Waiting for this moment to arise

Over lijstjes gesproken… Kennen jullie het principe ‘bucket list’? Dat is een opsomming van dingen die je wil doen voordat je dood gaat. Dat kan variëren van bungee jumpen tot het eten van een complete hete peper. Ondanks mijn lijstjesobsessie heb ik een dergelijk overzicht nog niet gemaakt. Nou ja, misschien een soort van. Ik heb namelijk een verlangen om mijn favoriete nummers elk een keer live te zien, uitgevoerd door de originele artiest.

Mijn lijst met favoriete nummers verandert ieder jaar. Vandaar dat ik soms een livebucketlist-nummer af kan vinken zonder dat ik me daar op het moment dat ik die gebeurtenis meemaak, bewust van ben.

Ik weet dat ik de lijst helaas nooit volledig kan voltooien, vanwege mijn (constante) nummer 1. Daar leer ik mee leven. Vorig jaar werd tijdens Pinkpop mijn nummer 2 gecheckt. Afgelopen zaterdag is er onbewust een bij gekomen.

Paul McCartney, 24 maart 2012, live in Ahoy’ Rotterdam.

Continue reading

De 8: Talentenjachten

Lijstjes zijn geweldig. Ze zijn resultaten van bewuste voorselectie en eliminatie en uiteindelijke keuzes die iemand heeft gemaakt. Of er veel of weinig over is nagedacht maakt niet zo veel uit, het is in ieder geval leuker dan een lukrake graai uit een grote grabbelton. Zelfs het onderwerp maakt me niet zo veel uit. De Top 10 Meest Favoriete Sladressings van de oudste bewoner in het oostkirgizische oblast Dzjalalabat? Interessant! Lijstjes!

Vooral als ze genummerd zijn, want niet alleen is er dan bewust nagedacht over het samenstellen van een beperkt aantal, maar er is ook besloten om het ene nog leuker te vinden dan het ander en die hoger op de lijst te zetten. En dat is nog maar de mening van één persoon. Kan je je voorstellen hoeveel top-zoveels je tegen kan komen!

En daar komt nu het mijne bij, want ook ik heb een lijstjesdrang. Als ik naar de supermarkt ga en ik heb maar 1 ding nodig, maak ik een lijstje.

- yoghurt
- rechtsdraaiend

Vanaf vandaag ga ik (proberen) lijstjes samen te stellen, een top 8. Want 10 is zo definitief, zo rond. En de nummer 10 is altijd lastig want dat is er eentje die je er eigenlijk niet in wil hebben maar toch inzet om de boel aan te vullen. Nummer 9 is dan eigenlijk van alle favorieten de minst favoriet en dat is ook zo sneu. Acht is mooi, acht is prima. Het is tevens ook, samen met 4 (want: de helft) mijn geluksgetal, althans, dat praat ik mezelf aan omdat 7 zo voorspelbaar is.

De 8 Van Vandaag:

DE MEEST NIET-VOOR-DE-HAND-LIGGENDE, OPMERKELIJKE MOMENTEN IN TALENTENJACHTEN

Continue reading

Album A

Onlangs kwam ik mijn eerste zelfgemaakte fotoalbum tegen, toen ik op zoek was naar dikke boeken om een barricade mee te bouwen. Deze improv-muur was namelijk nodig om Miep binnen de perken te houden. Miep is mijn hamster en eens in de zoveel tijd mag ze in de gang rondrennen, zolang ze zich maar aan mijn paperback en hardcover grenzen houdt.

Enfin, mijn eerste eigen fotoalbum had ik ineens in mijn handen.

Continue reading

Tipi Won

TRING TRING.

“Eh, hallo?”
- Hallo, met de TROS. Spreek ik met Nick?
“Eh, ik denk, eh, ja.”
- Goedemorgen, ik maak u toch niet wakker hoop ik?
“Ik eh, lig nog in bed. Wacht even, dan doe ik de videocamera uit.”

“Hallo?”
- Ja, hallo, u spreekt dus met de TROS en we organiseren binnenkort het Nationaal Songfestival.
“Het wat?”
Continue reading

Filmblik: The Artist (2011)

In mijn poging zo veel mogelijk Oscar-genomineerde films te zien voordat de awards worden uitgereikt, probeer ik de films die ik heb gezien hier kort te bespreken. Ik heb er al enkele gekeken, laat ik beginnen met de meest recente:

Jean Dujardin als George Valentin

The Artist.

Waarom zou je anno 2011 een film uitbrengen waarin niet gesproken wordt? Houdt het zich overeind tussen al het door actie en drama doordrenkte 3D-geweld? In het geval van The Artist is het antwoord een heftig ‘ja’ knikken met het hoofd.
Continue reading

And the winniris…

Het kost even een aantal minuten GTST-verwerkingstijd, maar uiteindelijk overleven we de ebola, halen we de besnotterde mondkapjes van onze gezichten en zitten we klaar voor de laatste aflevering van dit seizoen, de finale van The vooooooiiiiice! Of Hollaaaaaaaannnd!

Erwin? Iris? Chris?  Paul? Welke van deze vier kandidaten moeten we over een half jaar weer googlen om ons eraan te herinneren hoe die er ook alweer uit ziet? Aan het einde van de avond weten we het!

 

Continue reading

Doodgeverfd

Halve finale.

De coaches komen het podium op met hun goudhaantjes. Angela met Erwin & Niels. Nick en Simon met Gedoodverfde Charly & Chris. Marco met Iris & Sharon. Roel met Paul & Wouter.

Alain Clarke heeft een grote wollen muts op waaronder hij de enveloppen met de stemmen van de coaches heeft verborgen. Samen met Sharon zingt hij “Push my button”.

Wendy (gehuld in zeegroene zeemlap) en Martijn leggen uit dat de coaches straks in een envelop hun punten voor Jantje en Pietje gaan geven en dat daar ‘onze’ stemmen bij komen. En dan blijven er aan ’t eind van de show 4 over die de finale gaan doen. Zo simpel is het!
Continue reading

Damn, schreeuwer!

Allereerst de Beste Wensen voor het nieuwe jaar! Moge het gevuld zijn met heerlijk ongezond eten waarvan je geen gram aankomt, bergen vol liefde dat wordt beantwoord, vlagen van gezonde verstandsverbijstering en vleugjes cynisme met een flinke dosis humor. En oh ja, moge de Maya’s ongelijk hebben en we 22 december van dit jaar wakker worden. Want we willen natuurlijk allemaal dat spetterende derde seizoen van The Voooiiiiice! meemaken, toch? Het huidige seizoen is nog niet ten einde, de Kids-versie (die ik niet ga kijken noch over ga bloggen. Ik heb m’n grenzen) niet eens  begonnen of we mogen ons weer massaal inschrijven voor dit programma.

Wie wordt de volgende Ben? The Next Big Charly? Jij? Jij? Of jij? Maar eerst nog eens kijken hoe de huidige lichting arme schapen het er zich vanaf brengt. This is the Vooooiiice! Of Hollaaaaand!
Continue reading

Even geduld a.u.b.

Het is jullie waarschijnlijk opgevallen dat ik nog geen blog post heb geschreven over de uitzending van Devois (fonetisch oplezen). Met als doodeenvoudige reden dat ie nog op mijn recorder staat te wachten om bekeken te worden. Door de drukke dagen daaromheen en het volproppen met kleur-, geur- en smaakstoffen daartussen is het nog niet gelukt om er tijd voor te maken. Tegelijkertijd zit ik te bedenken waar ik, buiten een steeds minder boeiend worden tv-programma, nog meer over kan bloggen. Ik denk dat ik eruit ben maar gun me nog een paar uren/dagen extra en dan verschijnt hier weer een vers epistel!

Pandan droom

Daar gaan we weer!

Als eerste is daar de prominent met de kandidaat. Jessie J en Marloes solliciteren tijdens hun gezamenlijke optreden naar een blaasontsteking (die broekjes!). Het publiek wordt gemaand ‘ejjj!’ te zingen na de lalala’s en geeft gehoor.

Continue reading