Categorie archief: Guilty pleasures

Iedereen heeft ze. Ik heb er te veel.

Eurovisie Songfestival: de eerste halve finale

In mei leggen alle vogels een ei. Zo ook de Common Linnets, aanstaande dinsdag, in Kopenhagen. Vorig jaar was heel Songfestivalminnend Nederland in jubelstemming vanwege de goede prestatie van Anouk. De beste notering sinds 1999. We hebben wat in te halen. En daarom proberen we het dit jaar weer met kwaliteit en chagerijn, want het songfestival moet een feestje zijn! Om jullie door deze avond te loodsen heb ik alle nummers op een rijtje gezet. Dan weet je waar je plaspauzes in kan lassen, chips bij kan vullen, de hond uit kan laten… of alsnog kan besluiten om naar Roy Donders op RTL5 te kijken.

Lees verder Eurovisie Songfestival: de eerste halve finale

Baku Baku maar mee, De Finale!

Het vergt acht jaar bloed, zweet en frustratie. Maar uiteindelijk lukte het om ‘t record Niet-Plaatsen voor de Finale van het Eurovisie Songfestival met minstens 12 maanden te verlengen. Bravo, Nederland! Nog minstens een halve week zullen achter diverse tv-desks quasi-deskundigen debatteren over deze dubieuze mijlpaal. Moeten we doorgaan en zo ja, waarmee? Is Zanger Rinus een optie? En zo ja, gaan we voor vuurwerk of houden we het klein, met enkel een scootertje in de achtergrond?

Wanneer men na het Pinksterweekend deze discussie weer beu is geworden en er volledig gefocussed kan worden op de kale plek van Arjen Robben, kunnen de niet-ESF adepten weer opgelucht ademhalen.

Het hoogtepunt moet echter nog komen, of ‘we’ nu meedoen of niet: de Grande Finale vanavond! Tijd om je nog een keer te verbazen in pakketjes van 3 minuten. Heerlijk. Wat staat ons zoal te wachten? Wat zijn de plas- en kraspauzes? Waar oh waar geef ik mijn douze points aan uit? Voor mensen die hierin geïnteresseerd zijn, stop met zoeken! Hieronder de kandidaten van zaterdag.

– 15.00 uur: De lijst is nog niet helemaal compleet. Deze wordt in de loop van de middag ge-update, vergezeld door mijn puntenlijstje! Watch this space! –

1. Groot-Brittannië
Engelbert Humperdinck, ‘Love will set you free’
Het is te hopen dat z’n kunstgebit stevig vastzit want deze 76-jarige crooner bijt het spits af. En we beginnen met een wals. Rustig opbouwen, deze avond, nog alle tijd en kans om gek te doen. Er zitten een aantal hoge noten in dit nummer waarvoor de luisteraar (en Engelbert zelf ook) even goed de billen samen moet knijpen. Het succes van deze inzending zou wel eens kunnen vallen of staan met die allerlaatste noot.

2. Hongarije
Compact Disco, ‘Sound of our hearts’
Een band in stemmig zwart met het charisma van een overjarig bintje maar met een liedje dat goed in het gehoor klinkt. Niets mis mee, maar ondanks goede vocalen en een herkenbaar refrein zal deze bebaarde aardappel moeite krijgen boven de gladgeschoren jongetjes en gecorsetteerde dames uit te piepen. De band is ook weinig overtuigend hun instrumenten aan het bespelen. De gitaar wordt lieflijk gekrabbeld over de snaren en de toetsenist ramt iets te enthousiast op de knopjes.

3. Albanië
Rona Nishliu, ‘Suus’
Ik weet niet wie Suus is, maar wat heeft ze Rona ooit misdaan om dit naar haar vernoemd te krijgen? Een tip van mij:
Indien er nog huisdieren of schoonfamilie in je bezit zijn waar je vanaf wil, nu is je kans. Zet het, hem of haar voor de tv, gooi het volume open en – en dit is belangrijk – verlaat zelf z.s.m. de kamer. Na 3 minuten zal je het lijdend voorwerp stijf van shock en met bloed uit de oren schuimbekkend op de vloer aantreffen.
Oorzaak: de inzending van Albanië, welke om geen enkele andere reden dan puur leedvermaak de finale in is gestemd. Het is niet de tent (inclusief stokken) die fungeert als jurk. Het is niet het opvallende kapsel (een tros touwen balancerend op het hoofd van mevrouw, met het uiteinde kunstig om de keel geplakt). Het is zeker niet het nummer en onmogelijk de stem. Zei ik stem? Ik bedoel gekrakeel.

Zero points, moge duidelijk zijn.

4. Litouwen
Donny Montell, ‘Love is blind’
Na een brainstormsessie van 2 minuten is het concept voor deze act bedacht: we geven het guitige kuikentje Donny een blinddoek. Want liefde is blind! Halverwege het lied mag Donny los gaan. De blinddoek gaat af maar let vooral op de Jackson-esque bewegingen die hij vervolgens uitvoert. Alleen daarom al ben ik blij dat Litouwen deze act vandaag nog een keer mag opvoeren. Alle letterlijkheid en shamone’s terzijde, het lied zelf is eigenlijk niet eens zo heel slecht.

5. Bosnië en Herzegovina
MayaSar, ‘Korake ti znam’
De enige deux points die deze dame zal krijgen zitten aan haar schouders. Verder is dit een slaperige pianoballad, al moet Bosnië wel gecomplimenteerd worden voor het insturen van een act die het puur van de muziek moet hebben en ondanks dat toch nog door is naar de finale. De zangeres lijkt overigens veel weg te hebben van een pre-Botox Madonna.

6. Rusland
Buranovskiye Babushki, ‘Party for everybody’

Gooi die heupjes los!

Ongegeneerd geef ik toe dat dit een van mijn favoriete inzendingen was van de eerste halve finale. Als er één land is waar veel over gesproken is m.b.t. het Songfestival, dan is het wel dit groepje Humperdinck-groupies. Het begint als een clubje sauwelende beppies in folklore kleding en het eindigt als… een clubje sauwelende beppies op een balkanbeat met broodjes uit de oven. Het leukste van dit alles is dat de helft na al die keren oefenen de tekst nog niet kent. Maar what the hell, feest voor iedereen. Geveinsd serieus doen laten we wel over aan:

7. IJsland
Gréta Salóme & Jónsi, ‘Never forget’
Als je niks hebt met de bombast van een groep als Within Temptation (nekharen, recht overeind), dan is de kans groot dat deze IJslandse Gréta en Jónsi je ook niet kunnen bekoren. Simpele rijmpjes op een geleend muziekje van een doorsnee goth band. Het zal bij veel landen hoge ogen gooien omdat het een populaire stijl is. Maar zelfs op een warme, zomerse dag als deze laat dit me totaal koud.

8. Cyprus
Ivi Adamou, ‘La la love’
Zo beige als deze inzending oogt, zo kleurrijk is het nummer. Ivi danst en lalala’t er vrolijk op los in dit zon, zee en strandliedje, bovenop haar tafel dat is opgebouwd uit boeken. Want wie heeft boeken nodig? School’s out for summer! Verder heeft het lied, net als haar kleding, weinig om het lijf maar dit liedje zal zeker scoren, minstens een middenmoter maar zou zeker ook wel eens diep het ‘linkerrijtje’ in kunnen schieten.

9. Frankrijk
Anggun, ‘Echo (You and I)’
Nou ja, als ‘You and me’ niet in de finale komt, dan is er altijd nog You and I. Het begint op een niet-conventionele maat met gefluit, welke in het nummer terug komt. Dat aparte is er na een aantal seconden vanaf want na het intro gaat het over in het een gemiddeld pop/danceliedje. Goddank voor het gefluit want dat blijft nog eventjes hangen.

10. Italië
Nina Zilli, ‘L’amore è femmina (Out of love)’
L’AMY di WINEHOUSIA.
Zeg niet dat deze vergelijking niet minstens door 8392 anderen zal worden gemaakt deze avond. Van looks tot muziek. De act gaat niet gepaard met enige opsmuk, het is slechts Am… eh, Nina en haar achtergrondzangeres en een prettig in het gehoor liggend retro nummer. Na een sterke, succesvolle inzending vorig jaar en wederom een goed totaalplaatje voor de editie van dit jaar, kan ik alleen maar concluderen dat ik blij ben dat Italië na al die jaren afwezigheid weer terug van (nooit) weggeweest is.

11. Estland
Ott Lepland, ‘Kuula’
Kuula lijkt op Mariah Carey’s Hero en na een paar seconden lijkt het nog meer op Why God Why uit de musical Miss Saigon. Het wordt verder prima gezongen door Ott en het is voor hem te hopen dat hij die paar uithalen ook vanavond tot een goed eind weet te brengen. Dan hoeft ie met dit vergetelijke koelakoelaliedje de kont van de eind-ranking niet te krabben.

12. Noorwegen
Tooji, ‘Stay’
Onder een dikke beat zingt deze mooie Noorse Adäm Lambørt zich een weg naar een verwachte top 15 notering, op z’n minst. Het heeft dance, het heeft wat balkanbeats, het heeft een mooie jongen met een raar zitten lederen vestlapgeval.

13. Azerbeidzjan
Sabina Babayeva, ‘When the music dies’
Om dit festival te winnen heeft dit draak van een nummer veel, heel veel windmachines nodig. Voordeel: het speelt een thuiswedstrijd. Nadeel: het zit gesandwiched tussen de beatboy van Noorwegen en de moonwalkende doedelzakspeler van Roemenië.

14. Roemenië
Mandinga, ‘Zaleilah’
De moonwalk, dus. En dat is slechts het begin! Alle bedazzelde instrumenten en pakken van de ‘band’ zorgden uiteindelijk voor een tekort aan budget voor iets dat bij het wapperende topje van de zangeres paste. Dus wat doe je? Je trekt het topje aan en koopt een mooie bijpassende zwarte onderbroek. Meid kan het hebben hoor! Het lied is opzwepend en zomers en het refrein (Zaleilahleilaleehh!) blijft nog minutenlang in je kop door huppelen. Geen straf!

15. Denemarken
Soluna Samay, ‘Should’ve known better’
De vrouwelijke Kapitein Iglø en haar vriendinnetje met de drumvissticks die probeert de drums aan gort te rammen. En nog een paar vriendinnetjes op een bank die meezingen. De combinatie van het een met het ander en het liedje is me niet helemaal duidelijk. Het is een meisje-meisje liedje. Hoeveel meisje-meisjes kijken er naar het ESF? Juist. Die zitten allemaal met een baco’tje op het terras.

16. Griekenland
Eleftheria Eleftheriou, ‘Aphrodisiac’
Nederland, neem een voorbeeld aan de Grieken. Ze zijn in het bezit van het recept voor het inzenden van een succesvol songfestivalnummer en hoeven daarvoor niet eens zoveel geld voor uit te geven. Want dat hebben ze toch niet. Het recept luidt als volgt: Gebruik een nummer dat je al eens eerder hebt ingezonden. Maakt niet uit welke. Scout vervolgens door het ganse, blutte land naar een jong grietje dat tijd over heeft. Iedereen is werkloos, dus tijd zat. Schrijf ondertussen een andere tekst voor het nummer en gebruik de kleding uit voorgaande jaren om een andere, nog kortere outfit mee te maken. Stuur het liedje in. Finale. Klaar.

17. Zweden
Loreen, ‘Euphoria’
Als er één inzending is die zo gedoodverfd favoriet is, dat het plamuur er met een drilboor nog niet af te krijgen is, dan is het Zweden wel. En terecht, want dit nummer zit niet alleen qua opbouw, zang en muziek goed in elkaar. Maar ook wat regie betreft. Loreen maakt bewegingen alsof ze in het bos is en per ongeluk door een aantal spinnenwebben is gelopen (je kent ’t wel). 3 minuten lang probeert ze zich van die spinnenwebben te ontdoen maar het lukt niet. Zo’n soort dans is het. Oh, en halverwege gaat het sneeuwen in het bos. En het is donker. Maar het ziet er prachtig stemmig uit en Loreen heeft een geweldige stem dat er, ook zonder dans en lichtwerk, voor zorgt dat dit nummer zeker de top 3 zal halen. Of wint, als Europa vanavond in de juiste stemming is.

18. Turkije
Can Banomo, ‘Love me back’
Nog zo’n toneelstukje. Men neme een aantal Turkse zeedracula’s, een liedje dat je ergens halverwege de Fata Morgana een keer voorbij hoort komen, een Prisma woordenboekje Turks-Engels, lesgeld dat niet voor een zangcoach is gebruikt maar in de plaats daarvoor gespendeerd aan een groepje inventieve naaisters. En de vraag “Kunt u deze capes laten veranderen in een schip?” Ankara’s los! (Wheheh).

19. Spanje
Pastora Soler, ‘Quédate conmigo’
Een van de donateurs van het Songfestival, dus automatisch door naar de finale, ongeacht wat ze inzenden. Goed dat ze zingen in hun eigen taal. Goed dat het slaperige nummer een perfecte gelegenheid biedt tot het bijvullen van de schaal met knabbels en het glas en het bezoeken van het kleinste kamertje.

20. Duitsland
Roman Lob, ‘Standing still’
De mooie ogen van Roman de Duitser zorgen ervoor dat het nummer voorbij is voor je het doorhebt. Het nummer doet Snow Patrol-achtig aan en aangezien dit een van mijn favoriete bands van dit moment is heb ik daar totaal geen moeite mee. Geen overdadigheid maar een leuke jongen die een leuk liedje zingt dat het leuk gaat doen in de puntentelling. Opdat hij maar vele keren leuk in beeld mag komen. Hartje!

21. Malta
Kurt Calleja, ‘This is the night’
Dit liedje is niet zo bijzonder, er lijkt niet zo veel aan de hand… totdat ze gaan dansen. En de boel zo godvergeten aanstekelijk wordt dat je mee zit te hupsen op de bank en je na 3 minuten stiekum een keer of 2, 3 probeert DAT DANSJE na probeert te doen. Man, wat is dat lastig.

22. Macedonië
Kaliopi, ‘Crno i belo’
Huisdieren die na Albanië nog niet helemaal overleden waren, krijgen op driekwart deel van dit nummer nog een kans om het loodje te leggen. Geen idee waar mevrouw Kaliopi over zingt maar ze is boos, of gefrustreerd, of heeft juist nieuwe schoenen gekocht waar ze heeeeeeeeeel blij mee is?

23. Ierland
Jedward, ‘Waterline’
Deze twee hooggekuifte ADHD’ers waren vorig jaar al een succes. Aangezien Ierland ooit een kalkoen instuurde naar het Songfestival, is het daarom niet zo gek dat ze het aandurfden deze knapen nog een keer door de Euromangel te halen. Ze zijn er gek genoeg voor, echter het nummer is minder irritant aanstekelijk dan dat van vorig jaar.

24. Servië
Zeljko Joksimovic, ‘Nije ljubav stvar’
Van hysterisch naar zwartgallig in een minuut, het kan alleen op het Songfestival. Deze Servische Borsato heeft een aantal eveneens niet al te vrolijke muzikanten meegenomen. De melodie is meegaand en mooi, de act is somber en minimalistisch (zelfs de windmachine staat even op non actief. De horror!). Je zou dit saai kunnen vinden maar temidden van alle herrie is dit best een fijn rustpuntje.
En van gitzwart gaan we gemakkelijk weer over naar fleur en fijn!

25. Oekraïne
Gaitana, ‘Be my guest’
Een van mijn favoriete nummers van de avond, maar wat jammer dat ze met een openingszin als ‘Be my guest’ als een-na-laatste het podium op moet. Als haar stem het volhoudt, de LED-schermen hun best doen en haar jurk goed meeschudt op de muziek, voorzie ik een mooie notering.
Iemand anders nog het idee dat dit nummer heel veel lijkt op No Goodbyes? Je weet wel, uit 2000, toen we nog meededen.

26. Moldavië
Pasha Parfeny, ‘Lautar’
Bizarre ballonrokjes! Een guitig jaren ’20-achtig deuntje! De lichte gêne waarmee de achtergrondzangeressen cq danseressen Pasha flankeren! Deze kermis eindigt met deze en de Oekraïense liedjes met een aantal vrolijke noten. Het getrompetter waar de Moldovanen zo gek op zijn (check hun act uit 2011) kan er voor zorgen dat dit in de cruciale minuten waarin gestemd moet worden, nog lang bij de kijker nagalmt, met de nodige stemmen als gevolg.

Senk joe end hellooo dear readers! Here are ze votes of ze Sunny and Dry jury:

1 punt: Servië
2 punten: Malta
3 punten: Groot-Brittannië
4 punten: Moldavië
5 punten: Italië
6 punten: Noorwegen
7 punten: Duitsland
8 punten: Oekraïne
10 punten: Roemenië
And finally, 12 points, douze points, go to… Sweden, Suede, Zweden!

Baku Baku maar mee

Alle gekheid op een stokje, drie avonden lang. Het Eurovisie Songfestival is weer begonnen en vanavond vindt de eerste halve finale plaats. Niet de halve finale waarin Joan Franka ons land gaat vertegenwoordigen, dus in feite zou ik me af kunnen vragen waarom ik kijk.  In feite. Maar in een week als deze viert mijn dubieuze tv-slash-muzieksmaak zijn hoogtij en wil ik geen enkele minuut missen. We zien de komende maanden nog genoeg sport, slechte soaps en goede films op tv, toch? Maar brabbelende russische rollators in folklore kledij? Dat kom je nooit meer tegen.

Volg hieronder mijn live blog, waarin ik nadat ik ben bijgekomen van de drie minuten durende terreur, kort een verslagje typ over wat, wie, hoe en vooral – waarom.

21.01
Ta ta tatatata taaaaaaadaaaaa! Het is begonnen, geen weg terug. In Azerbeidzjan is het nu 3 uur later, dus woensdag 23 mei. De olijke presentators Leila (’86, 85D), Eldar (een zanger, beweeglijk als een Disney animatronic) en Nargiz (’64, ongetwijfeld) stellen zich in alle mogelijke talen (Engels, Frans, Duits, Azerbeidzjaniaaans?) voor. Grapjes en grolletjes.
Oh, en ondertussen leggen Daniël *TROS!* Dekker en Jan *PALING!* Smit het een en ander aan ons voor.

De eerste kandidaat!

Montenegro
Rambo Amadeus – Euro Neuro
Er is een man het podium op geklommen. Het blijkt de ongewassen, nog chagerijnigere broer van Jan Mulder te zijn. Hij heeft een paard van Troje meegenomen. En een paar helpers die een banier met EURO NEURO TAKE A CHANCE NO FINANCE WE HAVE NO CHANCE of iets dergelijks uit de kont van het paard trekken. En die banier om een mannetje heen wikkelen. Aan het eind van het lied wordt het mannetje weggedragen. Ondertussen blijft de zweterige Mulder wat doorbazelen over een Euro en dat ie die Neuro heeft.

Is het al bijna over?

IJsland
Gréta Salóme & Jónsi – Never Forget
Feit: iedereen in IJsland is blond, behalve Björk. Of het nu naturel is (zanger) of uit een potje (zangeres/violiste). Ze zingen over vrijheid en liefde en dat ze het nooit moeten vergeten. Ze hebben 4 achtergrondzangers waarvan ik er geeneen hoor. Het liedje is bombastisch-lite.

Griekenland
Eleftheria Eleftheriou – Aphrodisiac
Over Euro Neuro gesproken… Ook Griekenland had nog wat duiten in de zakken over om wat mensen richting Baku te vliegen. Ze proberen het nog een keer met het zelfde liedje als de vorige 14 keren, maar dan met een andere zangeres en nog minder stof. Er staat een viertal slechtgeklede dansers achter haar en ver, ver weg van haar verwijderd, zeg maar in Letland, staat nog een persoontje stil. Zingt ze mee? We zien het niet. Ze is helemaal meegereisd naar dat godvergeten Azerbeidzjan en niemand zal ooit weten waarom.

Over Letland gesproken…

Nanananaaaaa koffieclubje!
Letland
Anmay – Beautiful Song
Een lied dat begint met de regel “I was born in distant 1980.” mag van mij al niet winnen, want maakt me verdrietig. De zangeres zingt over sterren die haar bellen en die ze op de radio hoort, ik kan er weinig chocolet van maken. Haar (oud)tantes doen kekke pasjes in de achtergrond en neuriën wat mee.

Albanië
Rona Nishliu – Suus
Kijk, dat je je breiwerk niet op tijd af krijgt en in plaats daarvan een tent met stokken en al om je heen wikkelt, daarbij een van de stokken per ongeluk in plaatsen prikt die het daglicht niet zien, betekent niet dat je
a) je restant breiwerk op je hoofd moet plaatsen en
b) de stokken in alle gaten moet laten zitten en het daarbij uit gillen dat, zou ik 21 katten hebben, er 19 meteen zouden sterven en de overige 2 zich gelukkig mogen prijzen dat ze doof geboren zijn.

Roemenië
Mandinga – Zaleilah
Jan Smit vertelt ons dat dit nummer op Shakira’s Waka Waka lijkt. Daar heeft hij gelijk in, maar aangezien Waka Waka een niet onaangenaam nummer is en mevrouw Mandinga een Roemeens Marlies Dekkertje aan heeft beschouw ik deze inzending als deels Nederlands. Een van de muzikanten draagt een hartvormige doedelzak met glittertoeters. Winnaar!

Zwitserland
Sinplus – Unbreakable
Rockers! Met leren jasjes en van die rock & roll metalen knoppen op de outfits! En perfect gestileerde hanekammen! Laten we vooral de prachtig gecultiveerde scheerpatroontjes aan de zijkanten van de kapsels niet vergeten om het plaatje compleet te maken. Gooi er nog een redelijke oorwurm van een nummer tegenaan en ik ben, net als Zwitserland, niet echt warm of koud van dit nummer en dus: neutraal.

België
Iris – Would You?
Met 17 jaar is deze Vlaamse de jongste kandidate van het ESF voor België na Sandra Kim. Gelukkig heeft ze die ‘prestatie’ om nog op terug te vallen. Als je statistieken erop na zou gaan zou je concluderen dat tijdens dit comateuze niemendalletje een flux zou zijn in de rioleringen. Kortom: plaspauze.

Finland
Pernilla Karlsson – När jag blundar
Een nummer uit Finland, gezongen in het Zweeds. Blijkbaar een minderheidstaal aldaar. Wanneer zenden we een nummer in het Turks in? Enfin, het maakt het nummer er niet minder onbegrijpelijk van. Of indrukwekkend. Pernilla zingt nasaal, windmachine draait wederom overuren door haar meterslange vormeloze turquoise sleep nog wat de grond af te blazen. Het mag niet baten. Ze heeft het nummer voor haar moeder geschreven omdat haar moeder zo van het Songfestival houdt. Ik denk dat Ma Karlsson in één klap van haar obsessie is genezen.

Israël
Izabo – Time
Oh jee, geëxplodeerde föhns en dubbele oorbellen. Een hoop rare mensen die iets te vrolijk dronken in de camera drummen, ‘dansen’, zingen etc. En stiekum is dit toch best een leuk liedje. Het heeft wat jaren ’60 achtigs en ook wat Pulp achtigs. Oké, jullie rariteitenkabinet is jullie vergeven, wat mij betreft mogen ze door.
Het lijkt overigens ook nog eens op ‘Tonight’ van Loïs Lane.

San Marino
Valentina Monetta – The Social Network Song
Liedjes over het internet zijn bij voorbaat al gedoemd te falen. Daarbij was het briljante E-mail to Berlin DERTIEN JAAR GELEDEN (God, we worden oud) stukken beter dan deze onhippe poging van San Marino. Het liedje eindigt met ‘ooh ooh beep beep’ en aangezien in social networking geen enkel beep beep voorkomt concludeer ik dat ze in San Marino nog net aan de dial-up zitten.

Cyprus
Ivi Adamou – La La Love
Ivi windt er geen doekjes om, dit liedje gaat over lalalalalala love. In stemmig crème discodeunt ze samen met haar danseresjes op iets dat lijkt op een verzameling boeken in de vorm van een tafel?

Denemarken
Soluna Samay – Should’ve Known Better
Jan Smit is niet bepaald lovend over dit nummer, voordat we het horen. Dus ongetwijfeld is dit een kanshebber, aangezien meneer zich bedreigd voelt en inzendingen dan gaat afrekenen op een paar vocale uitglijertjes tijdens een repetitie.
“Rozen verwelken, schepen vergaan… maar dit kittige pakje zal me vast leuk staan!” moet mevrouw Samay hebben gedacht. Terloops heeft ze nog wat meubilair uit de kajuit meegesleept en samen met een iets te agressief op de drums rammend vriendinnetje en wat medemaatjes brengt ze dit nummer tot een einde voordat ik er een fatsoenlijk oordeel over kan vellen.

Should’ve known better… gaat dat over haar garderobe?

Rusland
Buranovskiy e Babushki – Party for Everybody
Ah, deze heb ik al eens gezien, die reutelende russische rollators!

Perplekski.

Ik wil het jeugdelixir dat ze drinken.

Wat is dit.

Dit moet iedere dag gedraaid worden, voor de rest van mijn leven.

Dit kan ik niet uitleggen, hier moeten visuals bij. De oma’s delen koekjes uit en zijn de bazinnen van de avond, nu al, stop maar, pak maar in. Spassiba.

Na een korte onderbreking (waarom stoppen ze de uitzending niet gewoon meteen? Rusland for the win) gaan we weer verder.

Hongarije
Compact Disco – Sound of our Hearts
Dit zijn die leernichtenrockers van Zwitserland maar dan zonder metalen knoppen op de jasjes en met glittershirts onder de jassen. De weinig charismatische (en eveneens weinig toonvaste) zanger zingt dat dit de sound van hun hearts is. Dus in plaats van ‘ba-doem ba-doem ba-doem’ heeft deze een complete flatline en mogen de AED’tjes die eigenlijk voor de vorige act waren klaargelegd, voor deze heren worden gebruikt. Next!

Oostenrijk
Trackshittaz – Woki it deim Popo
De eerste vraag die rijst is: Tracks-hittaz of Track-shittaz?
Aangezien ze het over de popo hebben, gok ik het laatste. Aangezien ze klinken als een zojuist op de Wallen losgelaten koorknaapjes die de kunst van het ‘rappen’ denken te hebben uitgevogeld, blijf ik daarbij.
Een drietal paaldanseressen in neon outfits (die overigens weinig effect hebben tijdens de act wanneer het licht uit gaat. De tanden van IJsland gaven meer licht) probeert het liedje nog wat memorabel te maken. Maar poepoe, ik ben blij als deze 3 minuten voorbij zijn.

Moldavië
Pasha Parfeny – Lautar
Goddank, we krijgen weer een olijk toneelstukje, het is alweer even geleden (lees: SINDS RUSLAND, DIE TROUWENS MOETEN WINNEN). Een kostuumontwerper is op de act losgelaten en heeft ondefinieerbare koepelrokjurkjes gemaakt. Een choreograaf is op de act losgelaten en heeft quasi-Charleston danspasjes geregisseerd. Een muzikant is op de act losgelaten en heeft een herkenbaar deuntje geschreven. Een songschrijver is op de act losgelaten en heeft… woorden op de muziek geschreven. Een zanger is ingehuurd. Dat is alles.

Wees gewaarschuwd, het bloedirritante Jedward is terug. Niet gevreesd, het is de laatste 3 minuten terreur van de avond.

Ierland
Jedward – Waterline
Wat is er met de torenhoge kuiven gebeurd, is dit het begin van het einde van Jedward? Ik wilde eigenlijk vertellen dat het leek alsof ze waren gaan zwemmen en daardoor de kapsels waren ingezakt. En nu blijk ik gelijk te hebben want de act omvat een waterfontein, gepaard met een hoop radslagen, gespring, gehups en natuurlijk een hoop gebrek aan zang.

Pfoe hee. We hebben het weer overleefd. Uitgaande van de stukjes herhaling met de telefoonnummers die voorbijkomen zet ik hier mijn persoonlijke top 10. Het kost me overigens de grootste moeite en ik moet er noodgedwongen draken tussen zetten:

–update: de schuingetypte nummers zijn ook daadwerkelijk door naar de finale–

Roemenië
Zwitserland
Israël
Cyprus
België (vooruit dan maar. Spoeling, dun)
Denemarken
RUSLAND
Oostenrijk (ik weet het echt niet meer)
Moldavië (dit was een lange avond)

Oh shit, ik moet er nog eentje uitkiezen?

Vooruit dan.

Die natte kuiven van zonet.

Geef de regen maar de schuld

Lieve arme stumpers: Terwijl u baalt van het weer, kunt u kijken naar een wedstrijd waar het droog is.

Gisteren was iedereen nog vrolijk.

De zomer is ons tot nu toe goed gezind geweest met lekker veel zonuren en prima temperaturen. Maar sinds gisteravond regent het haast non-stop en Nederland verkeert in totale crisis. Reporters worden naar campings in God weet wat voor uithoek gestuurd om de slachtoffers van deze aanhoudende misère te interviewen. Zodat we deze arme stumpers ’s avonds stiekum uit kunnen lachen terwijl we onze duurbetaalde tickets naar de zon nog een extra aai over de bol geven.

Nee, in tijden hebben we niet zo’n eindeloze regenval gehad als nu, een bui die in 1823 begon en gisteren zijn apotheose kende. Althans, dat idee heb ik.

Het is best fijn, zo’n weer, op z’n tijd. Perfect voor excuses. Te laat op je werk? File, komt door de regen. Bad hair day? Pluis, door de regen. Chagerijnig? Regen.

En daarom is het lied waarover ik jullie wil anekdoceren fantastisch. Het is pure waarheid.

In 2005 gingen mijn beste vriendin C. en ik op onze eerste echte roadtrip. Kriskras door West-USA. Om de vele uren die we in de auto door zouden brengen te overbruggen hadden we een aanzienlijke collectie aan cd’s meegenomen, voor de zekerheid, mocht de radio het niet doen.

De radio deed het wel maar tenzij je zeer gesteld bent op het complete oeuvre van de Gypsy Kings en soortgelijke parlalalalalabamba-muziek, moest je blij zijn met iedere minuut vrije muziekkeuze die je tot je beschikking had. Dus we waren goddank goed voorbereid. We cruisden ergens tussen Anaheim en Vegas en een van mijn mix-cd’s maakte zijn debuut. Halverwege de cd kwam het nummer voorbij.

Blame it on the rain, van Milli Vanilli.

Ik denk dat C. nog net niet de auto met piepende banden stopte maar ze keek me wel aan met verbaasde blik. Dit nummer?? What in the how where why?

Ja, dit nummer! Jongens, wees eerlijk, het swingt aan alle kanten en je kan het zo lekker meezingen! En, zoals ik eerder zei: het is de waarheid.

Na de initiële shock zongen we beiden luidkeels mee. Al snel was C. ook overstag: dit nummer is redelijk briljant. Zo briljant zelfs dat we in de loop van de vakantie het meerdere keren speciaal opzetten en we meeblèrden met Rob en Fab.

Sinds die vakantie hebben we menig roadtrip gemaakt en is het een gewoonte geworden om een speciale ‘Guilty pleasure-cd’ te maken. Met telkens andere nummers en één constante: Blame it on the rain. Het werd ons nummer en zonder dit nummer was een vakantie niet compleet.

2009, vakantie in Boston en New York. Op de een-na-laatste dag in Boston gingen we naar een baseball wedstrijd. De Red Sox tegen de, de… eh.. de Tampa Bay Rays? Zoiets? En het was in Fenway Park, wat het oudste baseball stadion van de VS blijkt te zijn. Denk ik. Het is in ieder geval redelijk episch en ondanks onze onkunde moesten we erbij zijn. Dit stukje pure, onvervalste americana wilden we live meemaken. Dus spendeerden we 30 dollar per persoon aan kaartjes in de bleachers en gingen we die september-avond een kijkje nemen. Wat een kermis, het begon buiten het stadion al, waar een half dorp buiten is opgezet met kraampjes en toeters en bellen. We keken onze ogen uit. We keken ook naar de lucht want die zag er verraderlijk uit. Onvoorbereid dat we waren, hadden we geen poncho’s meegenomen maar gelukkig werden die gratis uitgedeeld in een kraampje van Comcast. Prima, die moesten we hebben. We moesten echter wel eerst een simpele vraag beantwoorden om zo’n poncho te krijgen, aldus de vriendelijke jongen bij het kraampje. Hij zei dit lacherig want hij wist natuurlijk dat de vraag die hij zou stellen kinderlijk eenvoudig ging worden en dat wilde hij ons laten blijken.

We lachten vriendelijk terug en zeiden dat hij niet raar op moest kijken als we de vraag toch niet wisten. En we bleken gelijk te hebben. Geen idee waar de vraag over ging, laat staan wat het antwoord was. Vond ie grappig. Dus hij ging een nog makkelijkere vraag stellen want hij gunde ons wel die poncho’s.

Maar ook met die vraag kwamen we niet verder. Het was nog net niet van het niveau ‘welke kleur heeft dit rode shirt?’ maar voor de basis baseball kenner zal die vraag ongeveer het equivalent zijn geweest.

Laatste kans dan. Hoe oud is Fenway Park? “This one is easy because the answer is right here on this building!”

Als twee getorpedeerde orka’s in een knollenveld keken we elkaar aan en we keken naar de tig jaartallen die op de muren stonden geletterd. Eh. Tsja. Toen Comcast-jongen uiteindelijk het jaartal voor ons aanwees, waren we dicht bij het antwoord. Ware het niet dat ik net zo goed kan rekenen als dat ik een harttransplantatie kan uitvoeren dus zelfs toen gaf ik een verkeerd antwoord.

Uit piëteit ontvingen we uiteindelijk toch onze poncho’s. En een rubber baseball stressbal.

Uiteindelijk hadden we de poncho’s niet nodig want we zaten onder een overkapping. Temidden van veel vaders met kinderen en vriendengroepen en heen en weer lopende snackverkopers met pizza’s, popcorn, snoep, wokschotels, varkens aan spit en bruidstaarten (dat laatste deel overdrijf ik). We keken onze ogen uit. Dat was wel nodig, want we hebben welgeteld 3 mannen ‘aan slag’ gezien (zo heet dat geloof ik) en toen begonnen de buien. Er werd meteen een enorm zeil over het veld heen getrokken. En op het grote scherm boven het scorebord verschenen beelden van andere wedstrijden en de mededeling dat het regende. En dat we even geduld moesten hebben en zo.

Pompiedompiedom. En maar wachten. En wachten. De buien bleven aanhouden. Even leek het erop dat het minder ging worden, maar helaas. Toch hadden we lol, vanwege het feit dat er hele lopende buffetten werden verorberd. En vanwege het feit dat we grappig gezelschap (stel Canadezen) achter ons hadden. En vanwege de realisatie dat we al een hele avond zaten te wachten op iets wat we eigenlijk helemaal niet begrepen.

Omdat een simpele tekst op een scherm zelfs de die-hard baseball fan niet heel lang ge-entertained kan houden, kwam na een uur of tweeëneenhalf een clip in beeld. Van de spelers van de Red Sox die een bepaald nummer playbackten. Jawel, DAT nummer. Blame it on the rain. Op dat moment besloten C. en ik dat dit de beste 30 dollar was dat we sinds lange tijd hadden uitgegeven.