Categorie archief: Muziek

Eurovisie Songfestival: de tweede halve finale

De eerste halve finale van dinsdag was vermakelijk om verkeerde redenen en bracht ons tien finalisten van zeer wisselend niveau. Het was het inferieure broertje van de show die we vanavond voorgeschoteld krijgen. Het moet nu gaan gebeuren voor ‘onze’ Duncan, eindelijk is het D-Day. Nog nooit eerder waren we vooraf zó favoriet. Landelijke media roept al weken dat ‘we gaan winnen’ en diverse Nederlandse gemeentes bonzen schuimbekkend aan de deur van AvroTros om te vragen of het muziekfestijn volgend jaar in hun lokale schuur mag worden gehouden.
Ik kan alleen maar roepen: wees in godsnaam niet te voorbarig! Ook al is Arcade (naar mijn mening, en die van vele anderen) het beste nummer van het veld, de concurrentie heeft in jaren niet zo dicht op de hielen van de favoriet gezeten. En laat een groot deel van die concurrentie ook in deze ‘halve finale des doods’ zitten. We zien vanavond een stuk minder gekkigheid dan dinsdag, meer kwaliteit, veel meubilair en hoogstwaarschijnlijk de winnaar van het Songfestival. Dat kan Nederland zijn maar dat kan evenzogoed Zweden worden, of Rusland. Borrelnootjes bij de hand, hier gaan we!


1. Armenië
De show start met Srbuk, in eigen land een heel succesvol zangeres. Ze is in het lied Walking Out boos op haar vriend en vertrekt, maar niet voordat ze dat eerst nog een tijdje met een kwade kop op het podium kenbaar heeft gemaakt. Wanneer ze de juiste noten raakt, klinkt het geweldig en let vooral op de uithaal naar het einde toe. Als die lukt, is het geweldig, als het flopt dan zal Srbuk nu ook kwaad worden op haarzelf. Het nummer (dat in de verte wat weg heeft van Believer van Imagine Dragons) pakt je bij vlagen vast maar laat ook net zo snel weer los. Het zet de toon voor de avond, die gevuld is met een hoop zware liedjes. Maar is dit een lekkere binnenkomer? Het is Eurovision, de hapjes en drankjes staan klaar, het feestje kan beginnen, iedereen is blij en de eerste gast heeft al een kuthumeur.

De concurrentie is moordend en er gaan koppen rollen in de strijd om een finaleplaats. Ik vrees voor Srbuk dat haar hoofd er een van is.

2. Ierland
Het ooit zó succesvolle Ierland kent barre tijden op het Eurovisie Songfestival. Vorig jaar was er een korte opleving toen ze zich (terecht) kwalificeerden voor de finale. Dit jaar staat het er minder rooskleurig voor. 22 is het vrolijke popliedje dat we allemaal nodig hebben na de zware kost uit Armenië maar desondanks staat ook Sarah McTernan chagerijnig te kijken. Haar zware, rokerige stem roept niet ‘ik fladder heerlijk door dit optreden heen’ maar ‘hoe kom ik deze 3 minuten door?’ Ze weet donders goed dat een nummer dat goed past in een maandverbandreclame geen winning material is. 22 gaat over haar jeugd en het huisnummer waar haar vriendje vroeger woonde. Héél vroeger, want op het podium is een jaren ’50 American diner getoverd en kronkelt Sarah in een strak jurkje over de bar. Her milkshake brings all the boys to the yard! Het lied is trouwens geschreven door een paar Nederlanders en dat is dus nog een reden om Ilse deLange dankbaar te zijn dat ze Duncan voor ons heeft opgevist. Anders was dit misschien wel onze inzending geweest. Gezongen door Maan. Met een DJ. Omdat Jan Smit dat wilde.
*rillingen*

Sarah McTernan (foto: Thomas Hanses)

Gaat dit naar de finale? Sarah kan rustig ademhalen, vrijdag stapt ze na 6 uur vertraging op een RyanAir-vlucht naar Dublin om daar verder te gaan met liedjes zingen die meer bij haar passen.

3. Moldavië
De laatste twee jaar verraste Moldavië door een onopvallend nummer naar een hoger plan te trekken met vermakelijke staging. De klucht-deuren-act van 2018 met de dubbelgangers was een van de creatiefste inzendingen die we in tijden zagen. Simpel, maar effectief. Van die creativiteit is niets terug te zien, met een podiumpresentatie welke een kopie is van Oekraïne in 2011. Daarin bracht een zangeres een belegen ballad terwijl op de achtergrond een zand-artieste live een verhaal uitstrooide. Prachtig, mensen stemden massaal terwijl ze aan het eind van de avond zich het nummer niet eens konden herinneren. De Moldavische Anna Odobescu had de contactgegevens van de zandstrooier ook in haar telefoonklapper en maakt nu dankbaar gebruik van haar diensten om ons ook haar cliché-zemelballad Stay te doen vergeten. Met teksten als ‘stay until you find a way to be together forever’, die zo uit een lyrics-machine komen gerold, ga je het anders echt niet redden.

Gaat het de finale halen? Zelfs met het beste jatwerk kan je van een herkauwde boterham geen driegangenmenu maken, dus nee. 

4. Zwitserland
Het zit de Zwitsers al een tijdje niet mee. Sinds jaren weten ze zich niet te kwalificeren voor de finale. Gelukkig brengt Luca Hänni daar nu verandering in met het hypercommerciële She got me. Zowel het lied als de podium-act zijn hevig geïnspireerd door Fuego van Cyprus vorig jaar. Luca is bekend in eigen land maar ook bij de Duitsers, waar hij de versie van Idols won en even later ook nog een editie van Dance dance dance. Dat dansen doet hij hier volop en de kijker thuis zal ook moeilijk stil kunnen zitten. Hij heeft het continu over ‘dirty dancing’ maar dat dirty zal wel een andere betekenis hebben dan doet vermoeden aangezien Luca bewegingen maakt alsof hij de poep van zijn schoenen aan het podium probeert af te vegen. Voor wie ingetogen nummers als Arcade te rustig zijn, Hatari te heftig is en liedjes in vreemde talen te ontoegankelijk, is Zwitserland straks het beste alternatief in de finale.

Dus: we zien hem zaterdag!

5. Letland
Carousel brengt met That Night een dosis slaperige, dromerige vintage pop, heerlijk voor wanneer je bij Starbucks na een drukke dag shoppen een chai tea latte zit te drinken maar niet om op een festival als deze enig impact te maken. Rijmpjes als ‘Love, where are you, love, I need you, love all night through’ zijn net zo lui en dit hele muzikale collectief kabbelt rustig verder als het water van een rustig beekje, verrek, ik moet ervan naar de wc. Goed moment hiervoor.

Geen finale voor Letland.

6. Roemenie
We zetten de rust nog even door met On a Sunday van Ester Peony: een midtempo, jazzy ballad over een onmogelijke liefde die haar heeft verlaten. Er gebeurt een hoop om haar heen maar Ester blijft voornamelijk rustig op haar stoel zitten en doet ademoefeningen. Haar stem gaat van laag naar hoog, ze kronkelt met haar armen en handen en eindigt iedere zin met ‘ey, ey, ey, ey, ey’, wat op den duur vervelend wordt. Ester kijkt ons streng en ze ziet er pips uit. Transylvanië, ligt dat niet in Roemenië.

Door naar de finale? Het is mogelijk, maar ik vermoed dat ze on a Sunday weer gewoon thuis zit.

Leonora uit Denemarken.

7. Denemarken
Van alle 41 inzendingen zijn er twee die een stoel het podium op sleuren en die zitten (letterlijk) na elkaar. Ester had een goedkoop showmodelletje van Seats and Sofas maar de Deense Leonora bezocht de plaatselijke Jysk voor een simpele stoel en kwam thuis met het frame van de voorgevel. Een échte Deen had een zetel van Lego gemaakt, maar niks lijkt Deens aan dit mierzoete nummer. Behalve die ene zin in eigen taal in het lieve liedje Love is forever. Leonora zingt in nog vier andere talen dat we niet te veel politiek moeten drijven en dat liefde er altijd en overal is, een beetje de anti-Hatari, maar ze kijkt daarbij haast net zo dreigend als de IJslandse SM’ers. De jongens en meisjes in haar achtergrondkoortje, die ook op de stoel klauteren, dragen schattige Franse jurkjes en gestreepte shirtjes en sjaaltjes, alleen het stokbrood ontbreekt. En zo ook ons tandglazuur.

Deze inzending is eigenlijk te flauw om door te gaan, maar wel een ideale anti-depressiva temidden van een veld vol neerslachtigheid, wat vooral door televoters positief gewaardeerd gaat worden.

8. Zweden
Zweden is het favoriete jongetje van de leraar. Doet perfect zijn huiswerk, is populair bij de docent, krijgt goede punten maar is door de jaren heen wel het mikpunt van zijn medeleerlingen geworden. Vorig jaar ontving de té gelikte act van Benjamin Ingrosso massa’s jurypunten maar werd het door het publiek afgestraft en eindigde het bijna laatste in de televote. John Lundvik gaat er dit jaar met Too late for love alles aan doen om het tij te keren en ook de kijker voor zich te vangen. Hij heeft in ieder geval de eer om de allereerste artiest te zijn die met twee nummers meedoet; hij schreef namelijk ook mee aan het nummer van Groot-Britannië. Leuk weetje: dit nummer werd eerst aan Groot-Britannië geboden maar die wees het af. En nu staat het op nummer 2 bij de bookmakers.
Nog een leuk weetje: Groot-Britannië wees vorig jaar een (soortgelijk) nummer af dat Oostenrijk uiteindelijk inzond. Het werd derde. Soms verdien je het gewoon om al jarenlang te mislukken op het Songfestival.

Zweden doet waar ze goed in zijn: het sturen van een commercieel popnummer, goede vocalen en een smetteloze podiumpresentatie. Waar Oostenrijk vorig jaar derde mee werd, kan Zweden met dit pop/gospel-nummer zomaar de eerste prijs naar binnen slepen. John’s charisma spat van het scherm en wanneer zijn achtergrondzangeressen van achter de coulissen vandaan komen is het feest compleet.

Gegarandeerde finalist en serieuze bedreiging voor Nederland.

9. Oostenrijk
Paenda [spreek uit: panda] heet eigenlijk Gabriela Horn en haar blauwe haar [eigenlijk: bruin] is het meest opvallende aan de inzending van Oostenrijk. Ze schrijft en produceert haar eigen nummers, die je het beste als electronisch kan omschrijven. Veelal gewaagde nummers voor het Songfestival, maar daardoor zouden ze best wel eens goed uit kunnen pakken. Helaas is ervoor gekozen om uit haar oeuvre het minimalistische wiebelige fluisterliedje Limits in te zetten. Het begint klein en het blijft (in tegenstelling tot bijvoorbeeld Arcade) klein. Als aan het eind van dit nummer 80 honden aan je voordeur staan te krabben komt dat misschien door het overmatige gebruik van het hoge fluitketelstemmetje dat ‘yoouuuhooouuu’ zingt en is dit een teken dat de volume van je tv te hard stond.

Door naar de finale? Niks mis met een aparte inzending, maar dit is té ingetogen om veel stemmen te krijgen. Auf Wiedersehen!

10. Kroatië
Roko is in 2000 geboren in een muzikale familie, dus zingen is hem met de paplepel ingegoten. Hij bezit een gouden strot en het is een charismatische jongen die je het beste gunt en die met het juiste lied flink kan scoren op een festival als deze. Jammer genoeg is hij ergens in zijn leven griezel Jacques Houdek tegengekomen en die heeft zich over hem ontfermd. Wie is Jacques Houdek? Dit is Jacques Houdek.
The Dream is door hem geschreven, een powerballad dat deels in Engels en deels in Kroatisch wordt gezongen. Omdat Jacques Houdek ‘subtiel’ een vies woordt vindt, moet arme Roko voor een miljoenenpubliek een set belachelijke engelvleugels dragen en bevat het nummer de ene uitgerekte noot na de ander. Roko’s stembanden worden mishandeld totdat ze aan het eind van het nummer slechts een flubberend setje plooien zijn waar je hooguit nog je tanden mee kan flossen. Dat zelfde lot wacht ook onze trommelvliezen.

Gaat dit door naar de finale? Ik gun Roko allereerst een bevrijding van Houdek, daarna een beter nummer en vervolgens een top 10 plek in de finale, dus kom over een paar jaar maar terug.

11. Malta
De allereerste Maltese editie van X-Factor werd vorig jaar op touw gezet, met als prijs een ticket naar Tel Aviv en een platencontract bij Sony Records Italy. De pas 18-jarige Michela Pace won. Veel weten we niet over haar, behalve dat ze waarschijnlijk eens de verkeerde bus pakte en in Litouwen terecht kwam want daar heeft ze ooit een talentenshow gewonnen. Behalve wat verdere buitenlandse schnabbels heeft ze amper tv-ervaring en ze mist charisma. Gelukkig maskeert het lied Chameleon haar saaiige uitstraling. Het is een fris, tropisch, zomers nummer met een vleugje reggaeton. Team Malta gooit het hele kleurenspectrum op de meegebrachte LED-wand en terwijl de dansers druk bewegen, kleuren hun outfits mee met het scherm. Een groot contrast met de wat grijze muis in het midden maar zeker een lust voor ogen en oren.

Malta schiet na het missen van de finale in de afgelopen twee edities eindelijk weer raak met een finaleplaats als beloning.

12. Litouwen
Laten we het bij Litouwen vooral over Jurijus Veklenko hebben. Ik snap wel waarom Michela uit Malta die verkeerde bus pakte. Juri is een hele mooie jongen, eentje die al een paar keer in het Litouws achtergrondkoortje zat en nu in z’n eentje op het podium durft. Run with the lions is… een liedje. Midtempo deuntje met tekst en noten. Jurijus heeft een vrij hoge stem. Ik heb hem even gesproken en het was best verrassend om hem te horen praten want dan blijkt hij ineens een zware oostblokstem te hebben.
Heb ik al iets over het nummer gezegd? Oh ja, het heeft tekst en noten. Het is zo middle of the road, midtempo Sky Radio dat er gewoonweg weinig over te zeggen valt.
Het is niet slecht. Het is geen winnaar. Het is best prettig om er bij te hebben deze avond. Het is vooral leuk om naar te kijken. Had ik al gezegd dat Jurijus een mooie man is? Beetje glijerig wel. Net op het randje van fout. Je moet er dus eigenlijk nog die oostblokstem bij horen en dan gaat het over het randje en ís het fout.
Hè verdorie, ik word weer afgeleid. Dit is het songfestival. Oké, nee, daarmee gaat hij de finale niet halen.

Sergey Lazarev uit Rusland

13. Rusland
Over glijerige oostblokkers gesproken. Here’s a big one. Sergey Lazarev ken je vast nog. En als je hem niet direct (her)kent, dan herinner je je zeker zijn deelname aan het Songfestival in 2016, waar hij zich al springend, staand en hangend aan een muur vol projecties naar een derde plaats wist te zingen. In eigen land is hij de Messias en heeft hij een enorme staat van dienst. Een gouden strot, bakken vol charisma en een all-star-team dat verantwoordelijk is voor zijn podium-act en wekenlang de boel naar een climax liep te hypen zonder dat er ook maar iets bekend van was. Het was reden genoeg om op nummer 1 bij de bookmakers te staan voordat iemand het lied had gehoord. Het vertrouwen viel echter weg toen Scream eindelijk wereldkundig werd gemaakt.
Is dit alles? Het blijkt een doorsnee ballad te zijn, met wat bombast. Een Efteling-attractie muziekje. Het is Symbolica, waar je na twee uur in de wachtrij te hebben gestaan aan het eind van de rit uit het karretje stapt en afvraagt waar je in hemelsnaam de afgelopen drie minuten voorbij bent gereden. Een hoop gedoe en weinig samenhang, wetende dat als dit ieder ander land zou zijn, het zelfs moeite zou krijgen met kwalificatie.
Gelukkig voor Sergey kan Rusland leunen op een staging waarin hij zich in of achter LED-schermen die veranderen in douchecabines vermenigvuldigt. Dus zó ziet een trollenfabriek er uit! Het heeft allemaal weinig met elkaar te maken en is enkel een hulpmiddel om mislukte liedjes te verdoezelen en dat gaat ook wel lukken. Maar terwijl men er eerst van overtuigd was dat Sergey zijn notering uit 2016 zou gaan verbeteren, is het nu maar de vraag of top 5 haalbaar is zonder hack-partijen.

We gaan het in de finale zien.

14. Albanië
Ktheju tokës is een titel waarvan ik geen idee heb hoe je die uitspreekt, dus het is maar goed dat ze mij niet hebben gevraagd dit voor Albanië te zingen. Het zou me ook amper lukken, tenzij er iemand op mijn tenen gaat staan. Dan krijg ik er misschien wel wat van dat geloei van Jonida Maliqi uit. Het nummer gaat over families die moeten vluchten uit eigen land en weer verlangen naar een terugkeer. Erg actueel thema, en het is te hopen dat de commentatoren dat er allemaal bij vertellen anders schiet het zo weinig op als je geen Albanees kan. Het lied zwelt op en klinkt dreigend en hoopvol tegelijk en hoewel het geen fijne meezinger is, zou het zeker een plek in de finale verdienen. En ik verwacht dat het dat ook krijgt.

15. Noorwegen
Veel mensen vinden dit vast verrrrrrrschrikkelijk maar ik hou hier zo van. Spirit in the sky is dat typische vrolijke Songfestivalnummer welke je in geen enkele reguliere club en op geen enkel landelijke radiozender hoort. Vrolijk en uptempo met verwijzingen naar het noorderlicht, de natuur en de vrijheid. Keiino is een gelegenheidstrio bestaande uit Tom, Alexandra en kale Fred de joiker. Dat laatste heeft misschien wat uitleg nodig voordat je straks gaat kijken en denkt dat Fred live op tv een beroerte krijgt. Hij gaat in het refrein namelijk joiken. Dat is een traditionele zangvorm welke gebruikt wordt door het Noord-Scandinavische Sámi volk, waar hij van af stamt. Het klinkt een beetje als een brulkikker, als deze kon praten. Of als de Swedish Chef, als deze een pratende brulkikker na zou doen. Het werkt op de lachspieren maar dit hele nummer is niet serieus te noemen dus ze komen er mee weg.

Als de kijkers een goede avond hebben dan grijpen ze hiervoor naar de telefoon. En waarom zou je dat niet doen? Kom op, donderdagavond, bijna weekend, stem Noorwegen hela heloja hurlieburbur!

16. Nederland
Minder dan drie maanden geleden had amper iemand van Duncan Laurence gehoord, nu heeft de hele wereld hem zelfs naakt gezien en staat hij al tijden fier bovenaan bij de bookmakers met Arcade. Zijn allereerste nummer. Dit is nog nooit gebeurd met een Nederlandse Songfestival-inzending en we gaan het ook nooit meer meemaken, tenminste, ik niet. Denk ik. Dus wat zou het mooi zijn als we winnen maar wat is het nog onzeker. Het zou meer dan verdiend zijn want ik meen het echt als ik zeg dat dit nummer het beste van het veld is. Het is muzikaal, kwetsbaar, authentiek, het kent een opbouw, het heeft herkenbaarheid, een refrein dat je meteen meezingt en bovenal wordt het voortreffelijk gezongen. Na wat gedoe over de podium-act, waarin de samenwerking met de Israëlische regie ver te zoeken was, is het te hopen dat de gedroomde sfeer welke Team NL op tv wil creëren daadwerkelijk waar wordt gemaakt. Dus dat wordt nog spannend. En dan nog. Het zal nooit het zelfde wauw-effect geven als bijvoorbeeld een vliegende Australiër op een fierljepstok. Maar wij hebben het betere nummer. En dit keer zijn er geen krumpers.

Wat niet spannend wordt, voor het eerst sinds lange tijd, is het moment dat de finalisten uit de enveloppen worden getrokken. Want daar gaan we zeker bij zijn.
(ik klop bij dezen stiekem toch even op onbewerkt hout af)

17. Noord-Macedonië
De Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië / Macedonië / Noord-Macedonië doet voor het eerst onder de nieuwe naam mee; Noord-Macedonië dus. Zo kunnen ze in ieder geval zeggen dat ze dit jaar hun beste resultaat op het Eurovisie Songfestival halen. Tamara Todevska zien we in de meeslepende ballad Proud op meerdere schermen tegelijk op het podium. Ik dacht dat alleen konijnen zich graag vermenigvuldigden maar blijkbaar lusten ze er in het Oostblok ook wel pap van. Er ontstond bij de Russische delegatie vast een kleine kortsluiting toen Noord-Macedonië, een land dat zichzelf keer op keer saboteert met goedkope staging en outfits, een soortgelijk concept presenteerde. Tamara zingt dit lied voor alle vrouwen op de wereld. Ah! Deze is voor mij dus, onder andere. Ze wil dat we trots zijn. Geen moeite mee Tam, kijk maar eens naar deze prachtige proza die ik toch ieder jaar weer tik voor al mijn 20 lezers. Ze wil ook dat we onze stem verheffen om gehoord te worden DUS VANAF NU BEHANDEL IK NOORD-MACEDONIË IN ALL CAPS. TAMARA ZINGT VOL VUUR EN HET KLINKT ALS EEN KLOK. NIET ALLEEN DE BOODSCHAP EN DE PERFORMANCE MAAR OOK DE STEM ZAL BIJ EEN HOOP JURYLEDEN EN KIJKERS AANSLAAN. IK BEN TROTS, TROTS OP NOORD-MACEDONIË, DAT ZICH VOOR HET EERST SINDS LANGE TIJD IN HUN GESPLETEN BESTAAN, ZAL KWALIFICEREN.

18. Azerbeidzjan
Kijk eens aan wat Chingis kan. Hij heeft een goede kop, een ontzettend catchy nummer, lekker spacy outfitje en kan redelijk zingen. Hij is de mannelijke tegenhanger van Srbuk uit Armenië, want hij is ook boos en zingt steeds shut up shut up. Gezien de politieke spanningen tussen beide landen is het én goed dat ze zo ver mogelijk uit elkaar zijn gezet én aannemelijk dat beide artiesten het over elkaar hebben. Met als grote verschil dat Truth (dat net zo goed ‘Shut up’ kan heten omdat dat het enige is dat je je na afloop ervan herinnert) toegankelijker is en daarom wél grote kans maakt op een finaleplek. Dus, Azerbeidzjan-Armenië: 1-0. De Azeris gooien tijdens het nummer nog wat onnodige visuele hulpstukken uit de trucendoos, zoals een gedaante dat zogenaamd uit het publiek schiet en een set robot-armen die twee handen in de lucht – kom op kom op de W van We zijn er bijna – omhoog gooit. Ook hier is de referentie met het nummer compleet zoek, een veel voorkomend thema deze avond. Maar wat maakt het uit. We zijn dronken en gelukkig dat we het einde hebben gehaald.

Dat waren ze! De 18 landen die strijden om een van de 10 finale-tickets! Wie denk jij dat door gaan naar de show van zaterdag?
Dit is mijn voorspelling:
Zwitserland
Denemarken
Zweden
Malta
Rusland
Albanië
Noorwegen
Nederland
NOORD-MACEDONIË
Azerbeidzjan

Mijn persoonlijke top 3:
1. Nederland
2. Zweden
3. Noorwegen

Eurovisie Songfestival: de eerste halve finale

De casual Songfestivalkijker zal een halve finale zonder Nederland misschien een worst wezen. Die gaat dinsdagavond 14 mei gewoon wat Netflixen, sporten of op tijd naar bed gaan want morgen is ook weer een werkdag hè. Negeer de alternatieven en gaat dit zien! Ondanks dat de winnaar van het Eurovisie Songfestival zich zeker niet in deze groep van 17 landen bevindt, bezit de eerste halve finale wél de meest spraakmakende acts. Absoluut het bekijken (én bespreken) waard.


1. Cyprus
De Cyprioten sturen de op-een-na-oudste vrouw op het Eurovisie Songfestival van dit jaar. Je hebt eerst de 61-jarige Madonna (die de pauze-act verzorgt in de finale) en daarna Tamta, die 38 is. Ze timmert al behoorlijk wat jaren aan de weg, met name in Griekenland maar ook in haar thuisland Georgië, waar ze in de jury van X-Factor zit. Ik weet niet precies hoe ze in Cyprus terechtkwam, maar ik denk dat ze de verkeerde afslag nam.

Met het nummer Replay tapt Cyprus uit het zelfde vaatje als waar ze vorig jaar tweede mee werden. Een stoeipoes met een uptempo zomernummer, veel dans en een refrein dat minder uit zingen en meer uit een aanstekelijk hoempapaatje bestaat. Het zingen kan je ook beter niet aan Tamta overlaten en het dansen op de hoempa gebeurt door de knullen met cowboyhoeden om haar heen. Ze zijn strak in pak gekleed dus ze vatten geen kou, boy maar arme tante Tamta loopt met kletsnatte haren en een pakje gemaakt van veiligheidsgordels en een glitterluier te solliciteren naar een blaasontsteking. Gelukkig houdt het vuurwerk haar regelmatig warm. Nu maar hopen dat haar kruis geen vlam vat.

Door naar de finale? Ja, zonder veel moeite.

2. Montenegro
Meestal stuurt Montenegro een Balkan-ballad. De ene keer scoort het als een malle, de andere keer ben je Vanja Radovanovic en vlieg je de dag na de halve finale weer terug naar huis. Dit zelfde lot wacht ook de 6 jongens en meiden van D Mol. Ze zijn piepjong en hebben een heel leven voor zich om deze ellende weg te poetsen maar voor nu moeten ze nog even doorbijten.

Heaven is een nummer dat door fans van SClub7 misschien kan worden gewaardeerd, ware het niet dat die fans inmiddels zowat zijn uitgestorven (evenals SClub7). Verwacht niet het kaliber ‘Bring it all back’ (wat een geweldig nummer is DAT) maar kies een willekeurig b-kantje van een van hun latere cd-singles die sowieso al geen hit waren. Met creatieve teksten als ‘I’m in heaven falling, I’m forever falling, calling, straight into your heart’ valt in alle opzichten te merken dat er net zo veel moeite in dit lied is gestoken als in een film van Johan Nijenhuis.
D Mol zingt het vol overgave, gekleed in judopakjes met supporterssjaaltjes van hun lokale voetbalclub, struikelt over elkaar heen en het lijkt of ze een beetje gezopen hebben. Ik hoop voor ze dat het waar is.

Door naar de finale? Ha! Nee.

3. Finland
Ken je het nummer Sandstorm van Darude? Dat gaat van tududududududu, ja je kent het wel als je het hoort. Kneitergrote hit in 2000, hier is ie. Wat dit met het Songfestival te maken heeft? Alles, want Darude is Fins (ja, ik wist dit echt niet) én hij heeft zichzelf opgeofferd om dit jaar voor zijn thuisland de vlag te wapperen in Tel Aviv met een door hem zelf geproduceerd dance-nummer. Omdat ie alleen kan knoppendraaien is er een zanger ingevlogen, genaamd Sebastian Rejman. Voor Finnen net zo onbekend als ons. Net als Darude is hij al de 40 gepasseerd en nóg zijn ze daarmee niet de oudste mannen dit jaar.

(p.s. Sebastian gaat nog wel mee in mijn nominatie voor lekkerste ESF-man van 2019).
(p.p.s. Misschien Darude ook wel)

Wat eeuwig zonde is het dat Look Away nooit echt van de grond komt. De boodschap is mooi, het gaat over de wereld die langzaam kapot gaat en of hij (de zanger dus) de enige is die dat ziet terwijl de rest wegkijkt. Niet het meest gezellige onderwerp, maar door de tachtig tsunamis op het scherm en de danseres die op een grote kubus spasmes krijgt zie je wel dat climate change vrij ernstige gevolgen kan hebben voor natuur én mens. Het nummer mist alleen de kracht en de aanstekelijkheid om echt indruk te maken. Dit telt overigens ook voor de zang, vooral bij de uithalen schiet het vaak tekort. Arme Darude zien we welgeteld twee seconden achter een wit keyboard nog even met zijn handjes in de lucht en verder gaat alle aandacht uit naar de visuals, de danseres en Sebastian in zijn rare lieslaarzenbroek.

Door naar de finale? Grote naam (of vergane glorie) op het podium ten spijt, vrees ik van niet.

4. Polen
Zet je schrap, want met de eerste tonen van Pali się (‘Fire of love’) van de meidengroep Tulia weet je meteen waar je aan toe bent en is vluchten nog mogelijk. De samenzang lijkt op ijzig gekrijs maar deze stijl heeft zelfs een naam en het heet ‘white voice’.
Je kan besluiten om je oren een time-out te geven en even de keuken in te rennen, maar persoonlijk vind ik deze inzending best leuk. Het heeft wat rock-achtigs in zich, met natuurlijk de folkloristische monotone kreten van de meiden. Waaróm vind ik dit toch zo leuk? Misschien is het ook wel de aparte klederdracht welke bijdraagt aan de sfeer van het nummer en vind ik het fijn om even te kijken naar wat mensen die rustig op één punt staan zonder te veel gewurm eromheen. Polen zijn goed met muurtjes zetten en deze muur van herrie blijft ook goed overeind.
Er is wel kans dat er tinnitus wordt veroorzaakt maar dat heb ik er voor over.

Tulia, met van links naar rechts een Poolse, een Poolse genaamd Tulia, een Poolse en een Poolse.


Kans om de finale te halen: die is er, maar dan moet ook álles kloppen deze avond.

5. Slovenië
Zala Kralj & Gašper Šantl leerden elkaar kennen via Instagram, ik voel me echt zo oud als ik dit typ. Hoe doet de jeugd dat tegenwoordig? Beetje insta checken, hartjes gooien op een hevig gefilterde selfie en dan een dm sturen en dan krijg je óf niks óf hartjes terug en dan trek je allebei witte thermokleding aan en ga je samen heel zwoel naar elkaar kijken terwijl je minimalistische slaapmuziek maakt onder een fake sterrenhemel op een podium in Tel Aviv? Zo is het in ieder geval ongeveer bij deze twee gegaan. Het stel brengt het nummer Sebi ten gehore. Om te zeggen dat dit nummer understated is, is een understatement. Het nestelt zich in je comfort zone en gaat daar drie minuten lang rustig mompelen en pingelen tot je je afvraagt of het nog een einde heeft, of überhaupt een structuur. Ik kan me goed voorstellen dat dit helemaal iemands genre is en dat er genoeg mensen zijn die het wel kunnen waarderen, want het is echt geen slecht nummer maar mij doet dit totaal niets. Temeer ook omdat ik geen idee heb waar het meisje over mompelt en ook omdat het duo zo op elkaar gefixeerd is dat ik er ongemakkelijk van word.

Gaat dit naar de finale? Weet je, ik heb geen flauw idee. Maar tot nu toe heb ik bij haast alles ‘nee’ ingevuld en zo kom ik nooit aan 10 namen dus ik zeg nu maar eens ‘ja’.

6. Tsjechië
Lake Malawi is een driekoppige indie-popband. De zanger bezit de charme van de boy next door en gebruikt een overdreven Brits accent, maar omdat hij Albert heet vergeef ik het hem.
Friend of a friend is een tekstueel dubieus nummer. Het begint met Albert die hardop aan zijn vriendin (althans, ik denk dat het zijn vriendin is) vraagt of ze ook het stel dat naast ze woont kan horen. Ze maken namelijk het zelfde geluid dat zij maken tijdens de horizontale Samba. Om vervolgens (in dat Tsjechbrits accentje) te zeggen dat ze zijn buurmeisje was toen ze 13 was en dat ze nu weer in de flat woont. En dat er niet zo veel ruimte meer tussen ze zit if you know what I mean. En dat ze een friend of a friend of a friend is. Terwijl hij vrolijk erop los danst of het een lieve lust is en hardop zingt dat dat nieuwe buurmeisje wel eens langs mag komen moet ik denken aan zijn arme vriendin die dit dus allemaal hoort en hopelijk zijn of haar koffers pakt.
Alle teksten ten spijt is dit gewoon een heerlijk, fris popliedje dat temidden van zware ballads en drukke acts wel eens onverwachte hoge ogen kan gooien.

Gaat het de finale halen? Hoor je dat? Het is een volmondig ‘ja!’

7. Hongarije
In Az én apám brengt zanger Joci Pápai een ode aan zijn vader. Wie zich het Songfestival van twee jaar geleden nog goed weet te herinneren, zal Joci herkennen – hij werd in de finale knap achtste met het nummer Origo, dat ik momenteel alleen kan omschrijven als dat ene lied waarin hij fonetisch heel veel ‘jeubelaluduhh’ zong terwijl een vrouw met lange rok zo vaak rondjes draaide dat we bijna haar slip konden zien.
Dit jaar staat Joci alleen op het podium, blootvoets en met een minder imponerend nummer dan in 2017. Betekent niet dat het geen goed nummer is, het heeft oosterse invloeden, maar is ook poppy en akoestisch en het kent een zekere opbouw dat erg sterk is maar het zwakste punt daarin is dat die opbouw veel te lang duurt. Waardoor de aandacht van de kijker waarschijnlijk na een minuut al verslapt. En dat is zonde.

Gaat het de finale halen? Oh ik hoop het zo. Het zal geen top 10 materiaal zijn zoals zijn eerste keer, maar een mooie plek in de show van zaterdag verdient hij.

8. Wit-Rusland
Over Like it van Zena kan ik kort zijn: druk nummer, muzikaal en tekstueel totaal niet interessant en de zin ‘yes you’re gonna like it’ wordt zo vaak herhaald dat hoe meer ik het hoor, hoe minder ik het like en ik likete dit al amper. Zena presenteerde vorig jaar nog het Junior Songfestival (wie een hoge tolerantiedrempel heeft kent haar dus misschien) en wellicht had ze met dit nummer, in combinatie met de vrolijke tienerstaging, de kinderversie van ESF gewonnen. Op dit grotemensenpodium mag ze misschien nog net wat stemmen meepikken van koters die wat langer op mogen blijven. Maar is dat voldoende?

Finale of niet? *duim naar beneden*

9. Servië
Alweer een Eurovisie-oudgediende, dit keer is het Nevena Božović die de eer heeft om voor de tweede keer haar land te vertegenwoordigen. Haar debuut beleefde ze in 2013, toen ze de enige écht capabele zangeres was in het meidentrio Moje 3. De finale haalden ze niet maar de Barbara Dex-award was ze wel gegund.
Nu, 6 jaar later, probeert Nevena het in haar eentje en dat gaat haar een stuk beter af met de krachtige ballad Kruna (Kroon), welke ze met overgave zingt. Het mist wel een echt herkenbare melodie, een aanknopingspunt waar de niet-Servische kijker misschien behoefte aan heeft. En anders zijn er altijd nog de prachtige outfit die ze aan heeft – sorry Nevena, je zal de Barbara Dex award dit jaar niet winnen – en het schitterende gebruik van visuals op vloer en LED-muur die de ogen de kost geven als je oren er niet naar staan.

Finale-materiaal? Ik denk dat dit een grote kans maakt.

10. België
Bij onze zuiderburen wisselen de Waalse en Vlaamse organisatie elkaar ieder jaar af. Statistisch gezien zijn de Walen succesvoller, met een 12e plek in 2013 en een 4e in 2015 en 2017, met eigenzinnige nummers en dito staging. De Vlamingen wisten zich in 2014 en 2018 niet te kwalificeren. We zitten in het Waalse jaar 2019 en dus zou het weer goed moeten komen. Wake up van de vrij onervaren Eliot is geschreven en gecomponeerd door Pierre Dumoulin (vast geen familie), die ook verantwoordelijk was voor City Lights, de inzending van twee jaar terug. De gelijkenissen zijn er zeker. Wat je ook hoort is dat er, net als in City Lights, een opbouw, een soort muzikale toesnelling is naar een refrein. Maar dit keer wordt het niet op je afgevuurd maar landt het in een lauw pisboogje recht voor je voeten. Eliot is een hele lieve jongen met een ietwat verlegen uitstraling die de vuist-in-de-lucht gebaren die hij in het refrein maakt, niet bepaald overtuigend over laat komen. Net zo weinig doeltreffend zijn de twee drummers op de achtergrond bij een nummer waar de drums allesbehalve pontificaal aanwezig zijn.
Om het geheel toch visueel ergens te laten pakken, hebben ze het arme joch een XXL-jas aangemeten dat er uit ziet als een parachutespringpak. We moeten even Trijntje bellen, misschien kan ze haar outfit uit 2015 uitlenen zodat ze het vliegtuig in kunnen. Om een skydive te maken. Of misschien om terug naar Brussel te reizen. Maar laten we hopen op een klein wonder.

Gaan we Eliot zaterdag nog zien zodat we op de Belgen kunnen stemmen? Het zou mooi zijn, maar het kwartier dat in aantocht is, slaat ons muzikaal en visueel zo ontzettend hard om de oren dat ik vrees dat de Belgen het onderspit moeten delven.

11. Georgië
Nu begint het heftig te worden. Alle whattefuck-acts van dit jaar hebben zich in de tweede helft van de eerste halve finale van het Songfestival geloot zodat je in razend tempo alle oddballs.gaat zien. Niet leuk voor de diversiteit in de algemene breedte, wel handig voor de mensen die dat soort inzendingen too much vinden, die kunnen het komende kwartier even iets anders gaan doen of in een papieren zak ademen.
Keep on going van Oto Nemsadze is vergeleken met wat hierna komt nog niet heel erg in your face maar Oto is de diesel die deze trein op gang brengt. Zijn doorrookte stem brult onafgebroken vadahavadada totdat je er bang van wordt. Hij wordt omgeven door een muur van visuals waar we vliegen over bergen en natuurbranden en zelfs het podium lijkt in de hens te staan. Ondanks de Engelse titel van het nummer is het geheel in Georgisch gezongen en ga ik ervan uit dat het refereert aan het doorgaan van het brullen van VADA HAVADADA totdat we STOP roepen, maar stoppen doet Oto niet. Als verrassings-effect doemt er halverwege ook ineens een Georgisch mannenkoortje op en die zingen, hoe kan het ook anders, vadahavadada.
‘Maar is het nummer ook slecht?’ vraag je mij. Het gekke is: nee, vind ik niet. Ik vind het wel wat hebben zelfs. Het gaat nooit mijn Spotify-afspeellijstje halen, maar het jaagt me ook niet van mijn bank af.

Oké, dus gavadada’t het naar de finale? De bookies, de polls, iedereen zegt van niet, maar ik durf het niet uit te sluiten. Misschien is dat wel omdat ik Oto eigenlijk wel gun dat hij met zo’n stem en staging de finale haalt.

12. Australië
Voor het eerst in hun vijfjarige deelname aan het Eurovisie Songfestival, is de inzending voor Australië gekozen door het volk. Ze kozen daarbij niet het beste nummer. In eigen land is Kate Miller-Heidke een award-winning popzangeres en al een beetje bekend, maar ze moest het in de nationale finale opboksen tegen onder andere Sheppard (ja, dé Sheppard) en fan-favourite Electric Fields. En toch won ze, met Zero Gravity, een lied dat ze schreef naar aanleiding van de geboorte van haar zoontje en de postnatale depressie die ze als gevolg daarvan kreeg.
Kate zwiept in dit nummer – figuurlijk én letterlijk – álle kanten op. Van ballad naar dance-break, van pop naar opera en weer terug naar een meezinger eindigend in ‘nothing holding me down’.Wat je tijdens deze wirwar aan stijlen te zien krijgt is net zo onbegrijpelijk. En misschien moet ik het bij deze omschrijving laten, om er nog een verrassingselement in te houden. In ieder geval zorgde de act ervoor dat het nummer als een komeet omhoog schoot bij de bookmakers en het nu in de bovenste regionen zweeft. Wanneer dit alles voorbij is, eis ik een making of.

Gaat Kate down under of door naar de finale? Finale, zeker. Nothing holding her down!

13. IJsland
Vul je glas nog niet bij, houd je plas nog even in, blijf zitten want nu komt Hatari uit IJsland en hier moet je bij zijn, dit moet je meemaken. Hatari is geen band, maar een satirisch anti-kapitalistisch techno kunst-collectief wiens doel het is om het Songfestival te winnen en de wereldeconomie ten onder te brengen. De ba… eh, het collectief bestaat uit ‘zangers’ Matthiás en Klemens, ‘drummer’ Einár en een drietal dansers (zonder aanhalingstekens, wat ze doen lijkt wel enigszins op dansen). Dat ze hun inspiratie halen uit BDSM hoef ik eigenlijk niet te typen, dat merk je vanzelf.

In Hatrið mun sigra (Haat zal overwinnen) wordt Europa gewaarschuwd dat als we niet samenwerken, populisme en kapitalisme de overhand krijgen en haat de macht zal grijpen. Dan zijn we gedoemd. Gedoemd! Dus laat haat niet overwinnen. Onder al dat kabaal en metaal schuilt eigenlijk een liefdesliedje. Waarin Matthiás de blaffende dominante heerser is en Klemens de kruipende onderdaan. De allereerste keer dat ik het nummer hoorde, walgde ik er van. Nu, twee maanden verder, staat het in mijn top 5. Het kan verkeren.

Gaat het naar de finale? Hoe love it or hate it deze inzending ook is, het zal meer dan voldoende televotes en net genoeg jurypunten krijgen om zaterdag de zwepen weer tevoorschijn te mogen halen. Whappaaaaa!

14. Estland
Arme Victor Crone. Hij treedt op terwijl half Europa nog aan het infuus bijkomt van Hatari. En hij komt uit Zweden maar daar wilde niemand hem hebben voor het Songfestival dus hij pakte zijn koffers en is het geluk op gaan zoeken in Talinn. Victor is een hele mooie jongen (maar dan ook een HELE MOOIE JONGEN) maar een matige zanger. Kennelijk was het wel voldoende voor Estse begrippen. Hij won de nationale voorronde en mag met Storm zijn schuinoverbuurland vertegenwoordigen.

In tegenstelling tot het nummer van de Finse Darude is dit wél een oorwurm. Typische Euro-dance met een vleugje country en wat snufjes Avicii. You can take the man out of Sweden but you can’t take Sweden out of the man! Grote manco zijn dus de stem van Victor maar ook teksten waarin ‘this’ wordt gerijmd met ‘this’.
Victor staat in zijn eentje op het podium (waarom zou je afleiding nodig hebben, hier kijk je toch graag naar) en halverwege wordt hij via augmented reality getransporteerd van de zaal naar het centrum van een wervelstorm… tenminste, als alles goed gaat. Tijdens de repetitie ging deze kunstgreep keer op keer mis, dus nu moet hij niet alleen zijn stem, maar ook de billen knijpen.

Bestormt Victor de finale? Het zal op het randje zijn, maar ik denk dat ie het net redt.

15. Portugal
Op het moment dat je denkt dat het gekke kwartiertje voorbij is, think again. Het gastland van vorig jaar, dat op eigen grond allerlaatste werd in de finale met een vrij ontoegankelijk nummer, gaat in dezelfde trend verder. Conan Osíris is een vreemde vogel die al een tijdje op een zolderkamertje muziek maakte terwijl hij de kost verdiende in een sexshop. Toen zijn muziek rendabel begon te worden, werd hij full time muzikant. Het nummer Telemóveis is door het Portugese publiek gekozen dus als het flopt hebben ze dat helemaal aan hen zelf te danken maar mogen ze ook trots zijn dat ze, als een van de weinige landen die een nationale voorronde organiseerden, de ballen hadden om een eigenzinnige inzending naar Tel Aviv te sturen. Het is een nummer dat voor ons in het Engels net zo onverstaanbaar is als in het Portugees. Teksten zoals
I broke my phone
Trying to call up heaven
To find out if I kill off my saudade
Or if I’m the one who dies

Het nummer leent zich nauwelijks om te dansen, maar Conan en zijn danser bewegen op hun hippe sneakers, in bizarre groene kleding alsof er een leger vlooien in is losgelaten. Conan draagt daarbij ook nog een paar zwarte platen op de plek waar zijn baard hoort te zitten. Omdat, omdat… Ik heb werkelijk geen idee. Ik ben al bij de eerste zin gestopt met proberen deze inzending te snappen.

Gaat dit naar de finale? Eigenlijk zou dat best tof zijn. Eigenzinnigheid moet worden beloond. Onzinnigheid niet, maar dit liedje balanceert op de grens van diepzinnigheid en pretentieus geneuzel en ik ben er nog van overtuigd dat als ik genoeg studies op de tekst loslaat, het nummer voor mij een beetje logischer lijkt. Maar ik vrees dat het grootste deel van Europa dit niet pikt.

16. Griekenland
Nadat de Grieken vorig jaar onfortuinlijk strandden in de halve finale met een traditioneel nummer, proberen ze het dit jaar weer met een Engels pop-nummer, Better Love. Gezongen en mede-geschreven door Katerine Duska, een in Canada geboren Griekse zangeres met een heel apart nasaal stemgeluid en een hete aardappel achter in de keel. Het lied heeft wat weg van een niet bestaand One Republic nummer. Daar houd ik wel van, en ik ben niet de enige, dus dit is een van de kanshebbers om als hoogste te eindigen in deze halve finale. Katerine is wezen shoppen bij de Intratuin en heeft de halve voorraad afgeprijsde kunstbloemen meegenomen, plus een gigantische bal maar daar zien haar danseressen na een tijdje al het nut niet meer van in dus tyfen ze hem weg. Haar podium-act kan het beste omschreven worden als ‘art-pop’, dus als je je afvraagt waar je in hemelsnaam naar zit te kijken, dan
a. Heb je wellicht liggen slapen bij het blokje Australië t/m Portugal want dit is vrij ingetogen vergeleken met de rest en
b. Is het antwoord dus: art-pop.

Gaat Katerine door naar de finale?
Better van wel!

17. San Marino
De 54-jarige Turkse tv-presentator/zanger Serhat is de nestor, de opa, de guru van Eurovisie 2019. Drie jaar geleden deed hij ook al mee met het belachelijke I didn’t know. Het ging niet door naar de finale, net als zowat alle inzendingen van San Marino. Wat de Faroër Eilanden zijn voor voetbal is San Marino voor het Songfestival: leuk dat ze meedoen, maar bij voorbaat al kansloos.
Say Na Na Na is door Serhat in 5 minuten geschreven en dat merk je. Het is desondanks nog vrij aanstekelijk en vrolijk en als je niet uitkijkt zing je het refrein zelfs een beetje mee. Na nummers die gaan over bellen met de doden, depressies en de ondergang van onze maatschappij is een niemendalletje als deze een zeer welkome afsluiter.
Serhat is een vrolijke man zonder enig zangtalent maar je ziet dat hij dit enig vindt. Hopelijk hebben zijn dansers na vanavond een nieuwe klus waar ze hun talenten wél boven K3-niveau kunnen tonen aan publiek.

Gaat dit naar de finale? We zouden het heel graag willen, maar ik heb ome Serhat mogen spreken en toen ik enthousiast zei dat hij echt wel de finale ging halen dit keer, geloofde hij het zelf niet en als zelfs Serhat er niet in gelooft, wie zijn wij om hem tegen te spreken?

En dat waren ze, alle 17.

Volgens mijn voorspellingen gaan de volgende 10 landen door naar de finale zaterdag:
Cyprus
Polen
Slovenië
Tsjechië
Hongarije
Servië
Australië
IJsland
Estland
Griekenland

Mijn persoonlijke top 3:
1. Griekenland
2. IJsland
3. Estland

En om jullie nog even te laten zien waarom het zo jammer is dat Oekraïne zich heeft teruggetrokken (ze zouden eigenlijk het 18e nummer in deze halve finale zijn), zie je hier het nummer dat mogelijk het Eurovisie Songfestival 2019 had gewonnen:

Eurovision 2018: 5 redenen om te stemmen op Montenegro

Volgens de bookmakers is Vanja Radovanovic, een 35-jarige troubadour uit Montenegro, kansloos om de finale te halen. En dat terwijl zijn nummer Inje niet slecht is. Het zal Vanja aan z’n reet roesten, maar mij wel. Het festival VERDIENT een Vanja in de finale, dus doe wat je kan en gooi al je stemmen aanstaande donderdag naar MONTENEGRO (in de hoop dat als de wereld op z’n kop staat en hij zich wel kwalificeert, dit niet ten koste van Waylon gaat).
Als je je nog afvraagt “Ja maar waarom zou ik stemmen voor de opvolger van de legendarische Slavko?”
Hier zijn 5 redenen.

Lees verder Eurovision 2018: 5 redenen om te stemmen op Montenegro

Het Eurovisie Songfestival Handboek Der Halve Finales: II

De eerste halve finale stond vanwege alle topfavorieten bekend als de ‘Halve Finale Des Doods’, en wat een slagveld was het. We hebben hoogstwaarschijnlijk de winnaar van het Songfestival gezien, en ook wat verrassende finalisten (Albanië, Ierland, Litouwen; ik juich, IK JUICH!). Als je déze halve finale een naam zou moeten geven zou het de ‘Ik Heb Spullen Gekocht op de Vrijmarkt En Ik Zet Ze Hier Neer-Show’ heten.

Voordat ik dieper in ga op de inzendingen van donderdag, nog even dit: Ondertussen is er genoeg röring in Team Waylon met wat krantgasten die hadden gedreigd dit schoolreisje te bederven door citroenzuur in de benzinetank te gooien. Ze zijn daarom de bus uit gezet en nu zitten ze fikkies te stoken in een leeg klaslokaal. In de hoop dat mensen afkomen op de brandlucht. Erg jammer.
Ik sprak zelf met Waylon en hij was erg amicabel. Vrolijk, grappig, lekker sarcastisch en daar hou ik van.
Dus voor mensen die nu triomfantelijk met koppen uit krantenknipseltjes lopen te wapperen om hun gelijk te bewijzen dat Waylon een onhandelbaar stuk vreten is; bij dezen mijn tegengeluid. #teamwaylon

Terug naar de tweede halve finale!

Standaard vragen vooraf:
– “Hoe laat komt Waylon?”
Die moet als achtste, dus na een uur of zo is ie aan de beurt, afhankelijk van de hoeveelheid commercial breaks en langdurige lollige praatjes van de presentatoren tussendoor. Maar de meeste acts die daarvóór optreden, wil je eigenlijk ook niet missen.

– “Maken we kans?”
Om te winnen? Nee.
Om de finale te halen? Ehhhhhm… Het is echt koffiedik kijken. Finaleplek zou meer dan terecht zijn maar ik zou ook niet verbaasd zijn als we níet door zijn, zo ontzettend open ligt de race. Dus bereid je daar maar alvast mentaal op voor. Doe ik in ieder geval wel.

Ben je er klaar voor? Here we go!

Lees verder Het Eurovisie Songfestival Handboek Der Halve Finales: II

Het Eurovisie Songfestival Handboek Der Halve Finales: I

De toeters en bellen komen weer uit de kast, Eurovisie Songfestivalkoorts nadert het hoogtepunt! Voor het eerst in de geschiedenis wordt het evenement georganiseerd door Portugal, nadat het land vorig jaar won met het lied Hoeginghetookalweer van Diejongenmetdiekapottehartkleppen. Ander unicummetje: ik ben er zelf ook bij, oh my God. Een dertigjaardurend bucketlistdingetje gaat eindelijk afgevinkt worden. Ik vertrek deze week naar Lissabon en ga vrijdag naar de Juryshow* van de finale en dan ga ik daar misschien wel, misschien niet juichen voor Waylon maar ongeacht of ie de finale haalt of niet ga ik daar de grootste lol ooit beleven, dus bring. it. on. Voordat de finale wordt ingekleurd moeten twee halve finales afgewerkt worden. De eerste is op dinsdag 8 mei en daar heb je nu een spoorboekje van voor je neus. Om alvast antwoord te geven op de twee meest voorkomende vragen:
• “Die zingende kip” zien we in deze halve finale;
• Waylon in de tweede, aanstaande donderdag.

Als voorproefje op het Songfestival ging ik in April naar Eurovision in Concert in de AFAS Live. Als je ooit waar voor je 45 Euro wil hebben moet je daar naar toe. Een grote gezellige 3 uur durende internationale vlaggetjeswapperende bende. Van de 43 acts waren er dit jaar 32 aanwezig om, zonder dansers, opsmuk en budget hun liedje te zingen. Bijna iedereen was er, van IJsland tot Israël. Als kers op de taart had ik die middag de kans om de acts in het wild aan te vliegen tijdens een evenement dus dat was dubbel te gek. Ik heb Waylon gesproken en leef nog steeds (hij is echt echt écht aardig). En ik sprak nog een paar anderen en heb vooral ook mijn ogen uitgekeken. Nadeel was dat vrijwel iedereen heel aardig was. Des te lastiger is het als ik er hier dan lekker vals over wil doen. Ik ga er maar vanuit dat de 11 acts die ik niet zag allemaal lompe horken zijn zodat ik daar ongegeneerd los op kan gaan in deze blog mocht dat nodig zijn. Ik zal mijn vileine zelf proberen te zijn maar in sommige gevallen, en ik noem hier met stip Montenegro, is dat schier onmogelijk geworden. Nogmaals, later meer, want Montenegro zit in de tweede halve finale. Terug naar 8 mei! Hier volgt, per land, samengevat wat je kan verwachten.

* De Juryshow is de show die een dag vooraf gaat aan de werkelijke tv-finale en zal exact het zelfde zijn als de finale, maar is puur bedoeld ter beoordeling voor de vakjury, die 50% van de punten geeft. Dus als er iets mis gaat, dan kost dat punten, dus iedereen gaat er ook deze avond voor de volle 100% voor. Tevens waren kaartjes voor deze show makkelijker/minder onmogelijk te bemachtigen dan die voor de grande finale, dus vandaar dat ik daar zit en niet daar.

Lees verder Het Eurovisie Songfestival Handboek Der Halve Finales: I

Eurovisie Songfestival: De Finale

10 mei 2014, E-Day! Samen met 25 andere landen strijden we om de felbegeerde trofee (hoe zag die er ook alweer uit?) en eeuwige roem (denk aan de glansrijke carrière van de winnares van vorig jaar, dingetje dinges uit Denemarken). Mooi man!

Gaan we het redden temidden van de circus-acts, fluitsignalen en diva-jurken? Volgens de bookmakers maken we, tot onze eigen grote verbazing, zeker een kans. Het wordt een spannende avond. Om alvast te weten wat je te wachten staat, is hieronder (in chronologische volgorde), een overzicht.

Lees verder Eurovisie Songfestival: De Finale

Eurovisie Songfestival: de tweede halve finale

Donderdag 8 mei, de dag van de tweede halve finale, ook bekend als de halve finale waar Nederland niet in zit. En ook bekend als de halve finale waar niet half Nederland naar kijkt maar alleen de die-hard Eurovision-fans en mensen die écht niets anders te doen hebben deze avond. Het best bewaarde geheim. Want van alle dingen die je op een doorsnee donderdagavond kan doen, is dit een van de betere opties. Temeer omdat het van essentieel belang is kennis te maken met 10 van de toekomstige tegenstanders van The Common Linnets aanstaande zaterdag.

Om je te overtuigen, volgt hier een overzicht.  Lees verder Eurovisie Songfestival: de tweede halve finale

Eurovisie Songfestival: de eerste halve finale

In mei leggen alle vogels een ei. Zo ook de Common Linnets, aanstaande dinsdag, in Kopenhagen. Vorig jaar was heel Songfestivalminnend Nederland in jubelstemming vanwege de goede prestatie van Anouk. De beste notering sinds 1999. We hebben wat in te halen. En daarom proberen we het dit jaar weer met kwaliteit en chagerijn, want het songfestival moet een feestje zijn! Om jullie door deze avond te loodsen heb ik alle nummers op een rijtje gezet. Dan weet je waar je plaspauzes in kan lassen, chips bij kan vullen, de hond uit kan laten… of alsnog kan besluiten om naar Roy Donders op RTL5 te kijken.

Lees verder Eurovisie Songfestival: de eerste halve finale

Het Eurovisie Songfestival: Handleiding Halve Finale 1

malmo2013Het is inmiddels geen geheim dat ik een gezonde fascinatie heb voor het Eurovisie Songfestival. En het moge ook geen nieuws zijn dat dit jaar niemand minder dan Anouk gaat proberen om onze oneindige stroom van gefaalde pogingen een keiharde halt toe te brengen. Volgens de bookmakers maakt ze een grote kans. Niet alleen voor het behalen van de finale, maar ook voor een hoge notering in die finale! Het zal toch niet…!

Lees verder Het Eurovisie Songfestival: Handleiding Halve Finale 1