Jesus Chris Superstar

Spoorloos

De vier overgebleven Mol-hunters rijden samen met hun saboteur in de bus naar het bergrijke binnenland van Sri Lanka. Het barst er van de rijstvelden, theeplantages en (tot Margriet’s ergernis) alleen maar lachende mensen. De temperatuur is er ook aangenamer. En dat is fijn want de zweetplakkaten begonnen mijn beeldscherm te penetreren. 


Dag 13 – Nuwara Elija
Het nieuwe hotel oogt Oostenrijks maar is Brits. Chris weet er alles over te vertellen, omdat hij de Mol is of omdat hij de brochure zojuist in razend tempo uit zijn hoofd heeft geleerd. Hij heeft ‘n eenpersoonskamer zodat hij ’s avonds ongegeneerd zijn waterpijp kan roken en kan lachen om het behangpatroontje. Rik liet vorige week Marlijn 750 Euro uit de pot stelen zodat hij twee jokers van de Mol zou krijgen. Zoals beloofd ontvangt Marlijn er eentje.

Art staat op het station van Bandarawela, met koffers waarop in Singalees de naam van een station staat geschreven. Bij elk station moet de bijbehorende koffer worden geopend. Daarin zit een vraag, gevolgd door een opdracht. Als alles goed gaat kan er 1000 Euro gewonnen worden.

Als je een wiskundige formule zou maken om de opdracht uit te leggen, waarbij ‘x’ de vraag is en ‘y’ en ‘z’ een antwoord dan zou het ongeveer zo luiden:

Als x = y, ga naar wagon A
Als x = z, ga naar wagon B

Open volgende koffer, herhaal formule                                                  

Ik ben niet zo bêta maar dit is het principe en het scheelt weer een hoop leeswerk. De vragen zijn niet echt interessant tenzij je wil weten hoeveel roepie een enkeltje Abuthaleb – Satudarah is.

Weet je nog dat Margriet aan het begin van de uitzending vertelde dat iedereen buiten zo vrolijk leek? Dat waren niet-treinreizigers. Het chagerijn van Sri Lanka heeft zich verzameld in de boemel van Bandarawela. Begrijpelijk, want ze zitten opeengepakt en de kandidaten glijden uit over allerlei lichaamssappen wanneer ze zich door de plakkerige menigte wurmen. Ze eindigen in de volste wagon. Daar ligt ergens geld verstopt. Eerst vragen ze de reizigers of ze een bruine envelop hebben zien liggen. Daarna gaan ze de koffers doorzoeken. Martine kruipt de vloer over. Margriet gaat de wc in. Chris geeft het op en loopt de wagon uit, het halletje in. Niet om te zoeken, hij kapt er gewoon mee. Chris is op. Chris krijgt de deur niet eens open wanneer de trein op het eindstation is gearriveerd. Daar staat Art om ze te vertellen dat er nul Euro is gewonnen, maar dat ze wel in de juiste coupé zaten. Vermoedelijk zat het verstopt in de bilnaad van de jongen met het opgerolde krantje. Of heeft Margriet het door de wc gespoeld.

Kijk! Ik ben een omgekeerde M!
Kijk! Ik ben een omgekeerde M!
Een veelgebruikt handgebaar dit seizoen.
Een veelgebruikt handgebaar dit seizoen.

Terug in het hotel bespreekt Martine haar niet aanwezige zwarte vrijstelling met Margriet. Ze besluiten de rest er mee te bedreigen met als doel wat jokers te ontfutselen.

Rik en Chris zitten aan de ontbijttafel. Rik wil weten wat Chris tijdens de opdracht op het strand met Carolina heeft besproken. Chris wil er niks over vertellen en proest bijna zijn koffie uit om Rik’s mislukte poging tot het vergaren van informatie. Het is slechts het voorprogramma voor de prachtige act die Margriet en Martine uitvoeren wanneer ze ook aan tafel gaan. Martine moet poepen en gaat even ‘weg’. Tijd voor Margriet om de heren te vertellen dat ze de zwarte vrijstelling heeft zien liggen in de tas van Martine. Ik heb GTST’ers geloofwaardiger zien acteren. De Eeuwige Lachband van Chris schakelt meteen in en gaat voorlopig niet meer uit.


In de tweede opdracht moet iedere kandidaat de inwoners van het Tamil-dorpje Pundulu Oya ervan overtuigen dat ze op hem of haar moeten stemmen. Als de meerderheid van de bevolking stemt op de Mol dan verliezen ze 2000 Euro. En anders verdienen ze dat geld.

Martine deelt snippertjes met haar naam erop uit, bij wijze van flyers. Chris draagt een knalrode jas, leert ‘ik hou van je’ in de lokale taal en gedraagt zich als Gekke Ome Chris, de witte dorpsgek. Hij is niet te stoppen. Sterke koffie wordt er geserveerd in dat hotel!

Rik vraagt gewoon of mensen op ‘m willen stemmen. Veel meer hoeft Rik ook niet te doen om mensen voor zich te winnen. Marlijn gaat zingen voor mannen en kinderen. Liedjes over liefdesverdriet en drankmisbruik. Doet het altijd goed bij de Tamilse kindertjes. Maar het klinkt niet vervelend. Wat wél onaangenaam is, is Margriet’s Scarface-methode. Ze klopt aan (als er een deur in ’t huis aanwezig is), kijkt de nietsvermoedende bewoner indringend aan en herhaalt met monotone, lage stem:
YOU LOOK AT MY FACE. REMEMBER MY FACE. YOU VOTE FOR ME. REMEMBER THIS FACE.

Nachtmerries. Voor altijd.
Nachtmerries. Voor altijd.

TELL YOUR FATHER. I AM YOUR FATHER. I EAT PUPPIES. SAY HELLO TO MY LITTLE FRIEND. VOTE OR DIE.

Dat soort dingen. Nu begrijp ik de titel (Spoorloos) nog meer want Margriet is net zo volhardend bezig als Derek Bolt.

In de tempel moet iedereen in het Engels een speech houden. Nog één keer vertellen waarom ze de Mol zijn. Martine vertelt een langdradig gedetailleerd verhaal vol met avonturen en anekdotes over de voorgaande weken. Niemand interesseert het wat. Zo voelt het publiek van De Wereld Draait Door zich iedere dag. Marlijn doet het op een girly manier, knippert met haar ogen en gooit haar actrice-zijn in de strijd. Rik zegt dat hij een betrouwbaar journalist is die geen klap verdiend heeft voor de groep en dus de Mol is.

Margriet zegt dat ze niet moeten geloven wat de rest zegt. En dat ze naar haar gezicht moeten kijken. Kijk hoe leeg mijn blik is. Hoe zwaar mijn stem. Hoe dood ik je kan maken. Ik knip met mijn vingers en iedereen springt van de berg. OF STEMT OP MIJ.

KNIP.

Gekke Ome Chris vleit zich door zijn presentatie heen. Hij zegt dat de mensen warm zijn en altijd lachen. Liefde, geluk en alles. En wat is Gekke Ome Chris een vals molletje. Hij zegt dat hij langs een envelop in Bentota is gelopen, de nozem! (Hé, ik wist niet dat hij ooit te horen had gekregen dat de envelop daar was?) Als klap op de vuurpijl sluit hij af door herhaaldelijk Ik hou van jou in de lokale taal te roepen.

De winnaar van de verkiezingen, met overweldigende meerderheid, is Chris. Natuurlijk maakt Art niet bekend of er geld gewonnen of verloren is. Tijd voor de Test!

Wie verdenkt wie?

Marlijn: Margriet, Chris, misschien Rik. Ze zet een joker in.
Martine: Chris, een beetje Chris
Chris: Margriet
Margriet: Rik

Rik: moet eerst nog even een aanbod van Art afslaan. Art heeft namelijk een paar enveloppen in de aanbieding. Rik mag er eentje trekken, kost hem 500 euro uit de pot maar als er een groen briefje in de envelop zit, betekent dat een vrijstelling voor de hele groep. Zit er een rood briefje in, dan gaat er gewoon iemand exit en is de groep 500 euro armer. Aan Rik de keuze. Maar wacht, Art heeft nóg een optie:

750 euro uit de pot voor drie enveloppen: twee groene, een rode.

Of doe eens gek, 1000 euro uit de pot, drie groene enveloppen, een rode.

Voor wie helemaal besodemieterd is kan je ook 1250 euro uit de pot plukken en dan zijn er vier groene enveloppen tegen een rode om te trekken.

Of ‘nee’ een optie is, is ondertussen maar de vraag. Zo jammer. Rik gaat voor de optie met drie enveloppen. Voor iemand die onlangs nog geld stal ten koste van de groep, is zijn groepsgevoel nu ineens weer volledig terug. Ik ga het Acht uur journaal steeds minder vertrouwen zo! Ik hoop dat hij rood trekt, maar helaas. Groepsvrijstelling voor iedereen, hoera! Na afloop vertelt Rik aan de rest dat die envelop hem 1500 Euro kostte, waardoor hij zich dus nooit meer hoeft te verantwoorden voor het ontbreken van de 750 Euro die hij vorige week gejat heeft voor de jokers.
Slimmerik.

Tot volgende week!