T-Time

Dag 15

In de theevelden van Nuwara Eliya groeien gele briefjes. Briefjes ter waarde van een paar euro, briefjes van enkele tientallen euro, briefjes van slechts 13 cent. Van alles wat. Aan de groep de taak om een bedrag van exact 1851 Euro te plukken, binnen een half uur. Lukt het ze, dan winnen ze dat bedrag. 5750 Euro zit er in de pot dus er mag wel wat bij. CNN brengt nog net geen Breaking News berichten uit over de historisch lage opbrengst. 

Een korte Google-speurtocht brengt me tot de conclusie dat 1851 geen opvallend jaartal was, noch is 1 augustus 1951 (1-8-’51) de geboortedatum van een van de kandidaten. Misschien van iemands moeder, of oom. Het is niet des-WIDM’s om zo’n vergezochte hint te planten. Dus waarschijnlijk is dit weer een lolletje van Art om ons te fucken.

Marlijn stelt voor om één iemand centraal aan het tafeltje op de berg te zetten zodat deze persoon het geld dat binnenkomt alvast kan tellen terwijl de rest doorplukt. Ze vindt dat Chris dat wel kan doen. Chris, de oude jonge hond die als een wervelwind over de berg heen kan razen en binnen twee minuten al die struiken leegplukt. En ondertussen nog vijf koppen thee zet, want zo is ie. Die wil ze achter een tafeltje koest houden.

Gelukkig heeft Chris iets met cijfers en kan hij ook snel tellen dus gaat hij akkoord. Eerst vijf minuten zoeken, zijn broek vol briefjes proppen (een echte thee-leuter) en dan tellen. Martine zoekt op de hogere delen van de berg, waar volgens haar ook de hogere bedragen liggen. Ze vindt er onder andere een briefje met 65 Euro. Margriet’s motto is ‘pakken wat je pakken kan’. En de lagere bedragen over de schutting gooien. Er is geen schutting.

Tijdens het plukken genieten ze van het uitzicht. Rik noemt het groen van de theeplantages diepgroen, molgroen. En de lucht is vast felblauw, kuikentjesblauw.

VERDOMME WAT HEB IK EEN LOL, OM ALLES. ALLES!
VERDOMME WAT HEB IK EEN LOL, OM ALLES. ALLES!

Chris telt en Rik bemoeit zich ermee door alles op stapeltjes te rangschikken. De tafel krijgt steeds meer bezoek en het wordt een écht theekransje. Door het frequente gekwebbel van Marlijn kan Chris zich niet concentreren en stopt hij met focussen. Hij doet waar hij goed in is: lachen om de situatie. 30 seconden voor het eind van de opdracht neemt Art poolshoogte en ziet hij dat er grote stapels briefjes op tafel liggen waarvan Chris een willekeurig haffeltje beetpakt, dat aan hem overdraagt en liegt dat hij zeker weet dat dit in totaal 1851 Euro is.

Natuurlijk zijn het er veel minder: 1212,37. Weer niets verdiend dus. Nul. Nada.

Dag 16

Kandy is een stad vol cultuur en historie in het midden van het land. Daar gaan ze naartoe. Een nieuwe stad, een nieuw hotel, maar Marlijn blijft bij Rik op de kamer slapen. Ze doet een dansje voor hem terwijl ze zich omkleedt want ze weet dat het hem niets doet. Margriet heeft Martine verlaten en is bij Chris gaan slapen (iemand moet kunnen vaststellen of deze man ooit wel slaapt). Ze zegt dat slapen met Chris alles is wat je zou denken, en meer. Ik denk weer aan haar motto van de vorige dag. Pakken wat je pakken kan. De volgende dag is hij aan de ontbijttafel opvallend stil.

Martine wil even de pot checken en die klopt volledig. Rik wordt bedankt voor zijn diensten en ze stelt voor van penningmeester te switchen. Chris neemt het graag over. Hij stopt de pot in zijn broekzak, waar hij ook zijn lunch, bagage en drie van de afgevallen kandidaten in vervoert.

In een klein winkeltje vol paperassen is een oude man druk op een typmachine aan het rammen. Uit de stapels papieren steekt een envelop van de Mol met daarin 1500 Euro. Art wil dat ze die envelop vinden door middel van het opschrijven van de eerste letters van de winkelnamen waarvan hij delen van het logo op een papier heeft gestickerd. Ehhh. Da’s lastig uitleggen zonder beeld, Art.
Dus, résumé: zoek de winkel die hoort bij het plaatje, schrijf de eerste letter op, zet alle letters naast elkaar en zoek dan die oude typmeneer. En pak dat geld.

De groep splitst zich op in Team Rik (met Martine en Chris) en Team Margriet (met Marlijn). Chris is al gauw foetsie, zonder blad met logo’s. En daarna is ook de stift kwijt waar ze de letters mee opschrijven. Er wordt een vergadering ingelast om De Stift te vinden (Chris komt vanzelf wel opdagen). Groep Rik leent de stift van Groep Marlijn/Margriet en nog voordat ze verder kunnen gaan is Chris alweer kwijt. Die man moet je aan een hondenriem houden. Of gewoon aan iemand vast tapen. Nadat er drie letters gevonden zijn vinden ze het wel genoeg informatie om er de volledige naam van de winkel uit te kunnen herleiden. Dus ze struinen de straten af op zoek naar iets dat start met ‘P.V.’

Chris en Margriet staan een tijdje in trance voor de juiste winkel te turen. Dan heeft de rest door dat dit dé winkel is en schudden ze de hele buurt wakker met hun gejuich. Dat gejuich wordt nog groter wanneer Rik en Margriet de winkel uit lopen met een envelop! Die hebben ze niet een-twee-drie gevonden want Margriet probeert eerst nog Rik’s blikveld te blokkeren. Maar Rik ziet ineens de envelop en grist hem uit de stapel.

"Meneer, ik weet PRECIES waar hij ligt maar speel even mee terwijl ik in de weg sta."
“Meneer, ik weet PRECIES waar hij ligt maar speel even mee terwijl ik in de weg sta.”
"Nah ja, jammer."
“Nah ja, jammer.”

Eindelijk, GELD!

Chris denkt dat Marlijn de stift heeft en Margriet denkt dat ze heeft lopen mollen. Rik en Marlijn vinden Chris en Margriet heel verdacht. Wat Martine ondertussen weet of doet, weet niemand, misschien heeft ze weer last van haar maag of is ze aan het bedenken wat ze met haar latente zwarte vrijstelling gaat doen.

Het zwaard van Damocles hangt boven de groep. Too many cooks in the kitchen dus er moeten mensen weg want de finale nadert, met rasse schreden. Misschien is er wel een dubbele eliminatie! Misschien niet.

De derde opdracht van vandaag is in een oud, verlaten gebouw met spinnewebben en fotocamera’s. Eén voor één moeten de kandidaten een parcours afleggen zonder gefotografeerd te worden. Per persoon zijn er vijf enveloppen verstopt met in totaal 500 Euro. Aan het eind van het parcours staat een houten bak waar de enveloppen afgeleverd moeten worden. Doen ze dat zonder herkenbaar op de foto te zijn gezet, dan mogen ze het bedrag houden.

Martine gaat als eerst en pakt hurkend-lopend vier enveloppen weg. Margriet pakt er drie. Marlijn wandelt in eerste instantie heel rustig door de ruimte, ziet maar niet waar de flitsen vandaan komen en raakt in paniek. Ik hoop dat ze thuis niet te veel last van paparazzi in kliko’s heeft. Ze zoekt niet meer verder naar de enveloppen en besluit haar buit (drie enveloppen) in de bak te gooien. Rik neemt z’n eigen horloge mee zodat hij zeker weet dat hij binnen 10 minuten weer ‘binnen’ is. Hij neemt één envelop mee en voor hij het weet is hij klaar. Goed horloge, Rik! Weet je zeker dat je ‘m op minuten had ingesteld en niet op seconden?

Chris krast door de kruipruimtes.
Chris krast door de kruipruimtes.

Dan is het de beurt aan Chris. Hij telt de seconden tussen de flitsen en dankzij de aanwijzingen van de vorige vier weet hij dat hij zich niet te veel hoeft te haasten. Hij gooit drie enveloppen de bak in. Er zijn in totaal 14 van de 25 enveloppen meegenomen. Maar alleen Margriet (500 Euro) en Chris (250 Euro) zijn niet gefotografeerd. Rik kijkt zelfs recht de camera in. Niet alleen dat, die ene envelop die hij vast had, bleek leeg te zijn. Toch, geen slechte dag, weer 750 Euro in the pocket!

Tijd voor de test. Wie verdenkt wie?

  • Chris: Margriet
  • Marlijn: Is zeker van d’r zaak
  • Rik: Weet het niet meer
  • Margriet: Rik is haar verdachte nummer 1
  • Martine: hoopt dat Margriet het is

Marlijn krijgt een groen scherm. Martine een rood. Ze moet een klein beetje huilen bij het afscheid en zelfs Margriet wordt emotioneel wat wiebelig. En als je dát al voor elkaar krijgt, dan ben je toch een beetje een winnaar.