Historisch lage pot

In 2002 schreef ik een mooie, handgeschreven brief om me aan te melden voor seizoen 4 van Wie is de Mol? Leek me leuk om aan mee te doen, ik keek het al jaren en vond mezelf een uitermate geschikte kandidaat want ik houd van puzzelen, intriges, spelletjes en ik ben een ongelofelijke zenuwpees dus dat zou leuke tv opleveren. Kijkcijferkanonnetje hoor! Ik stuurde wat avontuurlijke vakantiefoto’s van mezelf mee. Op het dak van het World Trade Center om aan te tonen dat ik 9/11 heb overleefd. En bij de Niagara watervallen in Canada om te laten zien dat ik ook de woeste krachten der natuur weet te trotseren. Het vierde seizoen bleek even later in Canada af te spelen.

Maar ik deed er, tot niemands verbazing, niet aan mee.

Twee weken na mijn aanmelding ontving ik een vriendelijk bericht van de Avro. Bedankt voor het schrijven maar je bent niet door naar de volgende ronde. Ik hoorde ooit dat die volgende ronde bestond uit conditie-testen, psychologische onderzoeken en bloedprikken dus achteraf is het beter zo. Een minder pijnlijke afgang.

Wat wél pijnlijk is, is om anno 2015 de huidige deelnemers te horen zeggen hoe ontzettend tof het is om mee te doen aan het programma. Een ‘once in a lifetime experience’, iets dat ze nooit, nooit, nooit zullen vergeten. Maar anno 2015 is er niet alleen sprake van een eerste selectieronde; de grootste horde die je moet nemen om mee te kunnen doen is jezelf op te werken tot respectabel, Wie is de Mol?-waardig BN’er, anders vragen ze je niet eens.

Wij stervelingen kunnen van deelname dus alleen maar dromen. En toekijken. En dat gebeurde dit jaar voor het eerst live, in het Vondelpark, voor een groot scherm. Want dat werkte heel goed bij het WK, al die euforie, drank en uitzinnige fans. Verder is er voor tv amper toegevoegde waarde aan dit live-aspect, maar er was duidelijk een publiek voor. Het Vondelpark (of het deel dat voor de uitzending gereserveerd was) zag er afgeladen uit (maar je weet maar nooit, niets is wat het lijkt). De deelnemers worden als helden ontvangen. Leuk om ze eens te zien wanneer ze niet overmatig zweten en dubbeldikke make-up op hebben.
Behalve Art. Die is natuurlijk onveranderd sexy. Zei ik dat hardop?

De finalisten Rik, Marlijn en Margriet doen hun intrede onder luid gejuich en applaus en aan Rik’s jasje te zien kan het twee kanten op:
a. Rik is de verliezer, want hij heeft geen geld gewonnen en kon geen leuker jasje betalen;
b. Rik is de winnaar, want hij heeft heel veel geld gestolen uit de pot die hij nu zelf mag houden maar welke historisch laag is en dus onvoldoende financiële hulp biedt om een degelijk colbertje uit te zoeken.

Dan is er nog de mogelijkheid dat Rik de Mol is (optie c), maar daar ging ik niet vanuit.
Het was antwoord b, Rik wint dit seizoen en de Mol is…

finalisten> eeuwigdurende flashback waar je hartslag van 80 naar 280 gaat, ook al weet je allang dat het Margriet is <

MARGRIET.

Jaaaaaaaaaa! Zowel Rik als Marlijn zaten vol op haar tijdens het maken van de test, wat resulteerde in één vraag meer die Rik juist had beantwoord en hem de winst opleverde. Een schamel bedragje van een dikke tienduizend Euro. Regelmatig wordt in de uitzending vermeld hoe gênant laag de pot is. Een record. Echt, zó weinig. Terwijl ik dit typ legt Rik de laatste paar centen neer op de bar en bestelt hij nog een gin tonic en is het geld opperdepop.

Veel dingen worden uitgelegd. Wat voor molstreken voerde Margriet uit? Ze heeft stiekem veel berichtjes voor de kandidaten neergelegd. Voorzien van een bloem, wat weer een hint was. Ze heeft veel verwarring veroorzaakt. En 1000 Euro uit een rijdende trein geflikkerd. Omweggetjes gewandeld. Geldbriefjes weggegooid.

Er waren hints, sommige duidelijk (zoals de bloem), andere een tikkeltje vergezocht.

Maar wat is er gebeurd tijdens het graven/scheppen naar geld in de opdracht op het strand? En arme Chris werd (terecht) belachelijk gemaakt voor het missen van de envelop in Bentota, maar waarom lacht niemand Rik uit om het feit dat hij recht voor Marlijn’s neus stond toen ze een joker uit de doos stal tijdens de rondleiding? Of was dat een kwestie van “ik heb je door maar je mag dit want we hebben verkering”? En wanneer gaat Rik terug de kast in om te trouwen met Marlijn? En waarom stond Rik vorige week naast Art, tegenover Marlijn/Margriet en was de opstelling deze week anders?

Vragen, vragen, vragen. Niet zo veel als een paar weken geleden maar genoeg om te denken dat het programma nog wat dingen terughoudt. Voor later. In de nog onaangekondigde aflevering van volgende week. Waarin het publiek in het Vondelpark huiswaarts keert, een aantal kandidaten in een nabije kroeg nog wat naborrelt en Chris de taxi in stapt.

Hij merkt niet meteen dat er al iemand op de achterbank zit. Chris pakt zijn telefoon en dan hoort hij een stem:
“Geef die maar hier, je hebt hem niet nodig. ”
Chris schrikt, kijkt op en kijkt recht in het gezicht van Art.

“Schiphol”, zegt Art tegen de chauffeur.

“Schipwat? Haha, wat, WAT DOE JE MAN HAHAHA.” Vraagt Chris geschokt en zijn kleine oogjes proberen zo groot mogelijk te worden.
Art lacht, zwijgt en steekt zijn hand in zijn jaszak.
Daaruit haalt hij een envelop tevoorschijn. Chris kent het papier, de kleur, zelfs de geur en boven alles het logo dat er in zwarte inkt dikgedrukt op prijkt.

Tijd voor de volgende opdracht.