Wie, Wat en Whyayayay? De Halve finale!

Dinsdag 19 mei, da’s morgen voor als je dit maandag leest en vandaag als je dit dinsdag pas ziet. De halve finale van het Eurovisie Songfestival 2015! Met Trijntje, die volgens de laatste berichten besloten heeft om toch een degelijk broekpak aan te trekken want dat décolleté vond zwartekousennederland not done. Het gaat hier over deelname aan een show waarin ‘hoer couture’ hoog in het vaandel staat. Maar een beetje navelstaren durft Train-cha niet aan. Zing uit volle borst, maar laat ze niet zien.

Oké, ieder z’n mening. Maar wat voor ander vlees zit er nog in de kuip? Waar moeten ‘we’ tegen op boksen? Lees het hierrrrr. 1. Moldavië heeft uit de backstreets van Chisinau een langharige blonde boy naar Oostenrijk gestuurd om ons te laten zien dat je heus wel iets kan maken van een doorsnee ’90s popliedje. Alles wat je nodig hebt zijn politieagenten in leren wielrennersbroekjes en een groot klimrek. Het resultaat is hilarisch. Geniet er maar even van want je krijgt het deze week maar één keer te zien.

2. Armenië brengt ons een gothische Kelly Family waarvan de leden uit verschillende werelddelen komen. De gemeenschappelijke deler: allemaal Armeens bloed. Althans, dat zeggen ze. We geloven ze maar op hun woord. De druïden zingen goed en het lied is ook niet zo’n ramp. Beetje klassiek en pop en opera door elkaar. Ik hoop dat de persoon op wiens begrafenis ze zingen er ook van hield. Die heeft namelijk nog wat meer treurliedjes te verduren deze avond.

3. België. Onze zuiderburen doen met dit jonge jongetje Loïc een serieuze gooi naar een hoge klassering. “Rhythm inside” is een modern nummer – awel, we hebben het 3 jaar geleden al eens gehoord in de versie van Lorde’s “Royals” maar voor originaliteit moet je niet bij het Songfestival zijn. Het is een beetje Timberlake, een beetje Lorde dus, een beetje Bieber. Samen met zijn backing vocals draait en voguet en hupst Loïc er op los en hij gaat er ook efkes bij liggen. Met speels gemak door naar zaterdag, zottekes!

4. Nederland. Na jarenlange Songfestival-droogte blijken we eindelijk door te hebben hoe het werkt. Wat we moeten doen om die finale te halen. Niet te vrolijk doen, lekker veel zwart. Gaat Trijntje allemaal doen. Ze viert geen feest in het nummer, sterker nog, ze is op bezoek bij de begrafenis van de Armenen. Met haar sluiertje en net-niet-décolleté. Het is alleen zo jammer dat het nummer barstensvol zit met snerpende ayayayayys en… eigenlijk is het niet meer dan dat. Beelden van de repetitie laten lijken dat er verder weinig gebeurt in het optreden, maar ik mag hopen dat er nog een fijn staaltje CGI aan te pas komt om deze rouwstoet in de finale nog eens voorbij te laten komen.

5. Lieve, lieve Finland. We snappen het nu wel. Jullie houden van gitaarbandjes en rare acts als Lørdi (die wonnen) en dit gênante poppetje. Lak aan het Songfestival, alle remmen los, altijd feesten met de Finnen! Maar mensen, moet dit nu? Verstandelijk beperkten op een podium, er is publiek voor. Kijk maar hoe de Toppers jaar na jaar de Arena uitverkopen. Maar met deze act spugen ze recht in de bek van de Johnny Logans en de ABBA’s. Even twee minuten lang lachen. Kennelijk hadden de Finnen zelf ook door dat dit net zo kansloos is als het organiseren van het festival in Sydney en hebben ze daarom besloten ons niet langer dan 120 seconden te pijnigen. Dus da’s of een korte lijdensweg of een razendsnel toiletbezoek inplannen.

6. Griekenland geeft ons (naast een schuld van miljarden Euro’s) Celine Dionysos in een lange zilveren jurk en een nummer dat je na drie seconden alweer bent vergeten. Opvallend dat de titel van het lied “One last breath” is want die lijkt ze tijdens het zingen continu uit te ademen.

7. Estland heeft met Elina Born & Stig Rästa een eigentijds duet dat wat weg heeft van Amy Winehouse, gemixt met moeras-folk. Moeras-folk, is dat een genre? Ik verzin het ter plekke.
Niet het meest charismatische duo maar het lied zelf moet genoeg zijn om ze als een van de topfavorieten zaterdag weer terug te zien.

8. Het liedje van Daniel Kajmakoski uit Macedonië is mooi, rustig en erg goed gezongen. Wat jammer dat er zonodig een cliché R&B choreografie bij moet worden gedaan. Tot het lachwekkende toe. Vooral de backing zangers gooien er wat moves doorheen die voor het laatst werden vertoond in clips van Boyz II Men. Weet je nog wanneer je die voor het laatst zag? Volgens mij stond Trijntje toen nog te Touchmetheren. Ik ga dit lied met m’n ogen dicht beleven. Blijft er hopelijk nog wat van over en dan probeer ik het zaterdag wel mét beeld.

9. “Beauty never lies” zingt een heleboel Bojana uit Servië in deze ballad die uitmondt tot een It’s raining men hallelujah disco-kneiter. Jaaaa, dit gaan de gays leuk vinden! Ze zegt dat ze anders is en dat dat oké is, waarop ik antwoord: Meid, obesitas is zo 2015, graatmagere lollipops op hoge hakken zie je alleen nog tijdens dit festival en in programma’s met Wendy van Dijk. Dus leef je uit, girlfriend. Je bent niet de enige. Neem nog een chicken nugget, de avond duurt lang. Hoe leuk is het dat het volgende land Hungary is.

10. Hongarije, dus. Met een nummer over oorlogen die helemaal voor niks zijn, tenzij ze in de keuken afspelen. Maar daarom ben je ook hungry. Genoeg flauwe woordspelingen op het land. Hoe zit het met het liedje? Het valt te vergelijken met de inzending van Armenië: ze beginnen met één persoon en er komen er steeds meer bij. En ze zingen op dezelfde begrafenis. Wanneer de kist wordt binnengebracht geloof ik. Het is best mooi en na dit nummer krijg ik een nog grotere hekel aan oorlog. Want als dat er nooit was, had dit nummer nooit bestaan.

11. Nederland heeft de ‘ayayays’, Wit-Rusland heeft de ‘ah-ahhhs’ om de inzending in de geheugens van de kijkers te wurmen. Verder brengt het wat veel Oostbloklanden naar het Songfestival sturen: een zangertje met veel gel in zijn haar, snelle moves, een vrouw met een viool en abstracte visuals op de achtergrond waar je niet te lang naar moet kijken als je epileptische aanvallen wil vermijden. Door naar de finale? Tuurlijk, het is geen slecht nummer en het heeft genoeg buren.

12. Kijk, het is Paris Hilton! Uit Rusland! Of is het de zingende Dionysos uit Griekenland die snel even wat anders heeft aangetrokken? Het is niet helemaal duidelijk, het begint allemaal een beetje op elkaar te lijken zo tegen het einde van de avond. Om het er toch nog wat anders er uit te laten zien dan de rest hebben de Russen een drumstel op de kop getikt en daar de lelijkste achtergrondzanger achter gezet zodat het lijkt alsof ze met een band speelt. Maar mij foppen ze niet. Echte bands komen uit Finland. Of beter nog: uit het land dat hierna komt.

13. Vind ervan wat je wilt, maar de heren van Anti Social Media uit Denemarken zijn deze halve finale mijn onbetwiste favoriet. Jaar na jaar brengen de Denen ons vrolijke niemendalletjes zoals deze. Leuke, drie-minuten durende happy pills van een stel lachende Lego-poppetjes met gitaren. Na alle misère die deze avond heeft moeten verduren wil ik hier graag een overdosis van. Beetje Motown-light, beetje Beatles-light. Of de light-versie van de light-variant.
Treurig feit is dat ze het niet heel fantastisch doen in de polls en het zal erom spannen of ze “The way you are” komend weekend nog een keer mogen zingen.

14. Albanië gooit ook met ayayays, dus ze komen in het vayayayayrwater van Trijntje. En niet alleen met de tekst. Deze mevrouw draagt ook zwart en heeft drie achtergrondzangeressen én een stem die met die van Trijntje te vergelijken is. Haar cape verhult haar brede heupen. ’t Is maar goed dat ze aan het eind van de avond is geloot anders verwarren ze straks de twee. Dit is overigens de weduwe van de overledene wiens begrafenis vanavond door 16 landen wordt opgeluisterd.

15. Roemenië is het eerste en enige land dat vandaag in de eigen taal zingt (terwijl ik dit typ besef ik dat ik Finland vergeet en voel me daar niet eens schuldig over). Gedeeltelijk in de eigen taal, want halverwege schakelt de zanger over naar Engels, dat net zo onverstaanbaar klinkt als zijn Roemeens. Ik vind het een mooi nummer. Ze doen precies wat de 3J’s een paar jaar geleden deden en dat is niet veel. Maar mag het dit keer wel beloond worden?

16. Hekkensluiter van de avond is Georgië, de chick die de overledene naar het hiernamaals gaat zingen met het nummer “Warrior”. Zij is het meest boze van allemaal, met twee kraaien op de schouders en leren hotpants en zware make-up. Georrrrrrrrgië.
Tsja, wat zal ik ervan zeggen? Voor mij is het de druppel die de emmer doet overlopen. TE VEEL ZWART. Ik wil glitters! Kleur! Feest en bongo’s! Geef het festival z’n confetti terug!

Dat waren ze, alle 16. Is er genoeg gebrek aan kwaliteit om Nederland de finale in te helpen? Dat wel. Maar wordt dat gebrek aan kwaliteit ook afgestraft in de puntenverdeling? Laten we het hopen. En is “Walk along” zelf niet onderdeel van dat gebrek aan kwaliteit?

Twayayayayfel!