Wat krijst er door het struikgewas?

Martijn en Wendy leggen nog maar eens een keer het principe van het programma uit. Voor degenen die het niet kennen. “This is your liiiiiiiife. Under a stooohooooone!” 

Achter de coulissen van het theater bespreken de coaches de origine van het victorie-dansje dat nu steevast wordt gedaan door de coach die gekozen is door een auditant. De basis van de dans werd ergens in de jaren ’90 gelegd toen Marco Borsato nog een besnorde soundmixer was en Leontien nog de Ruijter heette en bordjes draaide en ze elkaar net leerden kennen. Hoe Leontien uiteindelijk niet gillend ervan weg is gerend nadat hij op de inmiddels bekende onsubtiele wijze de Borsato-boogie inzette is me een raadsel.

De eerste auditie gaat van start, met op het schavot de 19-jarige bloemiste/kleuterleidster Jody Berghuis. Ze vindt haar werk wel leuk maar wil liever iets doen waar haar hart echt ligt. Duizenden gerbera’s en 5-jarigen hangen droevig hun kopjes. Martijn voice-overt dat de maag van Jody bijna te horen is en even ben ik bang dat we binnen een paar seconden ook de inhoud hiervan gaan zien. Gelukkig is het vals alarm. Wat niet vals is, is Jody zelf. Ze zingt een jazzy versie van Kiss’ “I was made for loving you”. Een hele aparte keuze die goed uitpakt. BAM TOT DE VIERDE. Alle coaches draaien haast direct om en zien tot hun vreugde dat behalve qua zang, Jody ook prima presteert op het gebied van performance. Marco’s aambeien spelen weer op want hij gaat meteen staan en wanhopige seintjes doorgeven. Het is bijna eng, ik wacht op het moment waarop Ben Saunders langs komt en “I WANT YOU” op de linkerborst van Marco tattoeert. Jody is adrem en niet bang, ze laat zich niet gek maken door de rest en kiest Nick & Simon.
De vader van Jody heeft een oneindig lang, zwart vest aan dat me fascineert.

Enlery Mayfield is 25 en achtergrondzanger bij een reggae-artiest. Verder heeft hij nog een aantal prijzen gewonnen maar zolang ze niet “De wereldcup” of “De Staatsloterij” heten, zegt het mij allemaal niets. Om zich op te peppen doet Enlery een dansje. Om me in slaap te laten vallen doet hij een liedje (“Another Day”, Jamie Lidell). Hij heeft niet de soul die ik wil en de coaches zijn ook niet onder de indruk. Wat volgt is nog even een kunst-en-vliegwerkje door de heren en dames van de montage, die een Lingo-grapje in beeld verwerken op het moment dat Marco de grootste moeite heeft met het verstaan en correct spellen van Enlery’s naam.

Daar komt een onfortuinlijke mohawk aan gelopen. Het kapsel behoort tot Danjil Tuhumeha (37) en in mijn aantekeningen heb ik een extreem taps toelopend eivorm getekend. Ik ga ervan uit dat ik hiermee de vorm van zijn hoofd bedoelde.
Danjil werkt in een jeugdinrichting. Respect, dat lijkt me een zware, heftige baan. Zichzelf begeleidend met een electrische gitaar zingt hij “Waiting on the world to change”. Het is niet wereldschokkend geweldig, maar ik ga er ook geen bloemkolen van in mijn oren stoppen. Nick & Simon en Roel drukken en het onderling gekat tussen Nick en Roel begint weer. Meiden, meiden, rustig! Marco drukt ook en Angela heeft er weinig zin in. Zoals in een groot deel van deze uitzending. Ze blijft vaak opvallend lang ongedraaid zitten waar ik had verwacht dat ze allang had gedrukt. Alsof ze in slaap is gesukkeld of met d’r samsungelluksietep aan het eppen is. Op verzoek van Nick doet Danjil nog even een korte gitaarsolo en het klinkt goed, al weet ik helemaal niks van gitaren. Misschien klinkt het voor een kenner wel als plok-plok-kiedonkiedonk.
Nick & Simon mogen Danjil aan hun groep toevoegen. Wat voor hen weer reden geeft om de Borsato-boogie te doen.

Jenny van de Wateringen (33) krijgen we in eerste instantie niet te zien. Dit soort pogingen van het programma vind ik trouwens weinig effect hebben want het is toch nooit een Quasimodo die we te zien krijgen. Wanneer we Jenny tijdens haar auditie (“I alone”) te zien krijgen, blijkt inderdaad dat ze niet afzichtelijk is. Niet dat het haar veel helpt want ze klinkt als Sade die AC/DC probeert te zijn. Ze knijpt alle tonen eruit als ware ze een jus aan het trachten te persen van een baksteen. Ze lardeert deze geluiden met wat loze, ongeïnspireerde joelen. Wat ik hoor, horen de coaches niet en vice versa. Want iedereen draait om. Roel zegt dat hij in zijn team nog niemand heeft die zo sterk is als haar en ik ben er van overtuigd dat dit dus de eerste auditie van dag 1 moet zijn geweest. Of Paul Turner moet haar voor zijn gegaan. Later meer daarover. Oh, Paul Turner.

Eerst nog even luisteren naar Chahra-Z Msellek, 27 en gezegend een uitgebreid CV. Ze laat ons namelijk weten dat ze een award gewonnen heeft voor ‘Best artist of the year between Nederland en Marokko’. Is het dan een award voor een jaar tussen Nederland en Marokko? Of beste artiest van het jaar van de landen die tussen Nederland en Marokko zitten, wat in feite haast heel Europa omvat en dus bewonderenswaardig is, ware het niet dat ik dan nog steeds niet weet wat er onder ‘artist’ wordt verstaan? Zang? Actrice? Circus? Macrameeën? Of is het de beste van ’t beste in Nederland en Marokko tezamen? Al sla je me dood. Chahra-Z houdt dat liever in het midden, net als dat ze niet uitlegt waar de ‘Z’ in haar naam voor staat. Oh ja en ze heeft 6 maanden op 1 gestaan in Marokko. We zien een fragment van haar Marokkaanse hit en ik moet zeggen, dit nummer misstaat zeker niet op een zomerse CD van Dino music die in de achterste bakken van de 2,50 Euro afprijs-afdeling van Van Leest te vinden is. Top!
Chahra-Z is nog niet klaar. Ze wil zich ook nog even vergelijken met Do, qua bekendheid. Nu is Do tegenwoordig bekender vanwege het uitgemergeld op een strand liggen en het empathisch in de camera kijken terwijl ze een André Hazes nummer zingt dan van het ten gehore brengen van haar eigen oeuvre. En wanneer Z begint te zingen (“To make you feel my love”) blijkt dat de vergelijking wel treffend is. Ze heeft de emotie van een deurkruk. Ah, de Z staat voor zzzzz. Ik realiseer het me nu. Chahra-Zzzz gaat nog even de hoogte in en zoekt de leegte verder op, waarop Marco omdraait. Ze gromt nog wat, ze haalt nog een keer lekker lelijk uit en dan drukt Roel.  Omdat het kan. Ze kiest voor Roel. Backstage feliciteert Wendy haar en zegt ze “Marco draaide als eerste om en je koos Van Velzen, waarom?” Tsja Wendy, sommige mensen doen nu eenmaal niet iets voor de hand liggends.

Nathalie Edwardes (33) heeft in Onderweg Naar Morgen gezeten met roder, langer haar en een minder blauw oog. Ze is namelijk naar de kapper gegaan en is gevallen met haar bakfiets. Ze zingt “Stil in mij” (Van Dik Hout), tegen het valse aan en het is niet indrukwekkend. Niemand drukt. Onderweg Naar een Nieuwe Uitdaging dan maar. Roel en Nick dragen haar van het podium af.

Luca Savazzi (35) is volbloed italiaans, draagt een glanzend pak en eigenlijk weet je het dan wel. Semi-italiano Marco draait de stoel aan het eind van een niet overtuigende auditie (“Faith”, George Michael) van het kaliber ‘u vraagt, wij draaien, wat staat daar op de autocue? Oh ik zing het wel’. Backstage knuffelt en kirt Wendy wat te gekjes en hoera’tjes in zijn oor.

De 38-jarige Erwin Nyhoff heeft al een lange carrière achter de rug. Hij heeft in mening onsuccesvol bandje gezeten, onder andere ook op het Pinkpop podium gestaan en leeft, eet en drinkt muziek. Dat zie je aan zijn verwarde haar en zijn flitsende bloes. Met een gitaar en mondharmonica doet hij een prachtige versie van Bruce Springsteen’s “The River”. Zijn stem doet me aan die van Neil Young denken, maar dan beter. En natuurlijk: BAM BAM BAM BAM! Backstage ramt Martijn nog net niet als een dolle aap de tv-schermen aan diggelen omdat hij zo blij is en dit zo fantastisch vindt. En het is ook goed, aan het eind van de auditie geven alle coaches Erwin een staande ovatie en doen ze hun best hem te winnen. Angela is de zeer verbaasde gelukkige. Ze schrikt van zijn keuze en draait met haar kont wulps richting haar collega’s. Borsato-boogie.

De Brabantse Joyce Bloemers (25) wil een eigen album, lekker met eigen nummers en lekker voor een eigen, groot publiek zingen. Oké, overtuig ons maar. Ze zingt het Anouk-lied over Plastic Tieten en Adoptie, niet onverdienstelijk. Maar de coaches twijfelen. Joyce heeft een wat onverschillige uitstraling maar haar stem overtuigt Roel en Nick & Simon en op het laatste moment ook Angela. Ze kiest voor Roel.

Op de broodafdeling van een supermarkt in Amsterdam ontvangt Edgar, eh, Rodney (Druivendal, 29) een envelop met de uitnodiging voor de blind audities. Zijn moeder is er ook, ze lacht haar gouden tanden bloot en trilt als een idioot. Fast-forward een paar dagen, weken later, en we zijn in het theater. Omdat Rodney vertelt dat hij ooit heeft gewonnen in het KRO-programma Korenslag, vraagt Martijn of hij ‘in den here’ is. Jawel, dat is hij. Lekker, ik ben gek op heren.
Want dat is hij ook, getuige zijn vriend die met hem mee is om hem aan te moedigen. Helaas mag het niet baten want zijn hese vertolking van “Never nooit meer” (Gordon & Re-play) wil maar niet van de grond komen en wil de coaches niet doen draaien.

Jeevan Chopra (21 en wat is dat toch met al die aparte namen deze week?) komt uit ’t Oosten des lands en wil zijn eigen wackerd label beginnen. Tenminste, zo verstond ik het. Hij heeft zijn gitaar meegenomen en zingt een eigentijdse versie van “I still haven’t found (what I’m looking for)” van U2. Het wordt steeds beter en backstage overschreeuwt Wendy zijn auditie die op de tv-schermen te zien is en waar Jeevan’s matties naar staan te kijken, door te roepen dat Nick & Simon twijfelen. Want als ze dat niet schreeuwt, zouden we dat natuurlijk nooit zelf door hebben. Nick & Simon twijfelen niet lang en drukken. Tot hilariteit van de matties van Jeevan want ze zaten in de auto nog grappen te maken over wat ze elkaar aan zouden doen als Nick & Simon hun coaches werden.

En dan is het nu toch echt tijd om over Paul Turner te schrijven. Ik weet nog steeds niet wat ik heb gezien. Deze 25-jarige engelse krullenbol is in Nederland vanwege zijn rol in de musical We Will Rock You. Hij is erg gay en erg hyper en kan Riverdancen. Dit alles laat hij ons graag in overvloede zien. Hij was vroeger ‘chubby’ en nu draagt hij een viezig hemd en zo te zien koopt hij nog steeds zijn kleding een paar maten te groot. Dat is nog niet het ergste. Hij gaat namelijk nog zingen (“Valerie”). Help, iemand, help Paul Turner, hij heeft pijn, hij krijst het uit! Roel drukt. En ook Nick & Simon hebben de kolder in de kop en draaien om. Ergens begrijp ik het wel, als ik buiten een sirene hoor wil ik ook meteen zien welke kant de ambulance op gaat. Paul staat daar in zijn vieze hemd te zingen en te hupsen met zijn borsthaar wapperend in de wind en Angela zit heel ongemakkelijk met haar rug naar hem toe te trachten enig informatie van haar buurmannen te krijgen. Ze weet niet eens zeker of het een jongen of een meisje is dat daar staat. Ineens betrap ik me erop dat ik binnen deze anderhalve minuut durende pseudo-marteling het leuk begin te vinden. ‘Goed’ is een groot woord, maar ik word er een vreemd soort blij van. Na de auditie liegt Simon dat dit gehups de beste performance ever was. Paul probeert nog even wat Nederlands te spreken door te vertellen hoe hij heet en ‘Ik haat Paul’ te zeggen, wat niet de bedoeling is en eigenlijk ook mijn mening verwoordt. Ik wil het ene zeggen maar het andere komt eruit, terwijl ik niet weet wat er gaande is. Hmm. Paul kiest Roel. Moet ik hier nog vermelden dat backstage Wendy van Dijk met haar ratelende eierstokken Paul meteen bespringt?

Om het irritatie-niveau nog wat extra op te krikken is daar Bridget van Alphen, 18, uit Den Haag en met een rrrrrrrr van heb ik jou daar. Ze probeert zo ontzettend erg te zeggen dat ze geen kakker is, dat ik hierdoor 100% ervan overtuigd ben dat ze er wel een is. Over percentages gesproken, Bridget vertelt dat haar kansen 50/50 zijn (gaat ze door of gaat ze niet door?) maar is het niet eigenlijk 25/25/25/25? Verder lijkt ze op Sophie Hilbrand, als Sophie Hilbrand haar haren zou kammen en haar gezicht zou plamuren.
Ze zingt “Don’t know why” (Norah Jones) en helaas, het is niet heel slecht. Maar dan raakt ze de draad kwijt, ze zet verkeerd in en vergeet de tekst, begint net zo te bibberen als de moeder van Rodney. Niemand wil haar en Roel noemt dit een mislukte auditie. Bridget is beledigd en is blijkbaar geen kritiek gewend. Backstage gaat ze huilen en ineens is die voor haar eerder zo geliefde niet meer gewenst.

De laatste auditie van de uitzending alweer en het belooft een klapper te worden als ik de teaser-stukjes moet geloven. En als ik het format moet geloven want iedere uitzending eindigde tot nu toe steeds met een klapper. En daar hebben we Sharon Doorson (24), bekend van Idols 2 (jawel, het Seizoen van Nick) en het geflopte groepje Raffish. Die waar Nora (aflevering 1) ook in zat. Sharon is samen met wat vrienden gekomen en ze heeft ook een Labradoodle meegenomen, die ze op haar hoofd heeft gezet. Ze draagt een vuurrood ensemble (iets dat lijkt op een jumpsuit maar het niet is want het bestaat uit een shirt en een kort rokje maar het zit ook aan elkaar. Ik en mode, tang/varken.) en zwarte laarzen die tot over de knie gaan. Een opvallende verschijning en wanneer ze begint te zingen (“This is a man’s world”) wacht je op de vier BAM!s die gaan volgen. En ze komen. Sharon heeft een sterke, zuivere stem en een prima uitstraling. In haar antwoorden naar de jury blijkt ze ook nog eens spontaan en zonder kapsones te zijn. Terecht prijst Marco zich rijk wanneer ze voor hem kiest en paradeert hij even met haar rond. Wat een hosselaar.

En dat was het, aflevering drie.

De score op dit moment:
Marco: Nora, Ivanildo, Marieke, Christiana, Joyce, Iris, Luca, Sharon (8)
Nick & Simon: Sakina, Charly, Daan, Chris, Danjil, Jeevan, Jody (7)
Angela: Milan, Lenny, Laura, Rodney, Demi, Jenny, Erwin (7)
Roel: Guy, Anuschka, Christopher, Chahra-Z, Joyce, Paul (6)

Tot volgende week!