Strijk een poos

‘3 al weg, 7 over’

Voorafgaand aan de uitzending had Art een leuk quizje voor ons op Twitter. Vanwege een insectenbeet (ook Dominicaanse muggen vinden ‘m een lekker hapje) moest hij noodgedwongen 1 opdracht presenteren onder invloed van medicijnen. Aan ons de vraag welke opdracht dat was. Ik twijfelde tussen 1 (links) en 2 (rechts):

Besloten om toch m’n geld in te zetten op opdracht 2. Die verwarde, slaperige blik, dat haar, het ongestreken hemd. Zelfs een doped up Art is een sexy Art maar als ik moet kiezen dan geef ik de voorkeur aan Clean White Shirt Art.

Dag 9
De Magnificent Seven zitten aan het ontbijt en genieten van het feit dat ze nog steeds in de race zijn. Cécile merkt op dat de drie overgebleven vrouwen allemaal moeders zijn en trekt de conclusie dat ze een sterker soort zijn dan de kinderloze vrouwen die het veld al hebben geruimd.
Zucht. Cécile.
Het uitpersen van een levend wezen vergroot hoogstens je tolerantie voor dunne poep en snotneuzen. Het maakt je niet superieur aan anderen. En als je dat wel vindt, ga daar lekker plaatjes op Facebook over delen zoals velen van ‘jouw soort’ dat graag doen.
Sorry, irritatie-momentje.
En verder.

Gelukkig wordt in de eerste opdracht al snel bewezen dat Cécile niet zo’n super-mom is als ze wil doen vermoeden. Art staat met de groep langs de branding. Het is er bezaaid met palmbomen en ik wil er NU naar toe.

Bucketlistje, dit.
Bucketlistje, dit.

Aan een aantal palmbomen zitten genummerde kaartjes met achterop een antwoord. Over tien minuten stelt Art een vraag vanaf de andere zijde van de baai. En daarna stelt hij iedere minuut weer een vraag. Per fiets moet de groep de antwoorden aan de bomen zoeken en deze op tijd aan Art doorgeven, via de persoon die als eerste de andere kant heeft bereikt. Het lijkt me echt zo verwarrend om dit soort opdrachten te snappen zonder de uitzending gezien te hebben. Maar goed. Sportman Taeke trapt in razend tempo door naar de andere kant om de antwoorden via de portofoon op te vangen. Tijdens zijn rit is hij amper bezig met de omgeving, laat staan dat hij ook maar één envelop ziet hangen.

Ook de rest gaat als dollen uit de startblokken, alsof de opdracht luidt “rijd zo snel mogelijk naar Art”. Iedereen, behalve Cécile. Ze heeft namelijk een top 3 van angsten en deze luidt als volgt:

1. Invoegen op een snelweg
2. Aan een rots bungelen
3. Heel hard fietsen over een zandpad met keien.

Nee.
Nee.

Nou is die derde wel erg specifiek en ik zou ‘moord’, ‘clowns’ of ‘zwemmen in een bak pirañas’ nog eerder op die plaats zetten dan met je Spartamet tuffen over een stobberig paadje. Maar het is Cécile en ze is grillig en eigenlijk best grappig en daarom vergeef ik het haar. Ze wil niet vallen en kijkt daarom steeds naar beneden. Ze ziet zo geen envelop, maar wel de verloren portofoon van Marjolein. Ieder nadeel heeft zo z’n voordeel.
Tim rijdt voorop en wacht totdat hij de eerste envelop tegenkomt. Dat blijkt nummer 7 te zijn dus ze hebben er al 6 gemist. Dat beseffen ze niet meteen want ze gaan er niet vanuit dat de nummers op volgorde hangen. Dat zou natuurlijk veel te voor de hand liggend zijn. Paniek en verwarring alom, het is per slot van rekening een portofoon-opdracht en Ellie is er niet om hun hachje te redden.


De eerste vraag (Wat is de lokale lekkernij van de Dominicaanse Republiek?) wordt niet beantwoord omdat envelop 1 niet is gevonden. Het zelfde geldt voor nummer 2. En nummer 3. En 4. Marjolein rent, herenigd met haar portofoon, naar ‘boom nummer 5’ maar er is geen envelop nummer 5 te vinden. Rop en Tim fietsen verder naar 8 en 9 terwijl de rest trappelend van ongeduld wacht bij envelop 7 tot Art de bijbehorende vraag stelt. Klaas geeft het antwoord. Tim staat startklaar bij 8 en 9. Die antwoorden weet hij te geven, het begin van antwoord 9 valt echter steeds weg door de portofoon, waardoor Taeke net binnen de tijd de complete naam doorgeeft. Vraag 11 is gemist door Marjolein en Cécile, voor vraag 12 is het te laat.

De drie goede vragen leveren 3×200 = 600 Euro, terwijl het er 2400 hadden kunnen zijn. Art lijkt een beetje boos op ze. En terecht. Het zou ook de uitwerking van de drugs kunnen zijn.

Terug bij het hotel vertelt Rop tegen Annemieke dat hij de afgelopen twee tests ook haar naam heeft ingevuld. Hij wil hun verbondje middels deze bekentenis nieuw leven inblazen want hij verdenkt haar niet meer. Zij verdenkt hem ook niet (zegt ze) en ze hoopt dat dat klopt want ze weet dat ze een sukkel zou zijn als ze een verbond met de duivel zou sluiten. Hij zweert dat hij het echt echt echt niet is.

Los Haitises
Bossen in het water! Ik ken ze van Expeditie Robinson en daar heten ze mangroves. Dus zo noem ik ze hier ook. De Taíno-indianen woonden hier voordat ze werden uitgeroeid door de Europeanen en hun wittemensenziektes. De Taíno’s hadden tekeningen als taal en Art heeft een bord met 9 Taíno-symbolen die de groep terug moet vinden, met bootjes.

IMG_0804Op de achterkant van iedere tekening staat een deel van een kaart en als alles compleet is weet je precies waar het geld is verborgen. Er zijn ook tekeningen die niet op het bord staan en als die worden meegenomen, komt er geld uit de pot. De kandidaten geven als ezelsbruggetje de tekeningen een naam. Man, vrouw, slak, baard, Rop, zon, tosti. Verdeeld over drie bootjes gaan ze op zoek: Team T (Taeke/Tim), Team C (Cécile/Klaas) en Team A (Annemieke/Marjolein/Rop).

Iedereen dobbert gelukzalig op het azuurblauwe water en geniet van torpedo-pelikanen. Af en toe speuren ze het wateroppervlak af, op zoek naar Taíno-tekens. Annemieke legt de portofoon naast zich en lapt de etherdiscipline volledig aan haar laars. Cécile vindt de eerste set boeien met tekens. Al snel volgen er meer.

"Wat een dikke goudvis."
“Wat een dikke goudvis.”

Team C loodst 5 tekens naar binnen, Team T 2. Team A heeft 0 tekens maar wel een letterbak waarin de tekens gezet moeten worden. Er verschijnt een kaart met een kruis bij ‘Boca del Haaienbek’ en een code: 113. De boot brengt ze naar een grot (haaienbek) in het water, waar een kist met een slot ligt. Half struikelend springt Klaas naar de kist om deze open te maken, in de hoop dat niemand ziet dat er behalve de 1000 Euro die hij er uit haalt, nog meerdere briefjes in zitten. Dat zien we niet maar dat denk ik wel. Oh jawel.

Op het briefje staat Ellie afgebeeld en samen met de rest van Nederland nemen de kandidaten een moment stilte in acht voor het verlies van Ellie.
Gone too soon.

Art zegt dat morgen alles draait om goede samenwerking en heldere communicatie.
Net als alle andere keren, maar hij is helemaal loco van de narcotica en weet niet meer wat hij wel of niet heeft gezegd.

Cécile is niet moe van de weinige inspanningen die ze heeft gedaan. Het is vooral belangrijk om goed voor de dag te komen en dat is onmogelijk met het verfrommelde setje moloponeygeld dat ze in een stijlloos kartonnetje moet meeslepen. Ze pakt een strijkbout en gaat de boel even een fijn beurtje geven. Misschien vervaagt een deel van de achterzijde met het strijken ook wel zodat de beeltenis van De Mol slechter zichtbaar is. Ook heeft ze een gloedjenieuw nepleren tasje aangeschaft waarin alles keurig opgeborgen wordt.

De derde opdracht is een spelletje op een lange brug. Wat me opvalt is dat Klaas weer zijn Superdrukke T-shirt aan heeft. Hij heeft hem dus óf heel snel uitgewassen (en door Cécile laten strijken), óf we worden gemontagefucked en deze opdracht is eerder uitgevoerd dan het spel in de mangrove.

Aan het begin en aan het einde van de brug staat een bord met een verhaal. De kandidaten staan over de lengte verspreid. De verhalen moeten van plek verwisseld worden, in estafettevorm. Annemiek staat bij een bord met een verhaal over woorden met veel letters, zoals meervoudigepersoonlijkheidsstoornis. Cécile staat aan de andere kant een stukje proza dat gaat over ‘typen op een toetsenbord met één hand’ te onthouden. Inclusief komma’s en met veel gebarentaal reizen de kandidaten met de verhalen van links naar rechts. Er zijn veel lange woorden. Veel goede lange woorden en veel goede lange zinnen. Eigenlijk loopt het gesmeerd, maar aan het eind ontstaat er verwarring. Cécile kijkt nog eens naar haar bord en ziet dat voor het woord aardgas het woord secretaressedag komt. Dat geeft ze door en wanneer Taeke tegen Klaas ‘voor aardgas komt secretaressedag’ roept, maakt Klaas daar ‘aardgas komt voor secretaressedag’ van. Dit statement bereikt Annemieke. Als een p.s.je schrijft ze er nog ‘AARDGAS KOMT VOOR SECRETARESSEDAG’ bij en daarmee is dat één van de meerdere zinnen die niet kloppen, waardoor de opdracht niet slaagt.

Tijd voor de Test.
Wie verdenkt wie?
Rop > heeft nieuwe strategie en neemt nieuwe verdenkingen mee.
Annemieke > spreidt en wil de test snel maken, ze doet dat voornamelijk op Klaas en Tim.
Klaas > Tim, Annemieke, Taeke.
Taeke > Tim
Cécile > Rop, Klaas, paar vragen op Tim
Tim > Cécile, Marjolein, Klaas
Marjolein > haar verdenkingen krijgen we niet te horen. Ze denkt dat ze goed zit dus ze zet geen joker in. Dat zou dus betekenen dat Rop of Marjolein vertrekt want van de rest weten we wie ze verdenken. Rop krijgt een groen scherm dus is het exit Marjolein. De slechtste moeder van de hele groep.

En hoe zat dat met de gedrogeerde Art?