The Voice of Wherever you come from

Wordt het Guy, het Meisje met de Harp, die Ene met de Mondharmonica of gaan we in deze vierde aflevering van The Voice de winnaar tegen komen? Als we de teasers moeten geloven zal de tweede Freddie Mercury vandaag herrijzen. We zullen het meemaken. Martijn staat ons in een lege zaal op te wachten terwijl Wendy net klaar is met het stofzuigen van de wachtruimtes voor de auditanten. Backstage bespreken de coaches de samenstellingen van de teams. Marco wil mannenstemmen. Simon zoekt een vrouwenstem. Indien iemand iets zoekt wat daar tussenin zit, kunnen ze bij Roel aankloppen en vragen of ze Paul Turner over mogen kopen.

THIS IS THE VOOIIIICE! OF HOLLAAAAAND!

De eerste twee kandidaten van deze vierde auditie-ronde zijn de broertjes Vink. Ariën (36) en Wouter (28) zijn leraren en gelovig. Ze gaan iedere zondag naar de kerk. Soms, in een wilde bui, gaan ze twee keer per dag. Volgens Wouter is Ariën de meest talentvolle van de twee. De sandaaldragende grote broer bijt het spits af terwijl Wouter in de coulissen toekijkt en –luistert. Hij zingt “Harder dan ik hebben kan” (Bløf), met een donkere en warme, aangename, wat hese stem. Wanneer het lied meer los gaat in het refrein merk je dat hij zijn beperkingen heeft en kan ik eigenlijk alleen maar naar zijn knalblauwe t-shirt staren dat zijn dito ogen nog meer doen schitteren. Nee, ik hoef geen doekje. De coaches glijden ook niet weg en de knoppen blijven ongeroerd.

Backstage verbijt Wouter zich, roept een paar keer ‘kut’ (mag dat van de Heer?!!?) en maakt zich op voor zijn optreden. “I still haven’t found what I’m looking for” van U2 is zijn nummer en zijn stem is helderder, ook heeft hij minder moeite met de uithalen en over het algemeen klinkt het prettiger in het gehoor. Niemand drukt nog en ik grom zachtjes “druk noouuuuu!” en juist op dat moment helpt Angela Wouter uit de brand en ramt op de knop. Goed zo, moet ik vaker doen, dat grommen. Bij Wouter’s laatste uithaal gaat ook Roel overstag maar zijn mojo is wat gebroken en hij kan het niet helpen een wat gepikeerde houding aan te nemen tegenover de coaches. Hij is ’t er niet mee eens dat grote broer Ariën niet in de smaak viel en hij lijkt haast uit beleefdheid nog voor Roel te kiezen. Ik denk dat Roel ‘m uit beleefdheid nog even laat battelen tegen een sterke kandidaat om hem vervolgens met een aanmoedigende pets tegen de billen de laan uit te sturen.
Backstage valt Wouter zijn broer huilend in de armen. Wat een onrecht wat een onrecht!

De eerste buitenlander van vandaag is Sacha van Beek (26), wiens naam hollands is maar wiens heimat Nieuw-Zeeland is. Haar grootouders kwamen uit Nederland. Ze spreekt geen woord nederlands maar ze kende deze show dus dit was het moment om eens naar het land van haar roots te gaan. Dus kocht ze een ticket, een hoedje (terugkomend thema van de avond) en zo wist ze zich vanuit het verre land van de Kiwi’s een plaats te bemachtigen in de auditie-ronde van dit programma. Ik blijf het een raar fenomeen vinden.
Sacha heeft een jazzy stem en zingt “My baby left me” (Rox). Nick & Simon en Roel drukken op de knop, ze voegt zich bij het team van Van Velzen.

Mirjam van der Loo (33) is met haar man, zoon en een goede vriendin naar de audities gekomen. De vriendin heeft als cadeau een lucky charm voor Mirjam gekocht; het Prince-symbool, haar grote voorbeeld. Tranen vloeien bij het overhandigen van dit kleinood. Wanneer ze gaat zingen (“Times are changing” van Di-Rect) blijkt dat ze beter een trilplaat aan haar nek kon hangen want ze heeft een hevig vibrato. Love it or hate it. Maar, ze kan wel zingen en dat horen de coaches want Roel draait en in de laatste seconde doen Nick en Simon ook een 180. Deze lijken niet echt veel behoefte te hebben aan het toevoegen van Mirjam in hun rijtje aanwinsten dus hun zelfpromotiepraat beperkt zicht tot het kaliber “eh, koop dit product want het is best goed, denk ik, heb ik horen zeggen. Als je wil.” Aangezien niemand iemands bastaardkindje wil zijn, kiest Mirjam voor Roel.

Backstage wordt in een subtiel sponsor-momentje Haribo uitgedeeld. Over snoeperds gesproken, Bryan B. (44) is een grote. Een hele Grote. Een enorme man met een felblauwe blouse. Soms wordt hij middels het laadruim naar Suriname ingevlogen om daar op te treden. Zijn droom is om ‘groot te worden’. Open deur, deze trap ik niet in. Bryan zingt vandaag voor zijn moeder, die er helaas niet meer is maar die vast op hem neerkijkt. Ze kan hem niet missen, als je een blauwe vlek ziet is dat a) de oceaan of b) Bryan. Hij maakt de fout een nummer te zingen van een van de coaches, namelijk “When summer ends” van ons aller Roel. Het is duidelijk: dit is Luther Vandross 2.0. Het klinkt niet vervelend, maar het klinkt erg… Luther. Iedereen, ook de coaches, weet dat dit goed is maar iedereen heeft ook een Dikkegospelaar-radar die met loeiende sirenes afgaat. Aangezien in niemands team ruimte is voor een dikke, niet te verkopen gospelzanger, draait niemand om.

Hoedje nummer 2 van deze uitzending wordt gedragen door Tom Wesselink (26). Foutje nummer 2 van deze uitzending (het zingen van het nummer van een van de coaches) staat ook op zijn conto. Tom zit achter de piano en zingt Marco Borsato’s “Margarita”. Het heeft wat weg van Josh Groban maar dan minder opera achtig. Het is niet zo gepolijst en ongetraind en daarom heeft het wel wat. Backstage huilt Tom’s vriendin. Het huilen staat ook bij Simon nader dan het lachen want hij en Nick hebben gedrukt en nu heeft hij spijt, lijkt het. Waarom weet ik ook niet, misschien houdt hij niet van hoedjes.

Hey, een bekende setting! We zijn in Tilburg! Hoera! En in deze bruisende stad woont Gino Politi, bij velen bekend van de jaren ’90 hit “Viva la mamma”. Ik ken het nummer. Jammer genoeg, want nu heb ik het constant in mijn hoofd. En weer wordt een nummer van Marco gezongen, hoewel het de originele versie van “Dromen zijn bedrog” (“Storie di tutti i giorni”, Riccardo Fogli) is. Marco twijfelt maar in dit geval is zijn Ouderevolkszangerdieal15jaaropeenminuscuulhitjeteert-radar ingeschakeld en heeft Gino pech. Net als bij Grote Bryan B. vond iedereen het prachtig maar drukte niemand. Marco geeft als uitsmijter nog een dubieus compliment door te zeggen dat Gino in iedere pizzeria in Nederland kan gaan zingen. Ik denk dat dat precies is wat hij al 15 jaar doet.

Als kijker stappen we, net als de coaches, ‘blind’ in de auditie van Marloes van Ommen (22). We zien dat ze zwarte naaldhakken en een panterveljurkje aan heeft. Hier kunnen we veel uit concluderen maar al snel blijkt het weer vals alarm te zijn geweest en kijken we naar een prima uitziende dame die op middelmatige wijze “When you believe” van Whitney Houston & Mariah Carey vertolkt. Ik wacht op het moment dat een zeskoppige gnoom met een douchekop als oor op het podium staat. Marloes glibbert en glijdt door de auditie heen, het is genoeg om Nick en Simon en Marco te doen strijden om de aanwinst. Angela helpt Nick en Simon door te melden dat Marco al veel zangeressen heeft. Slim! Marloes luistert naar Angela en kiest voor Nick en Simon.

Niels Geusebroek is 31 en draagt een giletje. Streepje voor bij Marco! Niels is muzikant en na een kleine google-search zie ik dat hij in het bandje Silkstone zat, dat een aantal jaar geleden nog een bescheiden hitje op 3fm had met een alleraardigst nummer dat ik jullie niet wil onthouden.

Silkstone – Ready

Niels heeft zijn twee broers meegenomen. Ze hebben exact het zelfde gezicht als Niels, maar andere kapsels. Alsof ik naar een split-screen van een 3 extreme makeovers van 1 persoon zit te kijken. Niels zingt “Trouble” van Coldplay en doet dat met vol overgave en overtuiging. Hij heeft het zelfde stemgeluid als Chris Martin, maar dan met meer soul erin. En dan krijg ik het benauwd want hij is halverwege de auditie en er heeft nog niemand gedrukt. Godzijdank drukken dan toch Angela en Roel. En it’s a small world after all want Roel zegt dat hij Niels kent en meldt zelfs dat hij had gehoord dat hij misschien mee zou doen. Vandaar waarschijnlijk die initiële twijfel. Hij durfde niet meteen te drukken uit angst voor voortrekkerij maar wilde ook niet te lang wachten want voor je het weet is die anderhalve minuut voorbij en hangt een zwaar aangeslagen Wendy van Dijk kusjekroelend om de nek van een afgewezen kandidaat. Niels kiest Angela.

Michael Hijlkema (23) staat wat te kunsten met een klein voetballetje, temidden van zijn vrienden en neefje. “Ik heb maar 1 minuut 38 om het te verkloten”, zegt hij. Een paar minuten voordat hij op gaat, loopt hij bloednerveus zijn zenuwen weg te –bleep!- en. Het zou mooi zijn om neer te zetten dat al die zenuwen nergens voor nodig waren maar helaas. ’t Is niet echt bijzonder wat hij ten gehore brengt (“The lazy song”, Bruno Mars). Afgeraffeld, slechte uitspraak. Michael heeft de mazzel dat dit een blinde auditie is anders zouden de coaches ook nog eens zien dat hij duizend doden staat te sterven op het podium. Hij is niet door, dat mag duidelijk zijn.

We stappen weer blind een auditie in, dit keer van Maria Goosen, een 33-jarige vrouw die vertelt dat ze een country-snik in haar stem heeft. We zien dat ze een grijze legging draagt met daarover een strak bloemetjesjurkje. Ze zingt “World of hurt” (Ilse deLange) en ze klinkt ook echt als Ilse. Inderdaad, ’t is Country. Vervolgens komt ze in beeld en ook qua uiterlijk heeft ze wat weg van Ilse. Eigenlijk is ze een minder vrolijkere versie van haar, ondanks de fleurige bloemetjesjurk. Vanzelfsprekend drukken Nick en Simon (als enige).

Lara Mallo (22) is met haar moeder, zusje, dj/producer (?) en haar beste vriendje naar de blind audities gekomen. Ze is geadopteerd en de kans dat in de komende liveshows een verhaallijn zal worden verwerkt waarin minstens 1 van de kandidaten wordt gek gemaakt met een potentieel bezoek van verre familieleden groeit met de minuut. Kandidaten die niet zozeer heel goed zijn maar wel zo lang mogelijk in het programma worden gehouden omdat visums van moeders of omas zogenaamd nog niet rond zijn en ze pas volgende week / over twee weken / in de finale naar Nederland kunnen komen. Dat soort smoesjes.
Terug naar Lara. Ze zingt “Sunday morning” (Maroon 5) en doet dit laid-back en jazzy. Het begint goed maar dan komt het refrein en gaat ze de mist in. Al die tijd twijfelden Nick en Simon maar bij die valse uithaal haalt Nick in een reflex zijn hand weg bij de knop en op het zelfde moment drukt Angela op het hare. Waarop Nick naar Angela kijkt alsof ze gek is geworden. En ja, is ze gek geworden? Ze mag Lara aan haar team toevoegen terwijl de rest van de coaches balen want Lara blijkt een hele mooie meid te zijn. En The Voice of Holland bewijst wederom als geen andere talentenjacht dat het hebben van een goede stem uiteindelijk geen donder uitmaakt. Want zodra ze je zien, verandert iedereen van mening.

En daar is hoedje nummer 3! De 23-jarige Aditya Elman komt uit Indonesië maar woont al 5 jaar in Nederland. Hij is de protégé van Dony. Kennen jullie Dony nog? De gezette, ietwat pokdalige Indo van X-Factor die het wegens eerder genoemde Verre Familie Naar Nederland-tactiek nog best ver in het programma schopte. Aditya krijgt nog wat adviezen van deze inmiddels doorgewinterde artiest, sashay’t de gang door, het podium op en zingt (net als Sacha van Beek) “My baby left me”. Het is niet slecht maar het is rommelig en uiteindelijk niet goed genoeg om een van de 4 stoelen te doen draaien.

De previews deden ons geloven dat nu de second coming of Freddie Mercury komt. Ik ga er eens goed voor zitten. Het is de 22-jarige Stanley van den Brugh die de eer krijgt de laatste auditant van deze aflevering (dus, getuige de voorgaande 3 afleveringen, het Hoogtepunt) te zijn. Stanley wilde nooit meedoen aan dit soort talentenjachten maar zijn vriendin had hem buiten zijn weten toch ingeschreven. Pas op Stanley, voor je het weet koopt ze roze blousjes voor je en ga je soja-diëten want dat is zo veel gezonder dan al die magnetronmaaltijden.
Vergezeld door zijn gitaar betreedt Stanley het podium, hij speelt een indrukwekkend intro’tje en begint dan te zingen (“Hallelujah I love her so”, Ray Charles). Oké, kudos voor het spelen van een niet-conventioneel nummer. Het is wat Jason Mraz-achtig qua geluid en spelen. Het klinkt lekker. Een goede auditie, ware het niet dat het compleet wordt overschreeuwd door de reacties backstage, het nagalmen van de knoppen die door iedereen haast tegelijkertijd na 2 woorden worden ingedrukt. En de OHMYGOD YOU ARE AWESOME-achtergrondmuziek. Eh, was dat het? Blijkbaar. Een staande ovatie en lovende woorden. Angela krijst dat heel Nederland nu aan het springen is op de bank. Correctie, Angela: ik zit heel rustig aan een lekkere warme chocolademelk te lurken terwijl ik de woorden “Ja, tsja. Was dit ‘t?” opschrijf.
Nadat iedereen in de zaal wat valium heeft ingenomen en weer tot rust is gekomen, kiest Stanley voor Marco. Stanley draagt overigens een gilet. Het worden de hoedjes vs de giletjes. En de stand na vandaag is:

Marco: Nora, Ivanildo, Marieke, Christiana, Joyce, Iris, Luca, Sharon, Stanley (9)
Nick & Simon: Sakina, Charly, Daan, Chris, Danjil, Jeevan, Jody, Tom, Maria, Marloes (10)
Angela: Milan, Lenny, Laura, Rodney, Demi, Jenny, Erwin, Niels, Lara (9)
Roel: Guy, Anuschka, Christopher, Chahra-Z, Joyce, Paul, Mirjam, Sacha, Wouter (9)

Volgende week: zit ik in plaats van driftig tikkend op de bank heerlijk te genieten van een lang weekend Barcelona. Dus zal mijn blog wat vertraagd zijn. Tot later!