Koude kermis

Seizoen 17, aflevering 2: ‘Meegaand’

Wegens een kort weekendje weg in eigen land voor nu even geen uitgebreid verslag over de aflevering van deze week. Ik heb de uitzending wel gezien natuurlijk (wat dacht je dan! Uitgebreid het nachtleven van Groningen in terwijl ik ook op mijn hotelkamer naar Art maddafakkin Rooijakkers in BLAUW MAATPAK MET WITTE SNEAKERS kan kijken? Haha!). Dus hierbij in sneltreinvaart.

Oh, voordat ik begin, check even de groepsfoto van deze week! Die toont iedereen met zonnebril, behalve Yvonne en Jeroen. Waarvan akte.

Dit was een aflevering bomvol spanning, sensatie, mysterie, wendingen en leugens. Als ik het een rapportcijfer mocht geven: dikke 8,5.

De Mol opereert nog steeds in Portland, want daar ligt voorlopig voldoende freaky shit braak om supertoffe opdrachten uit te voeren. Te beginnen met een verlaten papierfabriek genaamd Blue Heron Paper Mill. In totaal valt er 3500 euro te verdienen door binnen één uur, in groepjes, 7 opdrachten uit te voeren die verspreid over het gebouw slingeren.

Art zegt dat het heel simpel is en als Art dit hardop zegt weet je dat het een prestatie is als je hier al levend uit komt. Art lijkt me zo iemand die in een Thais restaurant de Spicy Chicken Fire Of Napalm Death aanbeveelt en als je hem angstig vraagt of het echt heel pittig is zegt ie ‘nee dat valt best mee’. Tien minuten later staat je huig in de hens.

Het valt helemaal niet mee, Art! Jochem en Roos moeten een zestienhonderdcijfer- en letterige code naar elkaar doorseinen via portofoons vanuit andere ruimtes en Roos heeft amper zes karakters op Jochem’s aanwijzen getypt of ze is ineens spoorloos verdwenen!

Dat is toch raar, Art?

Jeroen en Diederik moeten vijfendertighonderd (de cijfers zijn deze week ietwat overdreven) velletjes papier met teksten die in een andere ruimte op een scherm verschijnen van waslijnen trekken. Jeroen is vrolijk bezig (hij werd pas vrolijk toen hij zijn portofoon uitzette want hij werd gek van het code-getetter van Jochem). En dan is daar plots radiostilte. Jeroen is foetsie.

Art, dit maakt het er niet makkelijker op!

Sigrid en Sanne zitten achter twee ouderwetse typmachines (voor de jongere kijkers onder ons: van die militaristische toetsenborden zonder @-teken) elkaar het leven zuur te maken. Sigrid moet een raadsel oplossen, wat niet lukt, want het gaat over kipnuggets en getallen. De logica van een briefje met een Nederlands vraagstuk over kipnuggets in een typmachine in Portland is al een raadsel an sich.
Sanne moet een stuk tekst geheel foutloos in één keer goed overtypen, wat zou moeten lukken want Sanne is een zelfverklaard typgenie met een aantal aanslagen per minuut waar ze in het Middenoosten bang van worden. Maar daar is bar weinig van te zien, w a  n   t.  S    a    n  n   e.    T    y     p    t. Z    o o.  Oh shit foutje, OPNIEUW.

Niet te doen, Art.

Jochem is Roos kwijt geraakt maar heeft wel een nieuwe opdracht gevonden. Aangezien Imanuelle, Thomas en Yvonne al die tijd nog op zoek zijn naar een opdracht schakelt Jochem de hulp van Yvonne in. Hij moet namelijk met behulp van een heftruck ‘het duurste projectiescherm’ bouwen. Klinkt cryptisch maar gelukkig ziet Yvonne loeigrote bedragen die staan geprojecteerd op blokken hout naast de truck. Die moeten op elkaar worden gestapeld en dan zou er een bedrag uit komen, of iets dergelijks. Heel duidelijk is de opzet niet maar wat maakt het uit. Met een beetje ploeteren lukt het ze om 450 euro te verdienen.

Het blijkt het enige geld te zijn dat is opgehaald want Thomas en Imanuelle staan in een andere kamer aan rollen papier te trekken en roestige railings te hangen, zonder resultaat.

Klaar, over, de kandidaten gaan terug naar Art. We tellen er zes. Tijdens het spel is ook Diederik spoorloos geraakt maar Art lult daar helemaal niet over. Alsof hij en Roos en Jeroen nooit hebben bestaan. Hij geeft de groep het geld en wenst ze nog een fijne dag. Keihard.

Check trouwens Diederik’s shirt, stop following me. Om de Mol te vinden moet je de money followen en De Mol wil niet gevonden worden dussss…

Om de vaart er flink in te houden is er in de avond een tweede opdracht, met z’n zessen, op een spookkermis zonder bezoekers, met sluiplaserschutters en attracties die op volle toeren werken ZONDER inzittenden. Knipperende neonlichten incluis. Als IETS er scary as fuck uitziet dan is het dit wel. Knap werk, productie. Knap werk.

Elke kandidaat krijgt kans om geld te winnen voor de pot door ongeschaad een rit in één van de attracties (ieder ter waarde van een bepaald bedrag) te maken en weer heelhuids terug te komen. Triggerhappy heldin van de avond is Imanuelle, die tijdens de biecht haar gebeurtenissen omschrijft middels geluidseffecten (RATATATATATATATA PGGGGGGHHHH PFOOGHHHHH RATATATATATATA JAAAAA BLOEMBAK BLOEMBAK). Ze kwam, ze zag, ze schoot als een complete idioot om haar heen, ze sleepte met een ‘bloembak’ (haar woorden, maar het was een prullenbak. Ik denk niet dat Imanuelle groene vingers heeft) het terrein over om te schuilen voor de terroristen, en bracht haar missie tot een goed einde.

Iedereen behalve Jochem (afgeschoten bij terugkomst), Sigrid (idem, ondanks de overgenomen pseudobloembakdefensiemethode) en Yvonne (dood voordat ze het eerste neonlampje zag branden) haalde de eindstreep. 1250 euro in de pot!

‘Alsjeblieft.’ Zegt Art wanneer hij het geld geeft. ‘En welterusten.’

I bet you say that to all the girls.

En nog steeds geen teken van de drie vermiste personen.

Moeten we ons al zorgen gaan maken? Is dit een zaak voor Opsporing Verzocht? Wie heeft het telefoonnummer van Frits Sissing?

Dag 4 is aangebroken en bij het ontbijt stelt Sanne voor dat er niets over de afgelopen 24 uur wordt verteld aan de verstekelingen, als ze ooit nog terugkomen. What happens in Portland, stays in Portland.

Weet je nog dat ik aan het begin van dit niet bepaald korte sneltreinverslag vertelde over Art in pak met sneakers? Dat draagt hij in de volgende opdracht, welke afspeelt in het Gus J. Solomon Courthouse. De sexiness van dit alles leidt enorm af maar gelukkig weet ik de aandacht er nog net bij te houden. De groep zit in een jurybankje en alles in deze rechtszaal schreeuwt Judge Judy en You can’t handle the truth en O.J. en alle verfilmingen van John Grisham in één.

De drie verloren schapen zijn terecht! En ze staan terecht. Ze moeten ieder een verhaaltje vertellen over wat ze de afgelopen 24 uur hebben uitgevreten. Eén van hen liegt en het is aan de jury om te vertellen wie dat is. Hebben ze het goed, dan winnen ze geld. Wijzen ze de verkeerde persoon aan, dan winnen ze niets en ontvangt de échte leugenaar een vrijstelling naar de volgende aflevering.

Jeroen heeft volgens Jeroen een avondje doorgezakt in een bar, verkleed als Elvis. Een vrouw viel daarbij in katzwijm. Dit laatste maakt het verhaal ongeloofwaardig, maar oké. Het KAN. Misschien was ze dronken.

Roos vloog naar Las Vegas en ging daar op de foto met twee Elvii (meervoud van Elvis), deed een dansje met ze en dronk een reusachtige roze cocktail. Klinkt ontzettend cliché en vreselijk nep maar het KAN, want Vegas ís cliché en nep.

Diederik ging Vulcano Lake National Park in met twee boswachters en deze lieten hem een groot gapend gat met daarin hun bevers zien.    Diederik keek zijn ogen uit en bereikte zijn hoogtepunt toen er allemaal babybevertjes tevoorschijn kwamen. De wereld zou zo mooi zijn als dit waar is, en het is ook waar, want die vertederde blik waarmee Diederik dit vertelt, die moet oprecht zijn. Wie verzint er nu een verhaal over babybevers? Niemand.

 

De jury is het met me eens: het verhaal van Roos is nep.
Gelukkig is er een cameraman meegegaan met iedere gekidnapte kandidaat, zodat we ook het bewijs kunnen zien. De beelden die volgen zijn shockerend.
Jeroen als Fat Elvis in een zweterig barretje. Roos die alle hoeken van Las Vegas ziet. En Diederik die de godganse dag op een hotelkamer zit te Netflixen en de minibar leeg zit te vreten VAN ONZE CENTEN. Geen bever te zien. Diederik is de leugenaar en gaat vrijuit! Ik sta perplex.

Omdat Imanuelle achteraf toch nog wat medelijden met Roos heeft, ze heeft per slot van rekening niets meegekregen van wat de groep heeft gedaan en dat kan lastig zijn voor de test, besluit ze om haar dagboekje te laten lezen. De groep had afgesproken niets te vertellen over de afgelopen 24 uur, maar je kan ze er natuurlijk wel over laten lezen.

En dan is het alweer tijd voor de test. Wie verdenkt wie?

Van Imanuelle, Roos en Jeroen krijgen we dat niet te horen.

Thomas verdenkt Jeroen, Roos en Imanuelle. Yvonne verdenkt Roos. Jochem spreidt op Sanne, Diederik en Roos. Sanne op Imanuelle en Sigrid, en Sigrid op Jeroen.

Art laat nog even de vrijstelling van Diederik aan de rest zien.

Koekoek!

En dan is het Yvonne die het rode scherm te zien krijgt. Ze had net zo veel vragen fout als een andere kandidaat, maar deed langer over de test en moet daarom huiswaarts keren. Ze verdacht duidelijk Roos, dus valt Roos dan af als potentiële Mol, of weet ze gewoon heel weinig over haar? Het is wel knap dat juist een van de kandidaten die alle opdrachten heeft meegemaakt, de minste vragen goed heeft. Afin, tabee.

En tot volgende week!