Giddy up

Seizoen 17, aflevering 5: ‘teugels in handen’ 

In de 19e eeuw trokken kolonisten met paard en wagen van Oost naar West over de 3200 km lange Oregon trail. Op zoek naar goud, geluk, grond en een nieuw begin. Voor henzelf en hun kinderen, hun kleinkinderen, achterkleinkinderen en achter-achter-achter-achter-kleinkinderen, die uiteindelijk terecht komen in een land dat geregeerd wordt door geen Mol, maar een complete club saboteurs die roept dat immigranten hun geluk maar elders moeten zoeken. Wie is de Mol In Extremis.

De zes overgebleven kandidaten doen de reis dunnetjes over, met paarden, huifkarren en een muilezel. We hoeven niet veel medelijden te hebben met eventueel overgewicht dat de dieren moeten dragen want sinds vorige week is de groep duizenden Euro’s lichter.

Ik zoek trouwens nog naar een verband tussen de muilezel en de Mol, er moet er eentje zijn maar ik kan hem niet vinden. Ik had in eerste instantie ook niet door dat er een muilezel in het gezelschap was. Ik zag het aan voor een grijs paard met grote puntoren.

16 kilometer vindt Art voldoende, ze mogen er tot morgenmiddag half 2 over doen. Ik doe zelf iets korter over 16 kilometer maar ik ben dan ook geen paard, trek geen zakken paprika’s en een stoet BN’ers voort en hoef onderweg niet te stoppen voor opdrachten. Tussen de bedrijven door worden er deze aflevering ook nog bonden en ijzer gesmeed. Dus oké, 24 uur over 16 kilometer, ik begrijp het.

Ik wil dit ook op mijn bucketlist, maar dan wel met hotelstops.

Sanne geniet van de tocht. De enige geluiden die ze hoort zijn het piepen van de wielen van de wagens en het stappen van de paarden (+ muilezel). Ze merkt dus niets van het constante gezoem van drones boven hun hoofden en het HUP BOYS HUP-roepen van Thomas, met de teugels in zijn handen (zie: titel van deze aflevering).

De stoet hobbeldehobbelt naar opdracht 1, en die is heel simpel: 6 schietschijven, 120 kogels, en iedere schot in de roos is 100 Euro waard. Als Roos Schlikker in aflevering 2 niet was afgevallen zouden ze haar hier hebben doorzeefd.

PANG! KABOEM! PANG! PANG!

120 schoten later zet de tocht zich westwaarts voort, het bedrag dat is binnengeknald zal later bekend worden. Eerst moet er een kamp op worden gezet want voor je het weet valt de avond en komen de beren en coyotes je lever uit je karkas knagen. Save yourself!

Thomas is in zijn element. Hij heeft 13 jaar scouting-ervaring dus kamperen is een beetje als thuiskomen voor hem. Helaas voor Thomas zijn er geen tenten die opgezet moeten worden (men slaapt in de buitenlucht), hoeven ze niet zelf naar voedsel te zoeken en zijn er zelfs lucifers om in 1 seconde vuur te maken. Zo veel luxe, het lijkt Expeditie Robinson wel! Alleen dan zonder douche. Sanne vindt het wel vervelend dat ze zelf nog de paprika’s moeten snijden en aardappels moeten schillen.

Jochem bespreekt met Imanuelle hun verbondje. Hij vertrouwt haar niet helemaal omdat ze buiten zijn weten om ook met Sigrid een bond had (en daardoor denkt dat zij hem verdenkt, volgen jullie het nog?), maar ze vertelt dat ze zeker weet dat Jochem niet de Mol is omdat Diederik het is, want Diederik zweette als een bever otter tijdens de veiling-opdracht vorige week.

Ennnnn door.

Bij het vallen van de avond komt een echte howdy giddy-up y’all what y’all doin’ sleepin’ in the open air ‘tween all dem horseshit and wolves with rabies you crazy Danish people y’all gon’ git yerself killed out here you dumb bitches-cowboypostbode 6 enveloppen bezorgen. Een bezoekje van amper een minuut en weg is ie, stofwolken achterlatend. Hoe ver zou hij terug moeten reizen naar z’n huis?

Iedere envelop bevat een persoonlijke boodschap: Sanne kan de volgende dag een joker krijgen als ze hem, ongezien, aan de rechterzijde van het pad kan vinden. Jeroen heeft exact dezelfde boodschap (dus zo persoonlijk is het ook weer niet). Imanuelle en Diederik kunnen beide een joker aan de linkerzijde van het pad vinden. Thomas moet aan de DIY, kan hij toch lekker de scouting-boy uithangen. Als hij zelf 2 jokers weet te maken, zonder dat anderen het merken, dan zijn die voor hem — en voor degene die dezelfde boodschap heeft gekregen. Wie die andere persoon is, daar moet hij zelf achter zien te komen. Een zak met TOOLS erop bevat het gereedschap.

Eerst zijn partner in crime gaan vinden. Hij probeert het bij Sanne, maar die is te druk met paprikasnijden om antwoord te geven op zijn vage vragen. Gelukkig hapt Jochem snel toe en gaan ze met z’n tweeën zo onopvallend mogelijk op zoek naar de zak met TOOLS. Die hangt, zwaarbeladen met God weet wat voor gereedschap, aan de buitenkant van een van de karren, met de letters OLS in het zicht. Elke kar wordt van top tot teen doorgelicht, onder toeziend oog van de rest, die het misschien een beetje raar vinden maar geen enkele kritische vraag stellen. Er wordt niets gevonden. Ja, Thomas ziet die zak met OLS wel hangen maar daar zullen wel STOOLS in zitten, of de OLSON tweeling of iets anders MOLS. Ach weet je, misschien is het wel de zak met TOOLS. Hij gaat toch maar eens kijken. Hebbes!

Wanneer iedereen slaapt, staan Thomas en Jochem op om twee kleine ronde schijfjes te brandmerken met een ijzer waarop het Mol-logo staat. Twee stukjes hout en een stangetje. Voor een bomvolle zak TOOLS vind ik dit bar weinig gereedschap. Ook is het frappant dat tijdens dit hele ritueel, dat niet zonder veel geluiden, gesis en draaiende camera’s gebeurt, niemand wakker wordt. Jochem denkt dat Diederik rechtop in zijn bed lag toen ze klaar waren met jokers-maken. Misschien zag hij schaduwen van twee mannen die vuistgebaren naar elkaar maakten, waarbij de een de ander aanspoorde om door te duwen nu het nog heet was. Als Diederik, net als ik, Brokeback Mountain heeft gezien zou ik, net als Diederik, ook de volgende dag mijn mond houden hierover.

Is dat een brandijzer in je broekzak of ben je gewoon blij een joker te maken?

Ze hebben kort geslapen, maar wel goed. Thomas heeft het lekker warm gehad.

Ga ik hem maken? Ik ga hem maken.
Hij had het zeker niet kou, boy. 

De andere vier kandidaten hebben ook kans een joker te vinden, langs de route, maar we zien alleen Jeroen (onderweg constant naar rechts turend) en Diederik (misselijkheid veinzend en zo de mogelijkheid krijgen om achter de huifkar te wandelen) een poging doen. Niemand vindt iets, of niemand doet er veel moeite voor. Na drie uur slaap zijn hun ogen zo klein dat ze zelf op een groep bevers lijken.

Art staat in een open veld met 130 bordjes waar rodeo-posters op staan geprikt. Achter ieder bordje hangt een envelop. De groep kiest een kandidaat die verbaal goed overweg kan. Het zou raar zijn als de radio-DJ, tv-presentator, acteur of actrice zou zeggen ‘nou, ik ben niet zo goed met woorden’, maar het is de natuurkundige (Diederik) die wordt gekozen om 10 verschillende posters te omschrijven en de rest ze te laten zoeken. De bijbehorende enveloppen bevatten fragmenten van een andere poster, die de groep dan weer aan Diederik moet omschrijven. Als hij de juiste poster vindt, wint de groep 2.000 Euro voor de pot. En dus geschiedde. Met speels gemak weten ze 9 enveloppen op te halen. Alleen Jochem faalde een keer, dat was te verwachten. Hij is zeker van zijn Mol en het enige dat hij nu moet doen is de verdenking op hem richten en zo de concurrentie uitschakelen. De fragmenten worden bij elkaar gezet, de poster wordt omschreven en Diederik vindt hem ruim voor tijd. Art had vast zoiets van ‘verdomme zijn jullie nu al klaar, ik wilde nog rustig ergens achter de bosjes gaan kakken en nu moet ik het ophouden tot we in het hotel zijn’.

‘Oké, deze poster heeft, net als alle andere 129 posters, cowboylaarzen.’

Hij geeft nog 600 Euro aan het zestal voor de schietopdracht, waarbij dus 6 keer in de roos is geschoten.

Tijdens de test zet Jochem zijn joker niet in, zo zeker is hij van zijn zaak. Jeroen zet nog steeds alles op Diederik, met Sanne als tweede en Jochem als derde. Dus hij zet níet alles op Diederik. Diederik vindt Jochem een ontzettende… goedzak. En vindt hem zo’n goedzak dat hij de Mol kan zijn, of niet. Sanne denkt dat de Mol een man is. Thomas zet een joker in. Je merkt, al naargelang het spel vordert wordt minder inzicht gegeven in de verdenkingen van de kandidaten.

En toch zien we een rood scherm bij Jeroen, een van de hoofdverdachten van iedereen en z’n moeder (behalve de kandidaten zelf), die het overgrote deel van de vragen beantwoordde met Diederik.
Wat jammer! Daar gaat een van mijn verdachten.

Ik ga ‘m missen. I wish I knew how to quit you, Jeroen.