Vreemde figuren

Seizoen 17, aflevering 6: ‘Wijzer worden’ 

Expeditie Oregon is halverwege en ook in deze aflevering zijn de drone-shots niet van de lucht. Of juist wel. Er wordt in ieder geval flink gebruik gemaakt van de extra investering die is gemaakt in de aanschaf van deze vliegende camera’s. Daar staat tegenover dat er wel is bezuinigd op de afdelingen Opdracht-Inventie en Accomodatie. De Molkaravaan verblijft in het Working Girls hotel; voorheen een bordeel, nu de perfecte plaats voor de Mol om de rest te naaien.

De Bondgirl van deze week wordt gespeeld door Sanne, die eerst bij Jochem en Diederik (die haar beiden verdenken) aanklopt met de vraag of ze een verbond willen sluiten. Maar wel tot op zekere hoogte, dus niet all the way. Ze wil met hen een ondergrens van ‘informatie’ uitwisselen, om zo Jochem en Immanuelle te elimineren. Jochem neemt ze vervolgens terzijde om te vragen of ze zijn stiekeme minnares mag zijn, want ze weet dat hij met Immanuelle getrouwd is. Ik maakte eerder al de vergelijking met GTST vanwege het slechte acteerwerk en het slappe script maar nu er ook amoureuze leuzen bij komen kijken is de cirkel compleet. Sowieso is het sluiten van verbondjes in dit stadium van het spel als het hebben van een orgie waarbij je weet dat één deelnemer chlamydia heeft en de rest het met die deelnemer heeft gedaan. Beetje dom dus.
Maar ik ga ervan uit dat ook Sanne onder lichte dwang van de regie deze acties zijn opgedrongen. Ik zal haar intelligentie niet meteen in twijfel trekken.

Ook Thomas vraagt zich af wat er aan de hand is, wat voor dubbele betekenis zijn shirt heeft en hoeveel geld er vroeger is verdiend op zijn smoezelige bedje.

De eerste opdracht stuurt Sanne en Thomas door een (verlicht) ondergronds gangenstelsel. In verschillende kamers liggen verschillende voorwerpen en briefjes geld met een + of een -. Behalve dat, en dit is het engste, staan en zitten her en der ook poppen.
Geen levensechte poppen, nee. Erger. Poppen van het kaliber Efteling-Fata Morgana. Met van die glanzende koppen en blikken die je dood staren, waarbij je ieder moment verwacht dat de rechterarm er af valt en deze plaats maakt voor een broodmes die je KOP ERAF SNIJDT.

DIT.

Sanne is bang en ik deel haar angst. Maar toch moet ze er doorheen, gelukkig heeft ze Thomas’ tengere postuur om achter te schuilen. Tijdens hun tocht door de gangen moeten ze goed onthouden waar de + en de – briefjes liggen, want wanneer ze klaar zijn is het hun taak om in een aparte kamer de andere drie door de gangen te loodsen en via portofoons uit te leggen in welke enveloppen het juiste geld ligt.

Sanne en Thomas zijn niet op de hoogte van twee essentiële verschillen: het licht is uit en de poppen zijn vervangen door ECHTE mensen. Wat de nodige hilariteit oplevert wanneer de andere kandidaten hun situatie moeten omschrijven. Jochem vindt het raar dat Sanne de bar-slet een pop noemt. Sanne verbaast zich over de afwezigheid van de Slager des Doods (ik schrok ook van die rotpop).

Daar is ie, in het wit. Slagerpop des Doods. Echt, ik zou dit ding meteen demonteren en in de kliko mikken.

En pas in de laatste minuut, bij de kaartende mannen, begint het spreekwoordelijke lichtje te branden als Jochem doorgeeft dat er geen man meer met een harten-twee in zijn hand is ‘want ze zitten de hele tijd door te spelen’. A-ha!
Er zijn gelukkig wel enveloppen verzameld. Met plussen en minnen komen ze op een totaal van 500 Euro extra in de pot.

Opdracht twee vraagt, zoals ongeveer iedere opdracht in deze serie, om een splitsing van de groep. Art vraagt wie er absoluut geen boer wil zijn. Vanavond zitten er vijf mannen bij Yvon Jaspers die hierop heel hard IK zullen antwoorden. Sanne en Diederik steken hun vinger op. Jochem en Immanuelle balen, want nu moeten ze samen werken en missen ze een deel van de opdracht. Dan had één van jullie ook de hand omhoog moeten houden als Art daarom vraagt, domkoppen!

Terwijl Sanne en Diederik op een heuveltje worden gezet, wordt de andere drie gevraagd om een zo lang mogelijk woord te grasmaaieren met behulp van grote rode trekkers. Jochem heeft vroeger zo vaak gras gemaaid bij de buren dat hij vast een aantal mollen heeft gekoppensneld dus hij durft het wel aan om een lang woord te kiezen. Hoe meer letters, hoe meer geld. Ook heeft hij het slimme idee om voor ’n woord te gaan dat ook nog een woord is als het aan het einde een paar letters mist waar ze niet aan toe zijn gekomen. Het woord ‘MOLBOEKJES’ is waar ze voor gaan. What can go wrong? Nou, niet veel eigenlijk. Je kan twisten of de B wel zo mooi is, of dat er misschien te veel is rondgedold om een simpele O te maken. Feit is dat het een prima gemaaid setje letters is waar zelfs iemand met dyslexie niets anders dan het woord MOLBOEKJES van kan maken. Tenzij je Diederik Jekel bent, dan probeer je nog met man en macht de ander ervan te overtuigen dat die S aan het eind een toevallige uitschieter, een kringeltje, een haakje is dat je er zomaar even in stuurt met een tractor van 6 ton.

Gelukkig raadt het tweetal toch het juiste woord en wint de groep een verbluffende 2000 Euro extra.

De laatste opdracht is weer eens in een rodeo. Wist je dat er heel veel cowboys en cowgirls in Oregon zijn? En dat het ontzettend country and western is daar? Maar dan echt, unbelievable! Mocht je dit gegeven zijn ontschoten dan herhalen de kandidaten dit tijdens de biecht ieder minstens drie keer per uitzending.

De rodeo is drukbezocht met paardenhatende rednecks waarvan er acht een button draagt met het Mol-logo en een bedrag. Die moeten gevonden worden en de eerste vier buttondragers die aan Art worden doorgegeven, tellen mee. De persoon die het hoogste totaalbedrag bij elkaar heeft gevonden, mag tijdens de executie beslissen wiens scherm ze, naast zijn/haar eigen scherm, niet te zien krijgen.

Dus, veel staren naar borstkassen en tetten, ongemakkelijk in de weg staan bij toeschouwers en (in Jochem’s geval) getrolld worden door de rodeoclown:

Ba-dum-tsss.

Diederik vindt dit een erg lastige opdracht. Laat hem ondersteboven abseilen met een ijsbeer en hij maakt daar geen probleem van, maar vraag hem niet om te communiceren met totale vreemden, en ik begrijp hem wel. Persoonlijk lijkt me de opdracht vooral lastig omdat ik me er van zou moeten weerhouden om die complete idioten in de rodeoring niet van hun paard af te stompen. Die arme beesten worden he-le-maal de stress in gejaagd ter vermaak van het volk. Als programmamaker zou ik dit soort mishandeling op tv vermijden maar het biedt tegelijkertijd wel wat spektakel in een fantasieloze opdracht. Een verlies/verlies situatie. Er worden wat centen mee opgehaald. Thomas vindt eerst een button van een tientje, maar ziet de 750 Euro die wordt gedragen door een cowgirl met een slordig bloesje over het hoofd. Gelukkig ziet Jochem haar later wel, maar hij is te laat om dit door te geven aan Art. Immanuelle, grootgrossier van deze opdracht, is hem namelijk nét voor met een schamele twintig Euro en weet zo de totale opbrengst naar 630 Euro te brengen.

Na het maken van de test vertelt Immanuelle dat ze ook de schermen van Jochem en Diederik niet wil zien. Samen met hen is ze dus verzekerd van de volgende aflevering en is het afwachten of Sanne of Thomas het speelveld moet verlaten. Gelukkig voor hen is dat niet zo: beiden krijgen een groen scherm en dus zit Art volgende week met het zelfde vijftal opgescheept. Tot dan!