Boer zoekt vrouw: De Brieven

Jaren geleden, toen Olke nog maar 2 meter 48 was en dacht dat Texas boven Den Helder lag, bracht de SS Rotterdam Nederlandse emigranten naar hun nieuwe thuis overzees. Eind 2016 heeft Yvon het schip afgehuurd om 5 boeren uit alle hoeken van de wereld te ontvangen en er brieven door te lezen van vrouwen die met ze mee willen.

 De vijf heren worden verwelkomd en Riks uit Canada, na 12 jaar voor het eerst weer in Nederland, klaagt meteen over de files. Tijdens het galgenmaal op het dek denkt hij dat het eten dat ze geserveerd gaan krijgen vast een klein beetje voer onder een grote stolp is. Laat dit een teken zijn voor de toekomstige vriendin van Riks: hij neemt je mee naar Canada en je komt nooit, NOOIT meer terug.

D-Day de volgende dag. Tijd om de hulptroepen er bij te roepen en de boeren op de SS Rotterdam te torpederen met post. Dit is natuurlijk geen spel maar desondanks zal ik de post-nautale stress kort omschrijven in rangorde van minst naar meeste brieven. Te beginnen met…

Riks. 36 stuks, variërend in kerkelijkheid van casual-hostiknabbelaar tot streng-grefo. Riks vindt het belangrijk om naar de kerk te gaan en dat zijn vriendin daarin meegaat. Mocht ze toch niet zo religieus zijn als hij dan kan daar nog over onderhandeld worden. Samen met twee vrienden pluist hij de brieven uit. Zo is er de 29-jarige Catharina, we zien haar een stukje uit haar brief voorlezen. Als je je ogen sluit denk je ‘Hé, de stem van Alfred J. Kwak.’ Als je je ogen opent zie je een jongedame met een klein hondje op haar schoot, die vertelt dat ze van huis uit katholiek is en op haar 18e misdienaar is geweest. Voldoende motivatie dus om de rest van haar leven iedere zondag twee uur lang onderweg te zijn om in een tochtige kerk in landelijk Canada te zitten. Cath gaat op de ja-stapel. Er zijn niet veel brieven en Yvon bemoeit zich er ook mee dus Riks is snel klaar en loopt gedurende de rest van de uitzending bij de andere mannen naar binnen om te checken hoe daar de stand van zaken is. Jaloers kijkt hij toe hoe Herman veel lekkerdere wijven heeft gekregen dan hij. Misschien moet hij toch maar Yvon mee terug nemen, zoals hij bij aankomst suggereerde (dat was Riks, toch?).

Herman heeft ‘een goede vriend’ bij zich om zich onhandig te worstelen door de stapel brieven van voornamelijk sociaal onhandige schrijfsters met muziekinstrumenten. Hij heeft Pia met een keyboard, die zichzelf niet zo muzikaal vindt, maar graag muziek met hem wil maken. Anne met haar trompet, ze is model en stuurt een professioneel headshot van haar mee en Herman heeft zoiets van WOAH IS DIT VOOR MIJ, JA DEZE IS VOOR MIJ, STAAT ER HERMAN BIJ ER STAAT HERMAN BIJ, ZIE JE DAT? Maar dan zonder hoofdletters want Herman is heel rustig van buiten terwijl ik denk dat hij stormt van binnen.

Mocht je hem nog niet gezien hebben, dit is Herman. Een hele lieve jongen.

We zien ook Anke met een trompet. Ik twijfel of dat dezelfde is als Anne het Model met de Trompet, omdat de vergelijkingen zo groot zijn, maar ze ziet er op camera niet uit als op de headshot-foto dus ik ga er even vanuit dat het een ander persoon is. Anke’s brief komt binnen bij Herman.
Hij veegt een traan weg. Zijn vriend vraagt of hij er emotioneel van wordt. Maar Herman liegt dat het een beetje zweet is dat hij wegwerkt.
Hoe dan ook, het is behoorlijk zout.

David heeft met zijn snelle praatjes 88 meiden zover gekregen  naar Roemenië te willen verhuizen voor hem. Hij lacht hard om een vreselijk slecht geschreven brief en dan blijkt dat hij deze geweldig leuk vindt. Zo’n type. Het is Jorien uit Friesland, ze houdt van dansen met vriendinnen en het drinken van wijntjes en ze heeft ansichtkaartjes van Blond aan haar magneetbord hangen. Zo’n type.
Types waar David niet van houdt, zijn mensen die helemaal leuk overkomen maar op de foto een tatoeage bij hun tiet blijken te hebben. Stel je voor, dan zit je op een avond bij elkaar en dan mag ze de hele tijd naar David’s geouwehoer luisteren en David kan tijdens het praten alleen maar naar de tribal om haar tet kijken. Not done. Ook krijgt hij een brief van een meisje waarin staat dat ze van paardrijden en eventing houdt en als ze tijd over heeft, spendeert ze die aan vrienden en familie. Ook weer not done volgens het Boek van David, want in zijn wereld is het 1. David, 2. David, 3. David, 4. David en 5. Paard (als David niet thuis is).
De oh-zo-kritische David gooit echter zowat alles op de ja-stapel en om op 10 uit te komen gaat hij uiteindelijk op de foto’s af.

Dan is er de vijftiger Olke uit Texas die 206 brieven heeft gekregen en het gros daarvan door zijn twee zussen laat selecteren. Hij vertrouwt blindelings op hun keuze en eerlijk is eerlijk, ik denk dat ze ook prima lijken te weten waar hun broer van houdt. En ook waar ze denken dat hij van houdt zonder dat hij het zelf doorheeft. De enige eisen die Olke heeft, is dat de vrouwen niet jong met kleine kinderen zijn, maar ook niet te oud. Als hij dan toch tussen de twee moest kiezen, dan liever jong en kinderen dan oud. Want, zo zegt hij zelf, ‘ik ben een beetje trots’. Of gewoon een beetje geen liefhebber van oude vellen, maar dat klinkt zo cru. Zijn brieven zijn zeer gevarieerd, hij maakt zelfs een apart stapeltje voor vijftig-minners en vijftig-plussers (de nee-stapel). Een vrouw schrijft dat ze wil dat ze de koe is waarvan hij de hoorns naar binnen mag trekken. Gevalletje ja-stapel neem ik aan.

Marc uit Zambia. Is het een verrassing dat hij achterhonderdnegenentwintig brieven krijgt? Nee, ben je gek. 829. Al vanaf het openen van de eerste brief is hij chagerijnig en beleeft hij een constante paniekaanval. Hij kan niet kiezen en krijgt zingende snoekbaarzen en vissen van hout, plastic en verhalen, heel veel verhalen van alle soorten meiden. Het overvalt hem en Yvon denkt ‘Ik ga hier niet tot vanavond laat op deze sloep zitten’ en helpt hem uit de brand, want zijn vrienden lijken ook niet veel vaart in de keuzes te kunnen brengen. Wát een eigenzinnig joch. Die kop echter, mrrrowr. Maar goed, het lukt met de hulp van Yvon, is haar gedram en bemoeizucht toch nog ergens goed voor. Ze vraagt bijvoorbeeld ‘aan wie ga je je irriteren?’ en terwijl ik wijs naar Yvon en naar een cursus Nederlands wijst Marc naar een van de foto’s die voor hem ligt. Ik hoop van harte dat de vrouw in kwestie zichzelf niet op tv herkent. De brieven die zijn gekozen zijn stuk voor stuk van meiden die al eens in het buitenland hebben gewoond en wéten wat het werk van Marc inhoudt en ook beseffen dat het leven in Zambia wel eens behoorlijk saai is. We zien een filmpje van Nicole, full time koeieninseminator (laat dit even tot je doordringen, no pun intended), die zegt dat hij een bushgirl nodig heeft. Ik denk dat Nicole de ingrediënten heeft (wederom, no pun intended) om die Zambiaanse dagen allesbehalve saai te maken.

Volgende week ontmoeten de boeren ieder hun 10 verkozen dames en kunnen we genieten van de ongemakkelijke stiltes, de onverwachte decepties en de eerste overslaande vonken. Tot dan!

9 gedachten over “Boer zoekt vrouw: De Brieven”

  1. Tja, de ergernis aan het gebruik van “je je irriteert” van Yvon was zo groot, dat je gewoon een heel belangrijke KOMMA vergeet na de woorden “cursus Nederlands”.

    1. Je hebt je gebruikersnaam terecht gekozen. 😉 Weer wat geleerd! Bedankt voor het lezen! Ik laat de komma die er niet is staan, zodat er nog veel generaties van kunnen leren. 😀

  2. Het was niet bij Marc maar bij David dat Yvon vroeg welke vind je lief, aan welke ga je je irriteren.
    Zonde van die fout.

    1. Ja stom, wat irritant! Ik kan hem gaan verbeteren, een week na dat, maar ik laat het staan, als straf voor mezelf. Toch bedankt voor de terechtwijzing! 🙂

  3. “Veel lekkerdere wijven dan hem”. Het is: “dan hij”. Misschien zelf een cursusje?

  4. Er ontgaat me blijkbaar iets. Wat is er fout aan “aan wie ga je je irriteren”?

Reacties zijn gesloten.