Grab ‘em by the pony

Het is herfst 2016. Terwijl Nederland geniet van een zinderende nazomer, zweten vijf buitenlandse boeren en 50 vrouwen nog een tandje extra tijdens de speeddates. Deze vinden plaats op locaties die de heren na aan het hart liggen.
Voor de Zambiaanse Marc is dat midden in de natuur, wat zich vertaalt naar een houten huifkar, een tuintafel van de Hornbach en later nog een laptop met wifiverbinding. David spreekt af in zijn favoriete Brabantse stamkroeg, waar hij nooit meer komt omdat ie wegkwijnt in Roemenië . Olke zit verscholen in een geheime locatie in zijn geboorteprovincie Fryslân, want you can get the bonkevaart out of the Texan but you can’t get the Texan out of the bonkevaart. In de boerderij waar hij opgroeide voordat Riks naar Canada verhuisde ontmoet hij zijn vrouwen. En de jonge Herman zit letterlijk in een ei, welke ook fungeert als caravan.

Dit is hoe de speeddates zijn verlopen.

David gaat het niet serieus aanpakken en bepaalt bij de eerste kus al of het iets gaat worden. Glundert ie, dan ziet hij potentie. Wordt hij zakelijk, dan gaat het hem niet worden.
Voor een niet-serieuze aanpak doen zijn ondervragingen echter  aan als een sollicitatiegesprek: korte samenvattingen van de brief, gevolgd door het aanstippen van wat heikele punten (voornaamste heikelpunt: paarden). Tot slot een analyse van de persoon zelf. ‘Bedankt voor uw komst. U hoort snel van ons.’
Dat slot wordt alleen gemaakt als er nog tijd over is, want bij alle dates staat buiten beeld een overactief mannetje met een belletje die de tijd streng in de gaten houdt. Na exact 5 minuten klinkt een PING en dan is het KLAAR. Als het stel dan niet meteen ophoudt met praten, PINGt hij nog een keer, en nog eens, en nog eens, want die overuren worden niet doorbetaald.

David biedt ieder meisje een glas water aan, behalve Denise, die in haar brief schreef dat ze van een biertje houdt. Van onder de tafel tovert hij twee inmiddels doodgeslagen, lauw geworden fluitjes pils om het ijs te breken.
Linda, Angelique en Laura zijn helemaal leip van paarden en een van hen heeft zelfs een Erg Belangrijke Pony. David kan het niet laten om aan alle drie duidelijk te maken dat hij niets met paarden heeft, maar als ze aardig genoeg zijn zal hij er geen lasagne van maken.
Jorien is bezeten van getallen. Zo blijkt ze exact, op de dag af, 2 weken, 2 maanden en 2 jaar jonger dan David te zijn. Ze is voor hem bestemd!! En dat is niet alles, ze zet haar wekker ook altijd om 12:12. Ik weet niet wat zorgwekkender is: de cijfer-obsessie of het feit dat ze pas rond kwart over 12 ’s middags haar nest uit kruipt. Toch mag ze mee naar de volgende date, evenals Susanne, Mara, Madeleine en Laura (met paard).

De ongelofelijke bink uit Zambia, Marc, heeft een type en dat type is blond en bereisd.
Hij heeft back-up vragen voor als er stiltes vragen, stomme vragen zoals ‘wat is je meest waardevolle bezit?’ Als er dan nog steeds krekels te horen zijn, dan weet hij dat het niks wordt. Wat zijn die boeren dit jaar goed voorbereid! Jammer, die stiltes zijn mijn favoriete momenten van de hele serie. Voor mijn part vullen ze drie kwartier met die beelden.

Marjolein is ooit met het openbaar vervoer van Marokko naar Zuid-Afrika gereisd. Het lijkt me heerlijk om te doen, niet op het moment zelf maar vooral om na afloop terug in Nederland nooit meer te hoeven klagen over de NS.
Anke is manager van een lodge geweest. Help, daar zijn al de eerste krekels! In plaats van naar het back-up briefje te grijpen, moet zij een vraag bedenken. Anke vraagt aan Marc wat een mooie eigenschap van hem is. Nog even wat krekels. Hij is rustig. Ja, ja. Ja? Oké. *krekels* Ehm. PING!
Irene heeft vier jaar in Liberia gewoond, Ilse deed dingen met vissen in Indonesië en Nynke-Rixt heeft een eigen bedrijf in environmental design met als specialiteit De Zee.
Yep. Het toverwoord van Marc is AFRIKA en VIS. Mocht je hem hebben geschreven zonder deze twee woorden in je brief te gebruiken met betrekking tot jouw eigen leven (zeggen dat je graag een broodje tonijn eet is niet genoeg), dan is dit de reden waarom je niet bent gekozen.

Tussendoor is er steenovenpizza, voor de meiden die een hap door de keel krijgen en het niet erg vinden om tijdens de date naar knoflook en quattro fromaggi te ruiken. Ondertussen praat Yvon even met Marc bij en klaagt hij dat ze alleen over werk praten. Ik gok maar wat, maar volgens mij ligt dat ook wel aan het feit dat dit zo ongeveer de enige raakvlakken zijn die ze hebben, waar hij ze zelf op heeft geselecteerd.

Annekim zit op de Skype. Yvon heeft een laptop meegenomen om zo een speeddate via de webcam te houden. Annekim heeft net een weesolifantje geholpen dus het mag duidelijk zijn dat ze niet in de buurt is, tenzij ze op de Beekse Bergen werkt. Ze blijkt te wonen en werken in Zambia en als Yvon dit de rest vertelt zie je ze denken ‘Uhhh…heeft het voor ons nog zin om überhaupt terug te komen?’

Nicole is net een jaar terug in Nederland, nadat ze een erg leuk leven heeft gehad (want een leuk leven kan je alleen maar leiden als je zo lang en ver mogelijk van je roots vandaan bent). De krekels komen weer om de hoek kijken dus Marc pakt er zijn Lijstje Voor Ongemakkelijke Stiltes bij. Wat is je meest waardevolle bezit? Dat zijn haar herinneringen. Ze woont in een klein huisje op de hei en heeft niks met spullen. Ze is blij met weinig. De PING klinkt, Nicole gaat weg en Marc zucht ‘Leuk, knap, mooi!’ Zij mag volgende week terugkomen, samen met Annekim (webcamgirl), Anke (ondanks de krekels), Irene en Ilse.

Grote Vriendelijke Texaanse Reus Olke neemt iedere vrouw bij binnenkomst meteen in de houdgreep.


Marga zet haar kadotasje net op tijd op tafel voordat het wordt geplet. Van Sandra kan hij niet geloven dat ze nog steeds alleen is. Ze zegt dat de mens niet op de wereld is gezet om alleen te blijven, daar is hij het mee eens. De rest van het gesprek wordt gevuld met clichés als De Arm om je Heen, Het Gemis en De Kleine Dingen (daar moet je vooral voor naar Texas gaan, als je daarvan houdt).
Alberdien is een mede-fries. En Friezen onder elkaar praten Fries. Alberdien wilde eigenlijk aan het eind een krupke doen, maar in haar enthousiasme deed ze dat al aan het begin. Geen idee wat een krupke is, maar ik zag haar niet ineens in spaghaat drie soepterrines op haar hoofd balanceren dus het zal iets subtielers zoals die typisch Friese houdgreep zijn.

Halverwege de dates krijgen de vrouwen soep, om de boel nat te houden.

Wanneer Olke bij Ditty over haar kleinkinderen begint, met de vraag waarom ze hen in de steek wil laten voor een Texaan, raakt hij een snaar die ze even moet wegpuffen. Kunnen ook opvliegers zijn.
Aan het andere eind van Olke’s leeftijdspectrum is Harriët met 2 jonge kinderen. Wel oud genoeg om in de pen te kunnen klimmen en een brief naar hem te schrijven namens hun moeder, wat hij erg mooi vond. PING.
Er vliegt ook ergens nog een bonte papegaai tegen zijn kooi aan die zegt dat ze haar laarzen aan wil trekken en zo het platteland op kan lopen. Maar die wordt niet gekozen.

De vijf afvallers wijst Olke sympathiek de deur en de vijf dames die terug mogen komen (Harriët, Alberdien, Ariënne, Sandra en Ditty), vertelt hij dat hij goed en slecht nieuws heeft. Het goede nieuws is dat ze nog een keer met hem op stap mogen. Hiephoi! En het slechte nieuws is, hihi, dat ze nog een keer met hem op stap mogen. Och, Olke. Ik mag jou wel, gekkie.

Over gekkies gesproken. Riks is weer in the house, jongens! Amper een minuut in beeld en hij gooit er weer even wat negatieve vibes richting Nederland in. Het is kleiner geworden en hij is blij dat hij snel weer terug naar huis mag. Zoals ik vorige week al zei: enkeltje Canada naar Riks is straks ook echt een enkeltje Canada.
Voor elke date heeft hij een mooi bosje bloemen, inclusief vaas, met water. Dus als hij attent is, gaat hij ook all the way.

Het ruikertje van Riks.

Wieke neemt een kadootje mee, het heeft iets te maken met paarden. Riks zegt eerlijk dat hij helemaal niet van de paarden is (ga met David daten) en om dit nog even duidelijk te maken legt hij het kado weg, uit zijn zicht. Misschien is het wel een fobie? Hij belooft Wieke dat als ze nou heeeeeel erg leuk is, en straks mee naar Canada gaat, voor eeuwig en altijd zonder ooit nog naar huis te mogen, dan, dan dan… Krijgt ze misschien van hem een paard. Of een hobbelpaard. Of een foto van een paard. Of een mok met daarop het woord PAARD.

Eén van Riks’ dates weet van gekkigheid niet welk onderwerp ze aan moet snijden en vertelt over haar verzameling accuboormachines en cirkelzagen.
Maartje steekt met kop en schouders uit boven Riks en of dat al niet onhandig genoeg is heeft ze een banaan voor hem meegenomen. Een banaan.
Omdat die tijdens de aflevering waarin hij zich voorstelde op waren en hij nieuwe moest kopen.
Ik… wat… Is dit? Maartje. Maartje, Maartje. Ik kan het me levendig voorstellen. Word je ’s ochtends wakker, weet je even niet wat voor dag het is, sta je rustig onder de douche te bedenken wat voor boodschappen er nog gedaan moeten worden en of je straks nog even een yogaklasje meepikt in de sportschool en dan ineens CHRIST ALMIGHTY IK HEB VANDAAG DIE DATE MET RIKS DE CANADESE GRISTEN. Totaal onvoorbereid kijk je nog snel de voorstel-aflevering op Uitzending Gemist terwijl een stemmetje zegt ‘een gimmick, je moet een gimmick, een kado, iets knutselen, er is geen tijd meer om iets te knutselen, koop dan iets, de winkels zijn dicht, is er nog iets open, de supermarkt, de Lidl DE LIDL DE LIDL IS OPEN.’ Tsja, dan moet dat maar. Lieve Maartje, het zag er een beetje raar uit maar geloof me, we’ve all been there.

Eline verstaat Riks’ Canadrents niet. Ze zegt dat ze het niet erg vindt dat hij iedere week naar de kerk gaat. In een onderliggend, niet hoorbaar statement zegt ze tegelijkertijd ook ‘maar neem me alsjeblieft niet mee’.  Toch vindt ze hem heel erg leuk.

Marije wilde vroeger graag boerin worden. Ze wil graag naar buiten want ze zit nog vaak binnen. Ik hoef daar niet per sé voor te verkeren met Riks, maar ieder zijn ding. Na de PING! neemt ze afscheid met drie kussen en reageert Riks verrast met de zin ‘Worden we officieel?’
Catharina (die van vorige week met de Alfred J Kwakstem) stelt een moeilijke vraag. Ho even, Cath, niet te hard van stapel lopen. Riks wil eerst weten hoe het zit met je kinderwens. Met de juiste persoon heeft ze die wel. Tegen Yvon zegt ze dat ze hoopt op een enkeltje Canada. Riks ziet haar wel zitten maar ziet haar ook nog geen stront scheppen. Ik zie haar niet eens een staldeur aanraken zonder vooraf sanitaire gel te gebruiken.

De meest tenenkrommende reactie van Riks ontvangt Claudia. Als binnenkomer is er voor haar de klassieker ‘Misschien een domme vraag, maar hoe komt het dat zo’n leuke vrouw geen kerel heeft?
Wat blijkt, ze is weduwe. Zoals ze in haar brief had geschreven.
Claudia blijft beleefd door te doen alsof ze weet dat Riks dit onthouden heeft, terwijl je zijn brein ziet spartelen. Snel, een ander onderwerp. Claudia vraagt wat hij doet als hij nog een keer wil ontspannen? Zijn antwoord: Dan schakel ik de trekker nog een keer over.

Godzijdank is daar meteen de verlossende PING voordat ik visioenen krijg van Riks die zijn trekker in zijn 5 zet.
Na alle dates de revue te hebben gepasseerd, is zijn keuze gevallen op Claudia, Catharina, Rianneke (die in alle opzichten door zou kunnen gaan als de zus van boerin Bertie), Marit en Eline.

En dan is daar nog Herman. Hij heeft een tienling uitgezocht. Stuk voor stuk verlegen, jonge, onervaren dames met lang haar en een bril, behalve Anne, maar die zal vast lenzen hebben vanwege haar modellenverleden. De dates kletsen over de formaat van elkaars trompet terwijl Yvon Herman nog wat nerveuzer maakt over zijn eerste date (met een meisje), die zometeen gaat plaatsvinden. Hij denkt dat het vooral een kwestie van een gevoel is, voor 50%. De andere 50% zal bestaan uit ienemienemutte want iedereen is exact het zelfde.

In zijn piepkleine caravan van zitten gelukkig ramen, zodat de kuikens wat lucht krijgen en de camera er naar binnen kan gluren zonder te dicht op de huid te zitten.
Ik stap even uit sarcasmodus om te zeggen dat ik het echt ongelofelijk knap vind dat deze meiden al hun verlegenheid, schroom en de angst voor reacties van de buitenwereld, vrienden, kennissen of pseudo-lollige bloggers als ik opzij zetten in deze openbare, kwetsbare zoektocht naar geluk in de liefde. Hun eerste geluk in de liefde. Ik lach ze niet uit, ik juich hen van harte toe. You go, girls.

Lieke vertelt Yvon nog nooit verliefd te zijn geweest maar ze heeft wel geschreven vanwege de vele raakvlakken. Ze is niet echt open, zegt Yvon. Dat vindt ze moeilijk. Yvon adviseert hem wel aan te kijken. Ze oogt onzeker en bloednerveus. Ze stapt de caravan binnen en steekt van wal: ‘Daar zitten we dan, we weten best veel van elkaar maar kennen elkaar nog niet.’ Ze kijkt hem strak aan, lacht en vertelt in 30 seconden meer dan in 5 minuten tegen Yvon. Lieke is een pro. <3
Anne herkent zich in het verhaal van Herman. Ook zij heeft nog geen relaties gehad. AndereAnne (het model) zegt dat ze allemaal in het zelfde schuitje zitten. Herman heeft met zijn celibatairschap wel een unique selling point te pakken!
Trompetgirl Anke heeft een kadootje meegenomen. Het is trekdrop. Voor ieder ander persoon zou dit een uitnodiging vol innuendo zijn maar in het Ei van Herman is alles onschuldig.
Tegen ModelAnne begint hij meteen over de indrukwekkende, professionele modellenfoto die ze met haar brief meestuurde, welke ongetwijfeld al die tijd boven zijn bed prijkt. Nu hij haar in het echt ziet zegt hij: ‘Knap wat ze van je kunnen maken met zo’n modellenfoto!’ Ook hier zou dit voor ieder ander persoon alles behalve een compliment zijn, maar: welkom in het Ei van Herman, de Onschuld zelve. Tegen Yvon vertelt Anne na haar speeddate dat ze hem leuk vond en dat ze geen coup de foudre is. Gelukkig vertaalt ze dit (‘ik ben niet zo snel gek op iemand’), anders had ik gedacht dat dit over de haardracht van Herman gaat.

Fleur schreef de leukste brief. Ze zegt dat ze altijd tegen haar ouders zegt dat de persoon waar ze een relatie mee heeft wel haar paard moet durven vasthouden. Grab ‘em by the pony, Herman! Ik denk dat dit wel moet lukken.

Yvon hamert er bij Herman nog een paar keer in dat ie hartstikke bleu is en dat een van deze dames hem straks zijn eerste zoen gaat geven. Welke van de vijf mogen meehelpen met het afbreken van elkaars muurtjes? Dat zijn Anne (ze wil hem een knuffel geven, hij stemt toe, dan wil hij haar drie keer zoenen en ze beginnen ieder aan de verkeerde wang en het ziet er net zo ongemakkelijk uit als dat je je nu voorstelt), ModelAnne, Pia (knuffelt Herman, huilt vervolgens), Fleur en Lieke. Ze moeten straks naambordjes dragen want je houdt ze niet uit elkaar.

Volgende week gaan we boetseren en andere knotsgekke dagbestedingen die je zelfs niet in een dronken bui wil doen, laat staan met een boer en 4 bitches die uit zijn op dezelfde man dus ik zie jullie dan!

5 gedachten over “Grab ‘em by the pony”

  1. Hahahaha!!!
    Prachtig geschreven. In de trein de aflevering van gisteren zojuist herbeleefd.

  2. Zeer humoristisch geschreven leukste blog tot nu toe!!
    Ik kijk al uit naar de volgende

Reacties zijn gesloten.