Slechte Z

‘raam taal’ 

Het is alweer de een-na-laatste (of is het de twee-na-laatste? Met al deze fake-outs ben ik het spoor een beetje bijster) aflevering van A Series of Unfortunate Events Featuring Sanne, Jochem, Thomas and Diederik. Ze zijn al twee weken in Oregon spelletjes aan het doen en vooral bondjes aan het sluiten. Als we de montage moeten geloven wordt er tussen de opdrachten niets anders gedaan dan gegeten en gekonkeld. Terwijl de wie-doet-het-met-wie voor de zoveelste keer wordt besproken, zet ik mezelf even op stand-by en wacht ik geduldig tot de eerste opdracht begint.

En dat is me er een! Voornamelijk vanwege het bizarre landschap. Die heuvels zijn echt te gek, ik wil er vanaf glijden met een karretje, gewikkeld in bubbeltjesplastic. Superglad en perfect en gekleurd. Geel en ook dieprood alsof er kuddes buffels op zijn doodgebloed. Het zijn de Painted Hills en ze worden beschouwd als één van de zeven wonderen van Oregon. Ik wil weten wat die andere  zes wonderen zijn. Ik denk dat die rappende veeveilingmeester van een paar weken geleden in het rijtje thuishoort.

Er slingert ook nog een fietspad over de hills, waar Art alle letters van het alfabet over heeft verspreid, maar wel in verkeerde volgorde. Iedere kandidaat moet al fietsend de letters oppikken en in de goede volgorde aan de paaltjes hangen. Per keer mag maar één letter worden meegenomen en omgewisseld. Simpel, maar blijkbaar niet duidelijk genoeg, dus nadat Art het spel aan de kandidaten heeft uitgelegd, vertelt de groep nog een keer aan ons hoe de opdracht in elkaar steekt. Er is 1000 Euro te verdienen als het lukt, maar er zijn geen portofoons én het klusje moet in 20 minuten geklaard worden. Een onmogelijke taak, maar goed, ik kijk nog wel even hoe Diederik zich voortstuwt op dat krikkende fietsje, met zijn hakken in het zand letters tekent, hoe Sanne alle letters van rechts naar links zet en de rest dit van links naar rechts doet. En hoe Jochem Diederik ervan verdenkt de boel te hebben gesaboteerd door de Z verkeerd te plaatsen.
Tussendoor zien we ook wat shotjes van een fietsende Thomas, zodat we niet te veel het idee krijgen dat hij wederom helemaal niets heeft bijgedragen aan een opdracht. Gewoon lekker stilzitten en mooi wezen, Tho!
Al voordat de 20 minuten zijn verstreken is Jochem het beu en wat we al verwachtten komt uit: de opdracht mislukt, faliekant.

Iedereen (behalve Art, want die moet de bordjes opruimen) druipt af naar een nieuw hotel. Sanne doet bij de kamerverdeling een poging om het duo Thomas/Diederik te splitsen, maar tevergeefs. Deze bond kan ze niet breken. En daarom papt ze nog even verder met Jochem aan. Jochem, de Slager van Oregon; ga een bond met hem aan en je vliegt er uit. Ze doet het toch en we zijn vervolgens getuige van een vijf minuten durend gesprek over verdenkingen en conclusies. Ik ga ondertussen zes keer op stand-by, twee keer naar het toilet en laat nog een keer de hond uit terwijl ik niet eens een hond heb, op tijd terug voor de tweede opdracht.

Het plaatsje Redmond is bezaaid met antiekwinkels. Er zijn er zó veel dat het weer reguliere winkels worden, omdat alles even oud en dus even nieuw is.

De groep splitst zich in twee duo’s; Sanne en Thomas, Diederik en Jochem. Elk duo krijgt een camera met 10 Polaroids en een lijst met spreekwoorden, waarvan er zo veel mogelijk door het andere duo moet worden geraden naar aanleiding van foto’s die zijn gemaakt van hen zelf in combinatie met antieke rommel uit de winkels. Hier komen Thomas’ pretty-boy looks van pas! Hij weet weinig bij te dragen aan het daadwerkelijke raden van een spreekwoord, maar hij is wel onderdeel van een aantal Vogue-waardige shots. Hij krijgt onder andere een kopstoot van een stokpaard die hij in de bek kijkt. Het is zo schattig. Kijk dan.

Tussen de bedrijven door slaagt een van de twee er in om één van de Polaroids ‘kwijt te raken’. Het is ‘weggewaaid’. Niet dat er die dag een orkaan raast die het papiertje 50 meter verder werpt. Het zou ergens in de buurt moeten liggen. Maar geen van de twee lijkt veel moeite te willen doen om het te gaan zoeken.
Ondertussen zijn de andere twee druk bezig met het fake-plukken van een rubberkip, knaagt Jochem aan een houten eend en raakt Diederik helemaal in zijn element bij het uitzoeken van vrouwelijke kleding voor zijn maatje om het spreekwoord ‘uit de kast komen’ uit te beelden. Wel jammer van dat rode Trumpiaanse petje als finishing touch.

Make Oregon gay again!

De 19 foto’s zien er stuk voor stuk vrij duidelijk uit en in totaal worden er 17 geraden.  Twee zijn toch niet evident genoeg, onder andere een kiekje waar Thomas er naar eigen zeggen als ‘een foute Backstreet Boy’ op staat (ik gok A.J.). 17 x 100 Euro = 1700 Euro er bij in de pot! Het werd eens tijd!

Waar het ook tijd voor werd is babbelen over bondjes. Argh! Not again!
Het gaat heen en weer tussen dezen en genen en als je precies wil weten wat er gezegd wordt, omdat het misschien wel, misschien niet nuttig is, dan kijk je maar even naar Uitzending Gemist, ik ben er klaar mee.

De inzet voor de laatste opdracht is geen geld, maar een vrijstelling. Die hangt te bungelen aan een groen lint aan een paaltje midden in Fort Rock, welke is omzaaid door prikkelstruiken en vier kandidaten met portofoons en een gekleurd lint om zich heen gewikkeld. Iedere kandidaat zit even ver van de vrijstelling af en moet proberen om ongezien het felbegeerde schijfje te pakken. Als ze door een ander gezien worden, en hun naam + juiste kleur wordt aan Art doorgegeven, dan is die persoon af. Geef je de verkeerde combinatie naam/kleur door, dan ben je zelf af. Kijk, dit is leuk, dit is psychologisch, fysiek en spannend. Jammer dat er verder geen geld te winnen of verliezen is.

Iedereen wacht rustig af. Het is Thomas (in rode kleur) die als eerste gaat rennen en tijgeren. Jochem ziet iemand in een rood hesje, maar heeft niet door wie het is. Thomas ziet Sanne, die ook is gaan kruipen, maar de kleur van haar hesje is nog niet zichtbaar. Pas wanneer ze een paar meter verwijderd is van de vrijstelling, heeft Thomas haar helemaal in het vizier en met een ‘Sanne, blauw!’ door de portofoon wordt ze geëlimineerd. Dankzij die actie hoort Jochem dat Thomas de mysterieuze rodehesjesdrager is dus hup, ook Thomas mag het speelveld verlaten.
Stand-off tussen Jochem (geel) en Diederik (groen). Beide heren zouden een risicootje kunnen nemen door de meest logische kleur van de opponent aan Art door te geven, maar ze wachten.
En wachten.
En kruipen een beetje dichter bij de paal.

Als ik hypothetisch gezien nu heel nodig moet kakken, wat is de kans dat ik gezien word?

Totdat Jochem Diederik ziet en waar hij bijna ‘Diederik rood!’ wil zeggen vanwege zijn rode hoofd, ziet hij op tijd het groene hesje en knikkert hij de laatste speler uit het spel. De vrijstelling is binnen.

In Oregon geldt: hoe mooier het landschap, hoe troostelozer de voorzieningen. In een very very very basic wegrestaurant raken Men raakt nog steeds niet uitgepraat over hun bondjes. Ik heb ondertussen alle hoop opgegeven dat er ooit nog over een ‘verbondje’ wordt gepraat, laat staan dat er wordt opgehouden met er überhaupt eindeloze uitzendminuten aan te verkwisten. Conclusie: Jochem is de Mol, nee Sanne, nee ze zijn het allebei niet, oh, dan zou het Thomas kunnen zijn, tenzij Diederik de Mol is.

Gelukkig is de test nabij. Die voert de groep uit in een verlaten hut, maar wel een met wifi.
Thomas spreidt zijn antwoorden tussen Sanne en Jochem.
Sanne weet bijna zeker dat Jochem de Mol is, en Thomas misschien.
Diederik zet op de eerste vraag (is de Mol een vrouw?) ‘ja’ in, en op de vraag ‘Wie is de Mol?’ antwoordt hij Jochem.

Zo, en nu kijken wie er een r…

BOEMKLAP ineens ramt Art de aftiteling door onze strot en is de aflevering KLAAR en moeten we een week WACHTEN.
Dát is pas een slechte zet!

Een gedachte over “Slechte Z”

  1. Thanks!! Geniet elke week van je blog! Ga dat bijna straks nog meer missen dan widm zelf ?

Reacties zijn gesloten.