Allemaal landen

Deze week zetten de vrouwen hun eerste stappen op het erf van de boeren. De start van een nieuw bestaan in het buitenland, een vluchtige wip in uitheems hooi of (in het ergste geval) een gratis werkvakantie. 

EVERYTHING’S BIGGER IN TEXAS
Voor Harriët, een van Olke’s vrouwen, dreigt de reis al te stranden op Schiphol. Met een bomvolle koffer staat ze bij de gate maar ze kan niet. Ze realiseert zich namelijk ineens dat ze kinderen heeft die ze niet wil achterlaten. Die keren dat diezelfde kinderen namens haar een brief naar Olke schreef, ze vervolgens op speeddate ging en 8jes om hem ging schaatsen om zo een ticket naar Texas te winnen had ze haar bloedjes blijkbaar weggedrukt in haar geweten. Nu doemen ze weer op. De kids! Hoe moet dat? Ze wil dus niet meer. Er is een flink staaltje Friestalige overredingskracht van Alberdien nodig om haar over te halen. Harriët kan niet eens Fries maar toch stemt ze in.

Eenmaal in Texas heeft ze er geen spijt van. De ranch van Olke staat in een prachtige omgeving en bij aankomst is er koffie met bruine cake, gebakken door Ma Olke. Alberdien vertelt dat haar cake nog bruiner is. Ik hoop dat ze dit letterlijk bedoelt.

Er worden kalfjes naar de veiling gebracht. Als de vrouwen met Olke in de jeep en een karrenvracht aan jong vee richting de veiling rijden,  beseft Alberdien dat dit de laatste reis van de beestjes is. Dit doet haar pijn en ze kan er niet zo goed tegen. Maar vanavond zit ze weer heerlijk te genieten van een entrecôteje. Dat geldt niet voor Harriët, want die is vegetariër. Hier kan Olke dan weer niet zo goed tegen.

We zien hoe de kalveren verkocht worden door een razendsnel pratende rodeo-rapper en wie net als ik Wie is de Mol? volgt heeft even het idee dat de pot wordt leeggeroofd.

Er zijn ook kadootjes voor de reus meegenomen! Alberdien heeft, natuurlijk, een Fryslân-handdoek, zodat hij zijn roots nooit vergeet en Olke onthoudt dat zij OOK FRIES IS. Het klefste kado komt echter van Sandra, die hem een ‘doosje vol iefde’ geeft. Volgepropt met briefjes waarop slijmerige teksten staan over de liefde. Je kan ze ongelezen wegkieperen en er je tabak in bewaren.
Maar wacht, daar blijft het niet bij. Gewiekst dat ze is heeft Sandra een tweede kado meegenomen dat opengemaakt mag worden tijdens de citytrip, dus alleen als Olke haar gekozen heeft. Als Olke voor Sandra gaat, krijgt hij geen pussy maar pushy.

ONDERTUSSEN ERGENS IN MIDDEN-FRANKRIJK
Minder pushy zijn de meiden van Herman. Tenminste, als je het niet erg vindt dat ze met een compleet begeleidingsorkest zijn boerderij overnemen, nadat ze zijn moeder en zusje hebben weggestuurd zodat ze op hun kamers kunnen slapen. In de middag zien ze voor het eerst een kalfje geboren worden. In de avond ziet Herman voor het eerst een meisje in pyjama. Drie meisjes in pyjama zelfs. Voordat ze gaan slapen wordt nog een poosje keyboard gespeeld door Pia. Pia speelt piano. Fleur heeft een giteur. Dat is handig, nu kan ik ze beter uit elkaar houden want dan is er alleen nog Anne, die het koor is uitgezet en voortaan na de dienst zingt in de kerk bij het schoonmaken, tijdens het wegboenen van de wijnvlekken en alle andere plakkerige substanties die tijdens de preek vrijkomen.

Nog even iets: heeft de familie van Herman bij het inrichten van hun woning geboden op de inboedel van het volk van Laaf? Hij torent boven het keukenblok uit.

OVER NAAR ROEMENIË
…Daar is het troosteloos weer maar gelukkig smeert David boterhammen met Nutella voor de vrouwen die voor hem in aantocht zijn. Nutella maakt alles beter. Onderweg naar de boerderij kijk Suzan naar de droefenis buiten. Ze denkt hardop dat ze dacht dat David meer in (de richting van) Boekarest woonde maar het landschap wordt steeds Roemeenser en inheemser. ‘Oh God en ik heb een succesvol bedrijfje en ik ben al 32 en alles zit al op de rit, wat doe ik hier!’ ‘Ja maar hij is zo leeeuuk.’
Gelukkig heeft David een zwembad in de tuin. Die kan je 1x per 3 jaar gebruiken, als het kwik boven de 20 graden is en het niet regent.

Het hek naar Kamp David opent en na een warm welkom leidt de jonge boer zijn drietal trots rond op z’n lekkende fundering. Tsja, het is nog geen boerderij te noemen. Er loopt ook een hulpje rond, genaamd Micky, en zijn hesje waarop in koeienletters HEIL staat draagt niet bij aan enige opfleuring van de situatie. Voordat Micky op bepaalde ideeën komt maakt David hem duidelijk: ‘those are for me, not for you.’

Het moge duidelijk zijn: er is veel, heel veel werk aan de winkel voordat dit bedrijf florerende is. De struiken moeten worden gesnoeid en ieder meisje krijgt een ghostbusterturbomaaituigje omgesnoerd waarmee ze de overtollige takken weg kunnen werken. Ondertussen probeert David boven de herrie uit gesprekjes met ze aan te knopen en ze aan te raken zonder zijn vingers te verliezen.

In de avond krijgt hij uitleg over zijn inductieplaat, leren de meiden dat zijn moeder 7 à 8 jaar geleden overleed, Schots was en dat hij al een kilo aankomt als hij naar een Snicker kijkt. Heeft hij soms een poster van een Snicker boven zijn bed hangen?

OH, CANADA!
Een zelfde troosteloos weerbeeld als in Roemenië is er bij Riks in Canada, maar dan droger en stukken kouder en tevens een gezelligheidstemperatuur van min tien. Naar gewoonte start hij het gesprekje met Yvon over Nederland en hoe fijn hij het vindt daar niet meer te zijn, want alles is er klein. Voor iemand die zo veel waarde hecht aan grootte mag Riks ook zelf wat ruimdenkender wezen. Creatief is hij wel. Een bepaald soort creatief, in ieder geval. De matrasjes van zijn vrouwen zijn gedekt en hij heeft hun overalls onder de dekbedden gelegd. Uit de voeteneinden steken laarzen. Als je dus nietsvermoedend de dekens openslaat lijkt het even of je naar het ontbonden stoffelijk overschot van Riks’ vorige logee kijkt. Welcome to Canada! Prepare to never leave this place, ever!

Bij aankomst worden de vrouwen door hem gegroet, hij houdt zijn werkhandschoenen gewoon lekker aan. Er is nog even tijd voor een soepje en daarna moeten de koeien worden gemolken. Eline zou graag eerst nog even willen landen maar daar lijkt weinig tijd voor. Marit stelt tijdens het melken voor dat Riks wel even het eten klaar mag gaan maken. Riks lacht hartelijk om haar grap en zegt ‘voor je het weet moet ik de pleepot schoonmaken, dat is niet het plan!’ Marit lacht. Riks lacht nog even mee. Riks is bloedserieus.
Eline kijkt alsof ze continu op zoek is naar een nooduitgang.

Soms heb je vonken. Hier zijn er ijspegels.

IN ZAMBIA IS HET ALTIJD HEET
Op de tilapiakwekerij van Marc is het zo’n 40 tot 45 graden warmer. Annekim woont ook in Zambia dus Anke en Irene pikken haar onderweg op. Er is nog even tijd om te kijken naar haar werk en ze vertelt over die ene keer dat ze een staart bij een olifant moest amputeren en deze verving door een limonadeflesje. Marc is gewaarschuwd. Don’t fuck with Annekim of je plast voortaan door een blikje Fanta.

Na vier uur hobbelen in een plakkerige jeep zijn ze eindelijk op de plaats van bestemming. Er is een korte rondleiding waarbij het drietal op eigen initiatief wat rondloopt door het huis terwijl Marc vanaf de zijkant nagelbijtend toekijkt. Daarna stelt hij voor boodschappen te gaan doen. Ook Anke wil even ‘landen’. Dit is gewoon een nette vertaling voor ‘ik ben hier eigenlijk een beetje op vakantie toch?’ Maar goed, Anke krijgt haar zachte landing en Marc schuifelt nog even wat ongemakkelijk rond door zijn domein, dat nu compleet bezet wordt door vrouwvolk waar hij nog even geen raad mee weet. Op de markt gaan ze op zoek naar appels en oliebollen. Ja, je hoort het goed. Ze hebben oliebollen in Zambia! Voordat het allemaal te Hollands wordt laat Irene nog een keer weten dat ze in Liberia heeft gewerkt dus niks is te gek voor haar en wat heeft ze veel van de wereld gezien.

In de avond liggen ze met z’n vieren te chillen in het zwembad en wordt er gekookt en gegeten terwijl Marc aan tafel zijn mobieltje checkt. Misschien uit verveling, misschien om op Instagram een fotootje te plaatsen van de eerste keer dat een maaltijd goed gelukt is. Ligt het aan mij of is hij een beetje melig/aangeschoten tijdens de interviewtjes? Nog even en Marc komt los!

mhihihihi. *knipoog*

Dat was dag 1.

En toen kwam een olifant met een flesvormige snuit en blies voor deze week het verhaaltje uit. Tot de volgende keer!