Het Songfestival: Wat je moet weten over de finale

Ben je Eurovisie Songfestival-fan? Of ben je dat niet, maar hebben jij en Twitter op je vrije zaterdagavond niks te doen? Hier is (bijna) alles wat je moet weten over de finale! Disclaimer: Het is nu woensdag en na vandaag vanwege vakantie niet in staat om mijn blog te updaten met de laatste nieuwtjes en feitjes, of om gênante fouten last-minute te verbeteren. Op het moment dat ik dit typ weet ik over de finale het volgende:

  • De landen die zich hebben gekwalificeerd via de eerste halve finale, afgelopen dinsdag. Ik ben behoorlijk in mineur want mijn topfavoriet (Finland) zit daar niet bij en dat vind ik ONBEGRIJPELIJK, en ook een SCHANDE.
  • Uit de tweede halve finale hebben zich ook tien landen gekwalificeerd, maar ik weet nog niet welke. Het voelt allemaal wat Twilight Zonerig, het bloggen over het ESF dit jaar. Als ‘we’ door zijn dan zingt er tenminste iemand constant zuiver. Wat ik van de inzendingen van de tweede halve finale vind, lees je hier.
  • De ‘Big 5’ zijn, samen met het gastland Oekraïne, zeker van de partij.

Nog even over de Big 5, mocht je deze alleen kennen uit safaripark-termen. Deze bestaat uit Groot-Brittannië, Italië, Spanje, Duitsland en Frankrijk en hoeven het slachtveld van de Halve Finale niet te doorstaan, omdat ze flink wat geld investeren in de organisatie van dit circus. Zonder hun bijdrage zouden de acts onder het flikkerende licht van een 20 Watt gloeilamp balancerend op een sinaasappelkistje in een boerenschuur van ruraal Oekraïne optreden. Gefilmd vanaf een Nokia, in september uitgezonden op de Turkse staats-tv nadat alle opnames frame voor frame in Paint Shop Pro aan elkaar zijn gemonteerd en zijn goedgekeurd door diverse delegaties uit Rusland*.
Geen voortrekkerij dus, maar gewoon eerlijk geregeld.

* Zowel Turkije als Rusland zijn dit jaar niet van de partij.  

Lid zijn van de Big 5 is een vrij ondankbare taak, want het is allesbehalve een garantie voor een mooi eindresultaat.
Integendeel. De laatste twee jaar eindigde Duitsland op de allerlaatste plek en zelfs de Britten hebben moeite in het linkerrijtje te eindigen sinds alle landen ook in het Engels mogen zingen. Dat heeft de UK deels daar aan te danken, maar vaak zijn ze zelf ook schuldig geweest aan hun blamage, toen ze de opgewarmde karkassen van Bonnie Tyler en Engelbert Humperdinck Europa in stuurden. Of toen ze dachten een knap staaltje visueel vuurwerk te bezorgen door boyband Blue op te laten treden voor vier verrijdbare LED-schermpjes, gekocht van de laatste paar centen uit je budget, om er bij aankomst op het festival achter te komen dat DE COMPLETE ACHTERWAND VAN DE ARENA EEN LED-SCHERM IS. 

Wie zijn ook alweer die finalisten die we dinsdag zagen? Hier lees je er wat uitgebreider over. En waar komen de geldschieters dit jaar in de finale mee op de proppen? We weten in welke helften (het Songfestival bestaat uit twee helften, want je moet de mens de kans geven af en toe naar lucht te kunnen happen) ze zijn geloot dus op basis van helft zijn ze voor mij nog chronologisch in te delen.

DE EERSTE HELFT. 

[Big 5] Italië – Francesco Gabbani – Occidentali’s Karma
Buiten kijf staat dat het beste Big 5-resultaat zal geleverd worden door Italië. Sterker nog, dit heeft grote kans om de eerste overwinning van Italië in 27 jaar te zijn. Het wordt niet echt heel goed gezongen, het uptempo nummer is niet baanbrekend maar de avond barst van de ballads en Francesco doet een dansje met een man in gorillapak en tovert zo een lach op je gezicht. En in tijden van nu is een lach op je gezicht alles wat je nodig hebt.
Oh, ja, even over die dansende gorilla. Dat ziet er natuurlijk niet uit. Zeker niet omdat het nummer in het Italiaans wordt gezongen en de gemiddelde Nederander geen flauw idee waar het over gaat, namelijk existentialisme en materialisme, waarbij het laatste steeds belangrijker is. Het lied zit vol referenties naar het boeddhisme, hindoeisme, filosofie, de hang naar acceptatie via social media en het meest geëvolueerde wezen op aarde, de naakte aap (de mens) die danst.
Je mag denken dat ik raaskal maar hier gaat de tekst dus echt over. Heavy stuff voor een Songfestival. Vandaar maar beter dat het in het Italiaans is. Kan je je verstand op nul blijven houden en het dansje oefenen.

Armenië – Artsvik – Fly with me
Dit jaar zijn de Gepijnigde Jodelende Zangeressen niet op één hand (niet eens op twee) te tellen. Armenië tapt ook uit dat vaatje, maar weet het glas op tijd af te schuimen zodat het geen complete natte bende wordt. Verwacht veel Oosterse invloeden in dit moderne nummer en een overvloed aan Vogue-gebaartjes.

Portugal – Salvador Sobral – Amar Pelos Dois


Sssssssshhhhhh. Even complete stilte.
Dit is een kanshebber voor de winst. Het Portugees klinkt als een Spanjaard die 30 tequila te veel op heeft. Het past perfect in dit nummer en bij deze jongen en zijn gebogen houding, zijn niet-op-maatpak en aparte mimiek waar je, net als bij een dronken Spanjaard, niet te lang naar moet kijken want dan krijg je een beetje plaatsvervangende schaamte. Maar ach, wat is het klein, en kriegelig, en vooral mooi tussen al die herrie.

Moldavië – SunStroke Project – Hey, mamma!
Oslo 2010, wie herinnert zich dit nog? De Duitse Lena won. Sieneke kwam met een draaiorgel. Het weinig succesvolle SunStroke Project uit Moldavië haalde nipt de finale en eindigde daar op een 22e plaats. Maar niet lang daarna zou de hele wereld juist déze act blijvend herinneren. Dankzij één man.

EPIC SAX GUY! Hij is terug, en voor het eerst sinds 2013 staat, mede dankzij hem, Moldavië weer in de finale. Het is je geraden dat hij op zaterdag zich de tering gaat toeteren voor jouw stem.

Azerbeijdzjan – Diana Hacıyeva – Skeletons
Kunstzinnig zal het allemaal wel wezen maar op dit podium komt dit stukje performance art over als een rouwauto in een carnavalsoptocht. 
Diana heeft op het podium drie muren volgekalkt met kreten als SKELETON, BADBOY, FANTASY, SENSATION maar ook ‘drum drum drum’ en een hashtag. In haar krijtpaleis staat een trap en bovenaan die trap een man in pak met een paardenhoofd. Hij doet wat expressieve bewegingen, zodat we ons nog meer gaan afvragen waar het nummer in hemelsnaam over gaat. Het hoofd gaat af en of je dan liever hebt dat het er weer terug op gaat hangt van je persoonlijke voorkeur af. Weet je meteen of je meer een Pennymeisje bent of niet. De krijtmuren worden door het achtergrondkoortje afgebroken en daarna wordt het weer volgens Songfestival-norm, namelijk een wild gebarende en joelende zangeres in eind-jaren-’90 make-up en dito outfit.

Polen – Kasia Mos – Flashlight
Kasia zingt als een bouwvakker en heeft een met toiletpapier vervaardigde jurk aan dat twee uithalen verwijderd is van een Nipplegate. Daar ligt dan ook de focus op. Het nummer zelf ben je na drie minuten alweer vergeten.

DE TWEEDE HELFT.

[Big 5] Duitsland – Levina – Perfect Life
Ik weet exact welk woord als eerste bij je binnenschiet wanneer je de eerste tonen van Perfect Life hoort.

‘Titanium.’  

Levina neemt de eerste 45 seconden geen moeite om van de vloer op te staan, kunnen we allemaal de plagiaat op ons in laten werken voordat we de rest van de act afschieten. Na verloop van tijd ontstaat er ruimte om je druk te maken om de lukraak uit de lappenmand geplukte grijze stofjes die aan elkaar zijn genaaid en zich ‘jurk’ mogen noemen. En daar is dat rifje weer.

‘Titanium.’  

Omdat het zo’n grote hit was in Europa en de hitlijsten bomvol staan met liedjes van het zelfde receptuur denk ik niet dat het compleet afgestraft zal worden door het publiek en Duitsland zo misschien wel het beste resultaat in drie jaar levert.

Griekenland – Demy – This is love
Een nummer dat rustig begint en uptempo eindigt. Naar Grieks gebruik staat de act ook dit jaar op een sokkel, in Demy’s geval met name om te laten zien dat zíj de ster is, ondanks het feit dat de hoge noten in het refrein die ze niet kan halen door de achtergrondzangeres worden verzorgd.

België – Blanche – City Lights
Dus toch! Wat was het spannend voor onze Zuiderburen. Van wekenlang torenhoog favoriet tot amper-qualifier zodra ze in Kiev waren geland, omdat men zich toen realiseerde dat België een angstig hert in een veel te zware jurk had gestuurd. Maar dankzij een ijzersterk, eigentijds nummer krijgen ze een terechte finaleplek. Kunnen we nog een keer lijdzaam toekijken hoe het 17-jarige meiske totale doodsangsten doorstaat en met armgebaren signaleert dat ze snel terug naar huis wil.

[Big 5] Frankrijk – Alma – Requiem
De prijs voor het kortste rokje van de avond gaat naar Frankrijk. Hebben ze die winst binnen, want verdere victorie zal uitblijven. De visuals op de achtergrond nemen je in een rollercoaster-ride mee over een witte stad, langs donkere flatgebouwen, eindigend over nachtelijk Parijs, bij de Eiffeltoren (#jesuisnietvergeten dat dit sympathiestemmen kan opleveren) dus er valt genoeg te zien. Douze points voor de uitvoering, een stuk of deux voor het nummer.

Zweden – Robin Bengtsson – I can’t go on
Vier loverboys op lopende banden. Ze maken de meest gladde dansbewegingen en flankeren een tot in de puntjes gecoiffeerde zanger die de kijker quasi-sexy/dreigend aankijkt alsof hij het foute vriendje is dat ieder moment je seksfilmpje online zet. 
Net als alle andere jaren levert Zweden een perfect popnummer af met het is nog klinischer dan een steriele omgeving tijdens een open-hart-operatie, en daar is tenminste nog een hart aanwezig.

[Big 5] Groot-Brittannië – Lucie Jones – Never Give Up On You
Raar volk, die Britten. Ze willen Brexit omdat ze in eigen land door ‘die buitenlanders’ buiten spel worden gezet maar ze blijven, ook na de zoveelste mondiale vernedering, terugkomen op het Songfestival.  Geen enkel woord van de titel van dit nummer blijkt gelogen.
De aanhouder wint, zo blijkt, want de verwachtingen zijn hooggespannen. Lucie klinkt als een klok met een meeslepende ballade dat gepaard gaat met veel spiegelreflecties en duizenden gouden schitteringen schieten omhoog op de achtergrond, alsof ze winden laat in de vorm van vuursterretjes. Ze mogen misschien niet meer de X-Factor van weleer bezitten, ze weten zich tien jaar na Scooch eindelijk weer op te werken naar het oude vertrouwde niveau.

Australië – Isaiah – Don’t Come Easy
Al likkenlippend worstelt Isaiah zich door de lastige noten van het medium-interessante nummer. Het lukte hem amper tijdens de halve finale en hij vloog vocaal een paar keer flink uit de bocht. Daar is hij niet voor afgestraft en zo mag hij vandaag revanche nemen.

[Big 5] Spanje – Manel Navarro – Do It For Your Lover
Hans Pannecoucke, die de hemelse videografie uit zijn hoge hoed toverde voor The Common Linnets en ze zo eigenhandig een tweede plaats bezorgde, mocht dit jaar proberen van deze natte dweil iets representabels te maken. Hans kan veel, maar dit blijkt een stap te ver. Manel in nonchalante beach-outfit, bovenste helft knoopjes open zodat we zijn kippenborstje zien, speelt samen met wat vrienden gitaar, tot vervelens toe eisend dat je het moeten doooewitten voor je lovahh. Tsja, wat moet je met zo’n paëlla van clichés, moet Hans gedacht hebben. Dieper dan de branding op de achtergrond gaat het nummer niet. Wat zon, zee en surfboards en that’s it. Persoonlijk ben ik op zijn tijd best een liefhebber van deze niets-aan-de-hand muziek maar als het ’t territorium simpele-zielen-getokkel bereikt, ebt mijn enthousiasme snel weg. Ik hoop dat Pannecoucke zó magisch is geweest dat hij als surprise twist op de videowall last minute een echte tsunami heeft verwerkt.

Cyprus – Hovig – Gravity
In de categorie ‘beter goed gejat’. Wat DOET dit hier? Ach, zo slecht is het ook niet, de originele versie van Rag ’n Bone Man was per slot van rekening een hit. Cyprus neemt qua act gretig gebruik van visuals van de Belgische inzending van 2015 (bijna tot op de pixel nauwkeurig) en van de effecten van grondligger, eh, legger Rusland 2016.

Oekraïne – O. Torvald – Time (22e act van de avond)
Kiev 2018 gaat ‘m niet worden, godzijdank, want als het om organisatie en presentatie gaat is dit een reuzenstap terug vergeleken met Zweden vorig jaar. Na de winst van Lordi was het alles teringherrie met gitaren dat de klok sloeg maar al snel hingen de meeste landen de instrumenten in de wilgen. Het mag daarom best gewaardeerd worden dat er gekozen is voor een rockformatie (op een schaal van The Script – Slipknot is het een Linkin Park) met letterlijk een hoofd-act.

En dat waren ze! Wie is jouw favoriet en wie denk je, net als ik, dat Portugal er met de winst vandoor gaat? Of boeit het je allemaal niet, zolang er maar bier is? Ook prima. In ieder geval, geniet ervan!