Damn, schreeuwer!

Allereerst de Beste Wensen voor het nieuwe jaar! Moge het gevuld zijn met heerlijk ongezond eten waarvan je geen gram aankomt, bergen vol liefde dat wordt beantwoord, vlagen van gezonde verstandsverbijstering en vleugjes cynisme met een flinke dosis humor. En oh ja, moge de Maya’s ongelijk hebben en we 22 december van dit jaar wakker worden. Want we willen natuurlijk allemaal dat spetterende derde seizoen van The Voooiiiiice! meemaken, toch? Het huidige seizoen is nog niet ten einde, de Kids-versie (die ik niet ga kijken noch over ga bloggen. Ik heb m’n grenzen) niet eens  begonnen of we mogen ons weer massaal inschrijven voor dit programma.

Wie wordt de volgende Ben? The Next Big Charly? Jij? Jij? Of jij? Maar eerst nog eens kijken hoe de huidige lichting arme schapen het er zich vanaf brengt. This is the Vooooiiice! Of Hollaaaaand!

Ik zelf begin het jaar niet al te best want ik ben vergeten de show van vanavond op te nemen. Tegen wil en dank kijk ik namelijk stukken terug om de aantekeningen die ik ‘live’ meetyp aan te kunnen vullen. Dus… Ik denk dat ik het dus met m’n losse flarden moet doen.

Het is de kwartfinale en de eerste keer dat alle teams in 1 liveshow zitten. Van de 12 overgebleven talenten bereiken er 8 de halve finale. Iedere coach verliest dus 1 talent middels een sing-off tussen 2 kandidaten per team, die morgen op tv te zien is.

Een bearded collie verschijnt met band op het podium. Oh wacht, het is de zanger van Di-Rect. Hij zingt samen met Niels en Charly hun nummer “Times are changin’”. Het licht en de regie tijdens het nummer zorgen ervoor dat ik me na 4 minuten voel alsof ik met zes mokken chocolademelk achter m’n kiezen in de botsauto’s op de kermis zit.

Wendy en Martijn verschijnen ten tonele. Zo te zien heeft Wendy van Linda de Mol ’t adresje doorgekregen van die goede kliniek die je wangetjes zo lekker strak kunnen trekken.

Als eerste aan de beurt: Iris Kroes, When love takes over (David Guetta ft. Kelly Rowland). Ze zingt het oké maar nu die harp weg is, wordt ze een dertien in een dozijn zangeres. Wat is het jammer dat al het ‘speciale’ aan een kandidaat op den duur wordt weggestript. Ben Saunders mocht blij zijn dat z’n tatoeages permanent waren.
Simon vond het een goed optreden en vindt dat ze ‘het niveau meteen hoog heeft neergelegd’. Ze mag van hem heel trots zijn op zichzelf. Zo’n opmerking is gevaarlijk en niet echt complimenteus. Als je een hele hoge berg beklimt, mag je trots zijn dat je dat hebt gehaald want het wordt eigenlijk niet van je verwacht.
Nick zegt ook iets maar ik kan alleen maar kijken naar zijn kapsel, welke de storm niet heeft doorstaan. Een hoorbaar snotverkouden Marco vindd dat Idis did echt veddiend *snif*.

Filmpje: de kandidaten oefenen met zangcoach Babette. De coaches zeggen er wat over. Ik haal koffie.

Chris Hordijk zingt “A-Team” (Ed Sheeran, of, zoals Wendy zegt, “@ Sjiwwan”). Hij zingt het nummer heerlijk weg met aan het eind een opvallend lage, sexy noot. Het zou kunnen dat het bij een tweede keer beluisteren toch tergend vals was maar helaas, ik zal het niet te weten komen. Coaches: Angela, die tijdens de kerstvakantie heel lang onder een hevig brandende zon heeft gelegen, roept dat Chris misschien wel een finalist kan worden, ondanks “de directe competitie van ‘publiekslieveling’ Charly”. En met ‘publiekslieveling’ bedoelt ze ‘gepushte frontrunner’. Nick zegt dat hij z’n schoen opeet als dit nummer in iTunes geen hit wordt. Hij vindt Chris ook te weinig twitter-followers hebben. Hij wil z’n album en naar z’n concert. Een beetje laat om in januari nog een verlanglijstje op te noemen.

Winston’s Wretwroem. Die producers worden volgens mij gewoon om de 20 minuten uit de kroeg op de hoek geroepen om een koptelefoon op te zetten en snel achter die desk te gaan staan en over onzinnige statistieken te lullen.

Volgende kandidaat: Michelle Flemming, “Sober” (P!nk). Ik heb weinig aantekeningen gemaakt en me voornamelijk verwonderd over de onsubtiel geplaatste strepen op haar broek, die twee grote banen vormen naar haar, eh, flemming. Ik denk dat haar optreden niet slecht was. Veel zinnigs komt er in ieder geval niet uit de coaches. Marco zegt “als je wint heb je vrienden, dat geldt ook voor social media” en het is duidelijk: de coaches worden geopperd minstens 1x per kwartier een geforceerde link naar twitter, hyves of facebook te melden. Roel katapulteert ons echter weer terug naar de jaren ’90 en zegt dat men moet stemmen op degene voor wie je naar de platenzaak wil lopen.

Een platenzaak!

Lopen!

Na de reclame is daar Laura Estevez, met “Are you kidding me?” (Anouk). Ze heeft flink getoupeerd gewafelijzerd Taylor Dayne-esque haar en zingt een langzame versie van het nummer. Hierdoor kan ik de tekst eens goed verstaan. Wat een verademing! Het zou tof zijn om een lied in een dergelijk alternatief tempo eens dat tempo aan te laten houden maar dat is te veel gevraagd. Na het eerste couplet schakelt het over naar de 5e versnelling en wordt het meer karaoke en minder karakter. Roel is gematigd positief.

Charly Luske, “Signed, sealed, delivered” (Stevie Wonder). Kijk, Charly is leuk en zo, hij zingt goed, sympathieke gast. Maar niet meer dan dat. Al doen ze ons meer laten denken. Wendy wacht na zijn optreden extra lang zodat de mensen langer kunnen klappen en we nog meer gaan geloven dat dit sen-sa-tio-neel was. En het was niet slecht, maar ik pluk niet de voering uit m’n kussens van pure hysterie.

Filmpje: de kandidaten hebben een paar concerten gegeven in een goedgevulde Heineken Music Hall. Ik zie dat ik er goed aan hebben gedaan dit feestje aan me voorbij te laten gaan.

Sharon Doorson zingt “I have nothing” (Whitney Houston). Ze heeft zeker een goede stem maar met dit nummer klinkt het geforceerd en is het te hoog gegrepen. Angela vertelt over Sharon’s kuchjes en ziekigheidjes en dat ze het mooi vond maar dat ze weet dat ze het nog beter kan. Sharon draagt een jurk met een ‘hap’ eruit waardoor een deel van haar rechterzij is ontbloot. Dit is voer voor Marco’s viezemannenbrein en daarom maakt hij ook de volgende opmerking: “We hebben nog niet alles van Sharon gezien, en niet alleen omdat ze maar 1 gaatje in d’r jurk heeft.”

Terug naar Winston’s rode bunker. Een hoop niet boeiende statistieken volgt. Perez Hilton, addergebroed van ’t internet, heeft de rest van het internet verteld over Paul Turner door iets met een link te tweeten en iets met LadyGaga-hashtag-nogwat. Het is allemaal heel vaag, zoals alles is in die bunker. Naast Winston zit Laura, die moet huilen omdat de jury eerlijk was tegen haar. Welkom in de showbiz, Laura.

Wouter Vink zingt “Rain on me” (Kane). Terwijl hij dat doet probeer ik 23 epilepsie-aanvallen te verwerken vanwege de flikkerende lichteffecten en andere neurotische effecten. Qua zang en optreden vind ik het weinig verrassend of boeiend en ik blijf nogal ambivalent als het op Wouter aankomt. Wendy laat het publiek extra lang klappen dus blijkbaar moet deze ook naar de finale. Simon weet vanwege de veelzijdigheid van de stem van Wouter niet waar hij hem moet plaatsen. “Voor de ingang van een club waar ze housefeesten geven, met een zendertje in z’n oor en z’n handen gevouwen voor het kruis, autoriteit uitstralend!”, roep ik naar de tv. Maar Simon hoort me niet.

Filmpje: de concerten in de HMH. Ik ben nog steeds blij dat ik ten tijde van deze shows waarschijnlijk doelloos zat te facebooken of mijn hamsterkooi verschoonde.

Niels Geusebroek zingt de klassieker “Old and wise” (Alan Parsons Project). Ik ga niet ontkennen dat Niels mijn favoriet is. Ik ga niet uitleggen waarom ik wil dat hij wint want ik snap het zelf ook niet. Het is ’n apart, herkenbaar stemgeluid. En hij wordt niet zo tot in den treure gehyped.

Next up: Paul freaking Turner. Het liedje dat hij gaat, eh, gillen, is “Somebody that I used to know” (Gotye). Wat bezielt die jongen. Woorden schieten tekort. Gezond verstand om qua arrangement met de poten van dit nummer af te blijven ook want er wordt een dansdeun onder gezet waar ik een beetje van moet huilen. Paul vergeet aan het begin de tekst, het klinkt verder toch al nergens naar en ik merk dat ik een beetje Paul-moe ben geworden. Muzikaal gezien vond Marco dit niet z’n beste performance, hij ziet hem liever in hysterische rollen. Bedoelt ie dat dit niet hysterisch was? Ik heb katten in ’t nauw gezien die rustiger overkwamen. Roel heeft het weer over platenzaken. Is hij tijdens oud en nieuw terug in de tijd gegaan in plaats van vooruit?

Erwin Nyhoff zingt “No mercy” (Racoon), zonder gitaar. Hij lijkt een beetje dronken. Op de vloer is een draaiende fiche geprojecteerd ondanks het feit dat dit nummer niet over gokken gaat. Naar het eind toe wordt Erwin minder verstaanbaar. Ik heb niet meer genoteerd wat de coaches hiervan vonden maar het zal, net als bij de slechtste optredens, ondanks alles fantastisch zijn geweest! En wat hebben ze toch genoten!

Bart Brandjes, “September” (Earth wind and fire). Bart is duidelijk de beste zanger van ’t grut, maar hij heeft ook duidelijk de minste kop. Halverwege gaat hij even scatten. Dat zal die jonkies leren! De coaches roemen zijn stem en proberen daarmee net als voorgaande weken te verbloemen dat ze eigenlijk vinden dat dit The Voice of Holland is, en het gaat om de stem dus zoeken ze iemand die wat jonger is en strakke kleding kan dragen. Logica is vergezocht in deze show.

Over strakke kleding gesproken: Marloes Ommen, “Umbrella” (Rihanna). Ze draagt een kort flitsend jurkje en klinkt heel schel en schreeuwerig tijdens dit nummer. Het heeft deels met haar stem te maken maar het geluid lijkt ineens ook een stuk harder te staan. Ik ben blij dat dit bijna voorbij is. Ik merk het aan de aantekeningen.

Winston smeert ons nog een paar twitterpraatjes aan en dan is deze liveshow eindelijk ten einde.

Maar wacht, er moeten nog mensen weg gestemd worden!

De Resultaten! We krijgen ze maar half vanavond want we gaan straks voorgelogen worden dat morgen de sing-off tussen de kandidaten met de minste stemmen is. Terwijl in werkelijkheid de sing-off ‘as we speak’ bezig is. Ik probeer te achterhalen wie er uit zijn maar da’s meer omdat ik geen zin heb morgen te kijken.

Di-Rect zingt hun single ‘Young ones’. Voor iemand die zingt dat ze ‘Young ones’ zijn loopt de zanger er toch wel als een oude man bij.

Na de ‘break’ zitten we met z’n allen gezellig in Winston’s rode peeskamertje en kwebbelen we nog even verder. Het baart me zorgen dat hij nog geen een keer “Hoe [vul staat van extase in] is dat!?” heeft geroepen. Wat me eveneens zorgen baart (opgemerkt via twitter, met dank aan @RoelJewel) is dat deze soosjulmiediejamagnaat zelf geen twitter account heeft. Hoe vreemd is dat?

De talenten van Marco. Iris, Sharon en Bart worden als eerste het podium op geroepen om hun lot te horen. Degene met de meeste stemmen en dus rechtstreeks door is Sharon. Team Nick en Simon (Marloes, Charly en Chris) is volgende. Door is: Charly. Ik schud op m’n grondvesten! Direct door naar de halve finale van Team Van Velzen (Wouter, Michelle, Paul ‘f’ Turner) is: Paul freaking Turner.

PAUL. TURNER.

De Maya’s hebben toch gelijk.

Amper van de schok bekomen klimt Team Angela (Laura, Erwin, Niels) het podium op. En door is: NIELS! Gelukkig.

Dus in de sing-off: Iris vs Bart / Marloes vs Chris / Wouter vs Michelle / Laura vs Erwin.
Tot volgende week!