Doodgeverfd

Halve finale.

De coaches komen het podium op met hun goudhaantjes. Angela met Erwin & Niels. Nick en Simon met Gedoodverfde Charly & Chris. Marco met Iris & Sharon. Roel met Paul & Wouter.

Alain Clarke heeft een grote wollen muts op waaronder hij de enveloppen met de stemmen van de coaches heeft verborgen. Samen met Sharon zingt hij “Push my button”.

Wendy (gehuld in zeegroene zeemlap) en Martijn leggen uit dat de coaches straks in een envelop hun punten voor Jantje en Pietje gaan geven en dat daar ‘onze’ stemmen bij komen. En dan blijven er aan ’t eind van de show 4 over die de finale gaan doen. Zo simpel is het!
Erwin blikt terug op de vorige 5 maanden. We zien zijn ‘weg naar de halve finale’ vergezeld door zijn eigen commentaren en die van Angela. flashbacks, retoriek, clipjes, bizarre computeranimaties. Erwin zingt “Rumour has it” (Adele) en klinkt daarbij nasaler dan ooit tevoren. Het nummer knettert niet echt. Marco vertelt dat hij nog heel goed weet dat iemand van A&R ooit iets tegen hem zei over Erwin. Vervolgens weet Marco met de grootste moeite het verhaal niet na te vertellen. Angela vindt Erwin een ‘lieve, rare snijboon’ (hij wast z’n haar immers niet en draagt een slechte bloes) maar wel een geweldige zanger.

Iris is aan de beurt (“Nothing else matters”, Metallica maar de barbaar onder ons zal ‘Lucie Silvas’ zeggen). Op de harp, of aan de harp, hoe je het ook noemt. Het is zeker niet slecht, wat maakt zo’n bijzonder instrument zo’n uitvoering ineens speciaal. Wendy slaat na ’t optreden haar bonenstakenarm stevig om Iris heen., wars van ‘personal space’. Roel zegt iets over kaakjes die op half 7 hangen en ‘whatthefuck-harp’. Technisch was het volgens hem niet echt perfect maar Iris heeft het vermogen het lied ‘eigen’ te maken. Die eer is meer toebedeeld aan de harp naar mijn mening, Iris hoeft er alleen maar ritmisch aan te plukken.

De twee vocalisten van Nick en Simon, Chris en Charly, zingen “Viva la Vida” van Coldplay. Waar Charly geknepen en hard zingt, is Chris’ stem gevarieerder en subtieler. Beide mannen dragen het zelfde pak (zwart) met wit shirt met print. Zodat alleen in stem de verschillen duidelijk zijn. Simon kon geen keuze maken als dit een battle was, zegt ie. Angela vertelt over de vele kilometers die Charly heeft gemaakt en “die hoge stem die hij zo geweldig kan, zoals niemand anders, wat goed, wat fantastisch, maar dan begint Chris in z’n nek te hijgen!” Arme Chris. Alles wat hij doet wordt vergeleken met Charly.

Het is alsof je een broertje hebt die duidelijk de lieveling is van je ouders. Je studeert cum laude af en krijgt een envelop met 10 Euro en een kusje op je neus. Een week later gaat je broertje afzwemmen, verzuipt daarbij bijna in het kikkerbad, haalt nipt diploma B en er wordt een zaal afgehuurd voor een groot feest.  Daar moet je achter de tap gaan staan en mag je vooral niet vertellen over jouw eigen succes want dit is Broertje’s Feestje.

Ik dwaal af.

Wetwoem met twitterloze Winston. Blah blah, heb je haar zien genieten, heb je genoten, proef m’n hashtag, lik aan m’n reply. Tijd om koffie te zetten.

Wouter. “The reason”, Hoobastank. Wouter begint liggend op de grond te zingen. Als dit Paul Turner was, zouden 8 schaars geklede vrouwen op rolschaatsen in glitterbroekjes hem nu optillen en door de studio rijden. Maar, helaas, hij is Wouter Vink en dus moet hij zelf opstaan. Hij staat er de rest van het lied bij alsof hij 3 krentenbollen en een half bruin bestelt bij de bakker om de hoek. En aan het eind schreeuwt ie alsof ie op de markt staat. Roel blijft zich verbazen over het feit dat maar 2 mensen voor hem omdraaiden bij de audities.

Team Marco (Iris en Sharon) zingt “Crazy” (Gnarls Barkley). Het is qua muziek een soort hoempapa versie waarover de dames veel uithaaltjes gooien met verder een gebrek aan eigen inbreng (behalve die uithaaltjes dan). “Hoe te gek en hoe eigen!” roept Martijn. Sharon heeft op Simon meer indruk gemaakt dan Iris. Sharon ziet er volgens Nick uit of het lied op haar lijf is geschreven maar qua stem past het meer bij Iris.

Charly. “Nobody’s wife” (Anouk), met aangepaste tekst: Nobody’s Guy, dus. Wederom geen slecht optreden maar veel geschreeuw, weinig wol, goede uitstraling. Wendy zegt dat hij iedere week piekt en vraagt of hij ooit had durven dromen hier nu te staan. De coaches halen de voorsprong van Chris op Charly aan (want zijn vertolking van A-Team van vorige week stond op 1 in iTunes en die van Charly niet) en gebruiken dit gegeven om te roepen dat Charly door Chris wordt ingehaald. Moord en Brand!

Paul fucking Turner is er klaar voor. Hij zingt “Reach out (I’ll be there)” van The Four Tops. Het zingt. Of, hij doet er in ieder geval een poging toe en slaagt er prima in. De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Dit is niet alleen entertaining. Dit is vocaal gezien ook een redelijk optreden. De lat, hij ligt laag, maar hij springt er over.

Redroom. Winston toucht iets op z’n touchscreen en de stemmen van de kinderen van Erwin klinken uit het apparaat. Dit zou erg aandoenlijk zijn als de kinderen al 8 maanden lang 3000 kilometer verderop in een plaggenhut van Nairobi zaten maar ze zijn gewoon in de studio.

Niels! Zingt Titanium (David Guetta ft. Sia). Hij maakt er een eigen nummer van, met trommels. Het is een rock/dance versie en het is jammer dat hij er vocaal zo weinig mee kan. Ondertussen blijf ik me afvragen wat de juiste uitspraak van het woord ‘titanium’ is [taai-tee-nium of taai-tennie-um?] Roel zegt dat Niels echt een muzikant-muzikant is en dat hij z’n plaat gaat kopen (yes! Da’s één! Denkt Niels). Angela zegt dat ze dit nummer steeds van de lijst hebben gehouden maar dat ze hem nu eindelijk hebben gedaan. In het laag klonk het ook prachtig.

Tijd voor Team VanVelzen, tijd voor Wouter en Paul, “Don’t let the sun go down on me” (Elton John & George Michael). Roel begeleidt hen aan de piano. Paul Turner besluit “het is de halve finale, weet je wat, ik ga eens zingen.. En ik trek iets met mouwen aan.” Wat bezielt die jongen? Wouter krijgt wel de moeilijkere uithalen voor z’n kiezen. Al met al is dit een erg aangenaam optreden.

Chris Hordijk zingt het totaal niet voor de hand liggende “Pokerface” (Lady GaGa). En doet het geweldig. Natuurlijk is het een langzame versie. hij haalt de noten en tot nu toe is het het beste optreden van de avond. In plaats van het optreden van Chris te jureren vermeldt Marco nog maar eens Charly’s favorietenrol. Ook Nick zegt ‘Charly’ en ‘gedoodverfd’ in 1 zin. Oh, en Chris was ook heel goed. Maar tjongejonge die geweldige voorsprong van Charly, Charly, wat is ie goed he! “Dit is jouw finale!” roept hij tegen Chris en dat is Nick-en-Simoniaans voor “Wat ons betreft zien we je volgende week niet.”

Er woedt vuur uit m’n oren.

Sharon: Laten we vooral geen risico’s nemen. Ze zingt Rihanna’s “We found love”. Haar outfit bestaat uit een corset en een boxershort. Ze gaat nog een aantal keer door haar haar om bij de moeilijke noten te komen maar de stem blijft genepen. Niet slecht, maar niet boeiend genoeg voor een heel nummer. Nick vond het erg goed. Simon twijfelde over het nummer en hoopte dat het publiek de middagrepetitie kon zien. Dit soort opmerkingen is in de loop van de tijd meerdere keren gemaakt dat ik me ga afvragen of het geen beter idee is om The Voice of Holland gewoon ’s middags uit te zenden. Marco heeft het over Sharon’s combinatie van integriteit, eerlijkheid en bescheidenheid. En zou het dramatisch vinden om afscheid van haar te nemen. Want dit is namelijk “The Integrity, Honesty and Modesty of Holland”.

Team Angela, Erwin en Niels, zingt “This ain’t a lovesong” (Scouting for girls). Erwin probeert te hard zijn ‘ding te doen’ terwijl Niels er amper moeite voor hoeft te doen en daarbij beter klinkt.

The red room. Wendy vraagt Winston of er nog iets bijzonders is gebeurd. Jawel! Mensen hebben gestemd en getwitterd en andere mensen hebben de moeite genomen hier grafieken en tabellen van te maken en er een pipo voor in te huren om ons dit allemaal wijs te maken. Daaaaag, Winston! *zap*

Een uur en wat knabbels en drinken later zijn we toe aan de resultaten van al dit gezwoeg en gezang. De “tussenstand” zegt dat de finale voor Iris, Wouter, Chris en Erwin is. En het gaat om minieme verschillen, tientallen stemmen, “en dat meen ik echt!” aldus Martijn.

Alvorens we het lot van de kandidaten te weten komen komt Glennis Grace met een dode marmot op haar hoofd nog een bakkie zingen. In duet met een niet onverdienstelijk zingende Edwin Evers.

De notaris gaat nu uitslagen noteren en verifiëren en terwijl deze stemmen door de productie naar hun wens zijn gladgestreken met de stemmen van de coaches, wordt de uitslag bekend gemaakt. Martijn en Wendy en de coaches babbelen al deze rekenmomenten vol.

Als eerste op ’t hakblok: Team Angela, Erwin/Niels. Erwin maakt een ‘grap’ over zijn eigen optreden dat hij geweldig vond. De grap valt dood neer voor z’n voeten en het publiek giechelt vriendelijk.
De Envelop van Angela zegt (na een hoop oeverloos geouwehoer over de kandidaten en keuzes maken): 55 voor Erwin, 45 voor Niels. Het publiek stemt, er komen wat getalletjes bij en uiteindelijk is Erwin door naar de finale. Erwin zingt z’n nieuwe single. “Nights in white satin”. Deze show duurt een half jaar maar in de tussentijd is men te beroerd geweest originele nummers te schrijven voor de kandidaten.

Iris en Sharon. Het woord is aan Marco. Als ie naar Sharon kijkt staat er een artiest die ‘af’ is. Hij wil het liefst het publiek laten kiezen en het wordt bijna een smaak-kwestie. Eh, dat is ’t ook, toch?
Marco geeft de voorkeur aan Iris en in plaats van een paar ballen te groeien geeft ie 51 punten aan haar en 49 aan Sharon. Een schamele 2 puntjes verschil. Het publiek kiest massaal voor Iris. Daar ga je, Marco. Iris zingt “I can’t make you love me”. Zonder harp en dan denk je weer “waarom staat deze in de finale?” Zo zouteloos.

Team VanVelzen. Wouter en Paul. De shit, het is aan nu. Paul heeft ‘flindurs in me brook!’ en Wouter zegt dat z’n leerlingen zweet tussen de billetjes hebben. dit is een lose/lose situatie. Of, als het je allemaal geen donder interesseert, win/win. Roel zegt dat in beide gevallen verdedigbaar is waarom ze een muzikale carriëre moeten krijgen. Zijn punten: 51 voor Wouter (want het heet the VOICE), 49 voor Paul. De stem van het publiek: Met kleine meerderheid wordt PAUL FUCKING BAZOOKA MADELIEF TURNER door het publiek tot finalist gekozen. Briljant. Roel huilt van binnen. Moet je maar meer lef hebben met het uitdelen van de punten! Paul zingt Queen’s “Don’t stop me now” en z’n stem is weer grotendeels kwijt. Zo kennen we ‘m weer.

Chris vs Charly. Het spannendste deel van deze avond en nu ineens moet er vaart worden gemaakt. Nick en Simon moeten opschieten want het programma loopt uit. Ze zijn heel open en eerlijk geweest en hun verschil zal miniem zijn (wat een helden, die coaches). ‘Gedoodverfd’ en ‘favoriet’ en ‘Charly’ wordt weer in 1 zin vermeld. De punten: 51 voor Charly, 49 voor Chris. Minimaal verschil. Het woord is aan het publilek. En en en…. Chris! Is door! De hemelpoorten gaan open en Petrus laat z’n breiwerk vallen!

Volgende week strijden Iris, Chris, Paul en Erwin voor de titel Holland’s Next Top Voice Got Talent Factor. Wie is jouw favoriet?