And the winniris…

Het kost even een aantal minuten GTST-verwerkingstijd, maar uiteindelijk overleven we de ebola, halen we de besnotterde mondkapjes van onze gezichten en zitten we klaar voor de laatste aflevering van dit seizoen, de finale van The vooooooiiiiice! Of Hollaaaaaaaannnd!

Erwin? Iris? Chris?  Paul? Welke van deze vier kandidaten moeten we over een half jaar weer googlen om ons eraan te herinneren hoe die er ook alweer uit ziet? Aan het einde van de avond weten we het!

 

Maar eerst is daar Gavin deGraw, hij zingt samen met Erwin zijn hit “In love with a girl”. Gavin zit achter zijn piano. Achter Gavin staat Erwin met een dreigende blik te zingen, het lijkt alsof hij zo het hoedje van Gavin af gaat pakken. Hij duwt hem nog net niet van z’n krukje. Gelukkig brengt hij het er heelhuids vanaf.

We nemen na vandaag afscheid van Angela in The Voice of Holland. Ze wordt hoogstwaarschijnlijk vervangen door Trijntje Oosterhuis, dus die kan straks als ze met haar rug naar de auditanten zit toch nog achter haar kijken.

Tussenstand, nu al, omdat het kan. Op 4 Paul Turner (the cook is op), op 3 Erwin, op 2 Iris, op 1, duh, Chris.

Martijn vertelt ons dat de kandidaten, behalve hun singles, ook liedjes van eerdere shows gaan zingen. Geen nieuw spul dus, jammer/goddank (streep door wat niet van toepassing is). Paul freakin’ Turner moet als eerste op het schavot. Compleet met showballet, oranje gympen en een glitterbliksemschicht op zijn 3 maten te grote t-shirt doet hij “Thunder in my heart”. Niet dat ik me veel herinner van de eerste keer dat hij het zong, maar volgens mij klonk het dit keer beter.
Qua zang geeft Marco Paul een 7. Volgens Roel is Paul een ‘liefdesbaby tussen Mika en Freddie Mercury’.  […… ]

Winston in de redroom. Ik blijf desondanks gebiologeerd kijken, en wel naar de outfit van Chris. Een lelijk spijkergiletje met daaronder een strakke blauwe longsleeve. Het is geen gezicht. Welke denim-fetisjerende koorknaap is hiervoor verantwoordelijk geweest?
Winston vraagt aan Gavin hoe hij het vond om met de Grote Erwin Nyhoff te mogen zingen. Vervolgens laat hij op een touchscreen zien dat er cakejes voor Erwin zijn gemaakt. Gavin heeft blijkbaar ook cakejes op want hij zegt onder de indruk te zijn van ‘Aammsterdammmm’ en dat doet hij met een ‘if you know what I mean’ blik. Het in 2 gekleurde paillettjes-gehulde mutsje op de bank bij Winston leest nog wat totaal niet boeiende facts over hesjtek-TVOH op. En dan mogen we eindelijk terug naar de show.

Duet tussen Birdy en Iris, “Skinny Love”. Ondanks het feit dat Iris van de vier finalisten mijn minst favoriete is, moet ik toegeven dat ze hier –ook zonder harp- echt erg goed klinkt, ook als tweede stem bij het tweede couplet. Marco kijkt gespannen toe alsof Iris de volledige inhoud van een porceleinenkast op haar neus balanceert.

Wendy vraagt zich hardop af waarom het publiek hun (gratis!) gekregen lampjes niet gebruikte tijdens dit optreden. Daar zijn ze voor! Oh oeps, sorry Wendy. Vrees niet, dit wordt later in het programma ruimschoots goed gemaakt.

Filmpje. De coaches vertellen wat dingen over hun kandidaten.

Chris, “The A-team” (Ed Sheeran) reprise. Het is minder bijzonder en verrassend dan de eerste keer maar het is dan ook een reprise en we bekomen net van Iris’ optreden. Angela voorziet een winst (net als de rest van Nederland). Nick (met stoppelbaard, hij lijkt bijna volwassen) zegt dat Chris voor hem de Voice is.

Erwin zingt zijn blind audition-nummer, “The River” (Bruce Springsteen). Sinds zijn auditie is hij wel boos op alles geworden. Alles, zijn haar, zijn gitaar, zijn microfoon, het hoedje van Gavin deGraw, zijn onontkomelijke derde of vierde plaats. Zo kijkt hij. Maar ondertussen klinkt het goed. Tijdens het nababbelen met Wendy promoot Erwin en passant nog even zijn nog onbekende nummer ‘Lonely rider’ dat hij klaar heeft liggen. Ongetwijfeld met een lichte tik op de billen van de productie backstage als gevolg. Deze hele wedstrijd kan hem zo ontzettend gestolen worden. Hij zit dit ritje wel uit en kijkt wat er op z’n dak komt. Er hangt weinig vanaf. Angela is een grote fan van Erwin. De thuiscoaches wat minder want ze geven Erwin een 6,2.

Autotunerapper Taio Cruz heeft het genoegen om met Paul Turner op te treden. Ik weet niet waar ik meer om moet treuren. Dit soort nummers. Dit soort artiesten. Het feit dat Paul Turner hiermee wordt opgezadeld. De luiers van het showballet. De lichteffecten. Ik heb 3 minuten om er over na te denken en dan is deze vocale ebola ook voorbij.

Iris harpt het liedje “Someone like You” (Adele). Het begint wat twijfelachtig maar daarna herpakt ze zich en maakt ze er een mooi optreden van. Ik zal er niet wakker van liggen maar het heeft me ook niet van de bank gejaagd. Wendy babbelt over Pake en Beppe, de oma en opa van Iris. Ik wist niet dat ze Fries was. Dit is toch de Voice of HOLLAND? Grrrrrr. Simon zegt dat ze van hem een 4 krijgt en van Nick een 4,5 en samen is dat dus een 8,5. Ja, maar gemiddeld, Simon? Huh? Marco heeft het over Iris’ vooruitgang in camerabewustzijn etc. Deze uitvoering raakte hem diep en Iris is daarom volgens hem ook serieus, serieus een bedreiging. Code rood! Over rood gesproken…

Winston staat met z’n 4 webknapen in zijn twitterbunker. En daar wil ik het bij laten.

Tussenstand. Nummer 4: Erwin, 3: Paul, 2: Iris, 1: no shit Sherlock.

Chris zingt met z’n zus, je weet wel, Lisa, die Zus van Chris! “It’s only love” (Bryan Adams/Tina Turner). Het klinkt erg goed en vertrouwd en natuurlijk is Lisa stukken beter. Er is een reden waarom zijn solo-nummer in ’t begin te horen was. Ben je daar tenminste vanaf, dit is de echte verrassing en hier komt hij veel beter tot z’n recht.

In de redroom zit Taio Cruz (tot mijn verrassing een Brit) met zonnebril op (tuurlijk) op de bank met Winston. Paul “plasst in brooke” van de zenuwen.  Er wordt een filmpje aangekondigd van The Voice Kids. Een kindje zegt dat ze ‘gewoon moet genieten’ en dit bevestigt nog maar eens dat ik mijn vrijdagavonden op ieder mogelijke manier ga invullen behalve met het afstemmen op RTL4.

Tussenstand nummer zoveel: 4: Paul, 3: Erwin, 2: Chris, 1: Iris.

Gavin deGraw zingt “Not over you”. De coaches kijken trots toe. Ze zitten nog steeds in hun rol. Gavin loopt naar het publiek en zingt even voor een meisje. Daarna gaat hij verder zingen achter de piano. Martijn spoort ons aan nog even door te stemmen want zometeen na de reclame valt er al iemand af!

Iris en Chris zijn de eerste finalisten die door zijn. De derde finalist die door is, is…. Erwin. Mijn Pauline Bazooka Deirdre Beezlebub Turner wat doe je! It’s the end of the road! Met een laatste serie angstschreeuwen wuift hij ons op de muziek van “Don’t stop me now” uit. Bitterzoet. En de reguliere show is teneinde.

Wat volgt is een tenenkrommende nieuwe serie met in de hoofdrol Wendy van Dijk. Ze is net zo overtuigend en naturel als een magenta kamerplant.

Tussenstand nummer twaalfhonderddertien, Iris nog steeds op 1.

Taio Cruz komt nog even playbacken over zijn hangover. Het publiek heeft eindelijk massaal de ‘on’ knop gevonden op hun lichtjes en zwaait er fanatiek mee in de lucht. Je moet toch wat tijdens zo’n optreden. Niet dat Taio het merkt, want hij heeft zijn zonnebril op en wordt omsingeld door een aantal dansers.

Na dit spetterend staaltje autotune-op-cassettebandje duiken we weer de reclame in, maar Martijn belooft ons dat we hierna worden ontdaan van weer een kandidaat.

Op de bank troost Winston Paul nog even maar Paul zit alweer hardop de titel van zijn nieuwe album te bedenken. Wendy bedankt Winston voor al deze weken in de redroom en staat samen met Martijn klaar, kaartjes in de vuistjes, om de laatste 2 finalisten aan te kondigen. De eerste kandidaat die door is: Iris. De tweede: Chris. Dag, Erwin. Hij zingt zijn single “Nights in white satin” terwijl ik me afvraag voor wie ik nu ben. Ja, ik geef eerlijk toe, in een vlaag van verstandsverbijstering heb ik gestemd op Erwin. Het zal me nu een worst wezen, eigenlijk. Eh, ienemienemutte, doe Chris maar. Go Chris! Hij gaat ook als eerste zijn single zingen, “Time after time”. Daarna zingt Iris “I can’t make you love me”. Waarheid als een koe, Iris. Het is allebei eigenlijk even zouteloos. De stemmen zijn geteld. De paparazzi banen zich een weg naar de voorzijde van het podium om dit epische moment op de plaat te zetten. De notaris telt de stemmen. De presentatoren krijgen de uitslag op de kaartjes uitgereikt.

De winnaar, met 51% van de stemmen is…. Iris.

Yeahh, woooooo, confetti.

5 uur later. Op Schiphol loopt een man. Grote wallen onder de ogen, zonnebril op, los zittend tenue de ville. Telefoon in de hand. De telefoon is bloedheet. De felicitaties stromen binnen. Met een glimlach verwijdert hij ze stuk voor stuk, ongelezen, handmatig terwijl hij op de lopende band stapt, richting de gate. Zijn Louis Vuitton trolley achter zich rollend. De zonnebril gaat even af. Via de security, die hem knipogend begroet, stapt hij het vliegtuig in. “Welkom in de business class meneer De Mol”, glimlacht een stewardess naar hem. Hij gooit de kussens van de stoel af, neemt plaats, vraagt om een aspirientje en maakt zich klaar voor een welverdiende vakantie. Hij stuurt nog een laatste sms’je voordat de tafeltjes ingeklapt en de telefoons uitgeschakeld moeten worden. “Hoi Marco, gefeliciteerd met Inge. Gr. John”.

De zonnebril gaat op. Welterusten.