ESC: A song a day

Iets meer dan acht jaar geleden schreef ik mijn eerste stukje over het Eurovisie Songfestival. Niet dat ik me er toen pas voor ging interesseren, integendeel. We go way back.
1987 was mijn eerste kennismaking met Eurovision; hulde aan mijn ouders dat ze een negenjarige zo laat op lieten blijven, niet doorvertellen! Dat jaar won Johnny Logan met ‘Hold me now’ en ik besloot dat dit de knapste man op aarde was (anno 2020, not so much). Ik herinner me ook als de dag van gisteren dat ik een jaar later, in ’88, een slapeloze nacht had, vol verdriet en frustratie omdat mijn favoriet met één punt verschil had verloren van het meisje in dat froezelkokerrokjas-outfitje

In mijn allereerste ESF-blogpost uit 2012 beschrijf ik de knulligheid van de Nationale Voorronde, onder andere mede mogelijk gemaakt door Nick/Afrojack. Ik had nooit durven dromen dat acht jaar later diezelfde Afrojack de intervalact zou verzorgen voor het Eurovisie Songfestival HIER, in NEDERLAND, in ROTTERDAM, waar ik kaartjes voor alle shows voor kocht, waar ik als pers aanwezig zou zijn, waar ik zowat heel mijn leven naar uitkeek. Ik had ook nooit kunnen denken dat dit alles niet door zou gaan. Er zijn natuurlijk veel, heel veel ergere dingen op de wereld en er gebeuren dingen die veel, heel veel groter en belangrijker zijn. Maar het gecancelde Eurovisie Songfestival is voor mij een kleine tragedie. Ik besef maar al te goed dat dit een luxe’probleem’ is, toch doet het pijn. We gaan hopen en focussen op een geweldige 2021 editie, in welke vorm dan ook, want mijn hemel wat ga ik het feest missen dit jaar. 

Nog meer dan dat, wat gaan we de liedjes missen die dit jaar voor miljoenen mensen ten gehore zouden worden gebracht! Het Songfestival zal wederkeren, maar de nummers van 2020 komen hoe dan ook niet meer terug. Vandaar dat ik vanaf vandaag, tot 16 mei (de dag dat eigenlijk de finale zou plaatsvinden) dagelijks mijn persoonlijke favorieten de revue laat passeren.

Deze blog-serie heet ‘mijn linkerrijtje / a song a day’. Ik ga niet alle liedjes bespreken (ik zou niet eens willen – lang niet alles was geweldig, of goed zelfs). Maar van de in totaal 41 inzendingen pak ik de nummers die in mijn linkerrijtje van het scorebord terecht zouden komen, mijn top 20. Soms hangt er een bijzonder verhaal of leuke anekdote aan vast, soms is het gewoon een nummer dat me meteen pakte, zonder dat ik er veel woorden aan toe voeg. In ieder geval hoop ik op deze manier een kleine bijdrage te leveren aan het doorgeven van de inzendingen uit ESF 2020: The Eurovision Year That Never Was. 

Allereerst (of allertwintigst), #20:

TSJECHIË
BENNY CRISTO – KEMAMA

Middels een internationale online- én juryvoting won de Tsjechisch-Angolese Benny Cristo zijn gecancelde ticket naar Rotterdam. Ik weet niet of hij er een voucher voor terug krijgt. De inzending is het reggaeton-nummer Kemama, wat een verbastering is van ‘okay mama’. Het is zomers, een beetje tropisch en een van de weinige echte uptempo nummers van 2020, dus om die reden staat ie fier onderaan in mijn top 20 want het brengt wel een leuke party-vibe. Overigens was dit niet mijn favoriete inzending in de Tsjechische voorselectie – die eer gaat naar een band met de niet-googlebare naam ‘We All Poop’, die tegen verwachting in niet met een schijtnummer kwam.

Terug naar Benny Cristo. Na zijn winst kondigt hij op Instagram aan dat hij naar Kenia vertrekt om daar met wat producers/homies/bekenden die een mengpaneel bij de Lidl hebben gekocht Kemama een kleine upgrade te geven. Dit is iets wat volgens het ESF-protocol is toegestaan, mits je er geen compleet ander nummer van maakt. Vele weken, Instastories, sneak previews en torenhoge verwachtingen later presenteert hij vol trots Kemama #2 – The revamp. Over het vrolijke, ietwat blikkerige origineel was een kletterende bak herrie gegooid, compleet met een jengelend synthesizer-gitaargeluid dat op vol volume een totaal ander nummer over de originele melodie leek te spelen. Een ware klachtenregen van verontwaardigde fans krijgt arme Benny over zich heen. Een dag later reageert hij verrast en verbaasd dat hij alle reacties heeft gelezen (och, jongen toch, les 1 – never read the comment section). Benny dacht echt dat hij iets goeds had gemaakt maar hij heeft het verkeerd ingeschat dus hij bedankt iedereen voor de feedback en duikt, met nog maar een kleine week te gaan voor de deadline, opnieuw de studio in om snel wat verbeteringen door te voeren. Door de saus met herrie wat zachter te zetten en stukjes van het origineel weer meer naar voren te laten komen, komt Kemama #3 uit, twee dagen voordat het Eurovisie Songfestival officieel wordt gecanceld.

Het is een verbetering maar de meeste fans geven nog steeds de voorkeur aan Kemama #1, inclusief ik, vandaar dat ik deze post. 

Een update van het scorebord: