A song a day, #17

Een ode aan de nummers die in mijn linkerrijtje van het Songfestival-scorebord terecht zouden komen. Soms met een bijzonder verhaal of leuke anekdote, soms gewoon een nummer dat me meteen pakt, zonder dat ik er veel woorden aan toe te voegen heb. Zo wil ik een bijdrage leveren aan het doorgeven van de inzendingen uit ESF 2020: The Eurovision Year That Never Was. Next up:

#17 | Portugal | Elisa – Medo de sentir

De keren dat Portugal in mijn linkerrijtje van het Eurovisie Songfestival voorkomt, zijn op één hand te tellen. Het zelfde geldt voor hun resultaten door de jaren heen. Ze wonnen voor het eerst in 2017, het jaar daarop werden ze in eigen land allerlaatst in de finale en vorig jaar wisten ze zich daar niet eens voor te kwalificeren. Het is dus vrij bijzonder te noemen dat de inzending van dit jaar tot één van mijn favorieten behoort. Ik kan mijn vinger er niet op leggen waarom ik het mooi vind. Misschien gewoon omdat het me rust geeft, haar stem me aanspreekt en het nummer er zonder verdere opsmuk, gimmicks en bombarie gewoon is.

Scoreboard: