A song a day, #13

Een ode aan de nummers die in mijn linkerrijtje van het Songfestival-scorebord terecht zouden komen. Soms met een bijzonder verhaal of leuke anekdote, soms gewoon een nummer dat me meteen pakt, zonder dat ik er veel woorden aan toe te voegen heb. Zo wil ik een bijdrage leveren aan het doorgeven van de inzendingen uit ESF 2020: The Eurovision Year That Never Was. Next up:

#13 | Finland | Aksel – Looking back

Als het niet aan de huidige toestand in de wereld had gelegen, zouden sommige nummers uit mijn linkerrijtje een stuk lager staan. In het geval van de Finse inzending zouden we deze zonder de state of mind waarin we nu leven, er niet eens in terug zien. “Dankzij” de crisis staat het nu in mijn top 20.

Ik had tijdens de nationale voorronde een grote voorkeur voor de kitsch van topfavoriet Erika Vikman, in haar latex pak, dansend met twee beren en zingend over een Italiaanse ex-pornoster die politica werd. (Serieus, kijk dit). De Finnen durfden het niet aan om hiermee mogelijk voor de zoveelste keer een flater te slaan op het podium van het Eurovisie Songfestival en kozen voor de veilige Aksel die met zijn lied “Looking Back” een beetje voortborduurt op de trend die Duncan zette: jonge jongen zingt in falsetto over zijn gevoelens. De Sad Boy Ballad. Prima. Geen slecht nummer, het is eigenlijk best goed. Het bezit niet echt over een pakkend stuk dat goed blijft hangen en het charisma druipt niet bepaald van Aksel af, met zijn koorknaapjes-stijl en vlassnorretje. Het zou, ondanks de kwaliteit van het lied, voor de Finnen wederom moeilijk worden om hiermee de finale te halen.

Maar dan, ineens. Fast forward to April/Mei 2020 en ‘looking back’ naar alle nummers ga ik eens goed naar de tekst van deze luisteren. BAM, recht in het hart.

We were young and naive
Didn’t know what we need
We were in such a rush to grow up
We were restless, confused
Summer nights on the roof
Didn’t know what was in front of us
Chasing the high life
Stuck in the low lights
But we never know what we have
Until it’s over and we’re looking back

Janken.
En daarom stijgt dit lied, met stip, van bungelend in de onderste regionen van mijn top 35, naar nummer 13.