Waiting for this moment to arise

Over lijstjes gesproken… Kennen jullie het principe ‘bucket list’? Dat is een opsomming van dingen die je wil doen voordat je dood gaat. Dat kan variëren van bungee jumpen tot het eten van een complete hete peper. Ondanks mijn lijstjesobsessie heb ik een dergelijk overzicht nog niet gemaakt. Nou ja, misschien een soort van. Ik heb namelijk een verlangen om mijn favoriete nummers elk een keer live te zien, uitgevoerd door de originele artiest.

Mijn lijst met favoriete nummers verandert ieder jaar. Vandaar dat ik soms een livebucketlist-nummer af kan vinken zonder dat ik me daar op het moment dat ik die gebeurtenis meemaak, bewust van ben.

Ik weet dat ik de lijst helaas nooit volledig kan voltooien, vanwege mijn (constante) nummer 1. Daar leer ik mee leven. Vorig jaar werd tijdens Pinkpop mijn nummer 2 gecheckt. Afgelopen zaterdag is er onbewust een bij gekomen.

Paul McCartney, 24 maart 2012, live in Ahoy’ Rotterdam.

Eerlijk is eerlijk, ik had geen kaartjes. En ik geef ruiterlijk toe dat ik geen enkele fysieke CD van Paul, noch The Beatles, noch Wings bezit. Maar ik houd van de liedjes die ik ken van hiervoor genoemde acts en had het geluk dat mijn moeder via een kennis kaartjes in de schoot geworpen kreeg. En niet alleen dat, vooraf mochten we ook backstage rondsnuffelen om te kijken wat een werk er vooraf gaat aan zo’n show. Een geweldige ervaring. De tourbussen die krap maar van alle luxe voorzien zijn, de videoprojectie-tafels, de trucks waarin op het juiste moment op de juiste plaats de juiste box moet worden geplaatst, die de juiste lichten moet bevatten, met de juiste stekkers eraan.

Backstage in Ahoy' Rotterdam.
Boxen, techniek, De! Gitaren! Van! Paul!

De allervriendelijkste catering (zonder vlees en vis, uit respect voor de vegetarische McCartney). Wally, op zijn luxe bureaustoel op het eiland in het midden van de arena, die als een pianovirtuoos de tientallen knoppen van het licht bedient. En laten we vooral de goeie ouwe Schot ‘Boomer’ (ik gok dat dat zijn echte naam niet was) niet vergeten, die alle merchandising regelde. En uit een van de vele kartonnen dozen een paar t-shirts voor ons plukte. Size XL, dus ik heb er weer een mooi slaapshirt bij.

En dan was er nog de show zelf. Ik geef toe, ik schaam me een beetje, omdat het dus niet in me was opgekomen hier kaartjes voor te kopen toen ik de mogelijkheid had. Er komt een Beatle, een haast 70-jarige Beatle, die de meest fantastische liedjes schreef en zong, naar Nederland om ze weer te zingen. Geen enkel moment kwam het in me op om dat live te aanschouwen. Schande.

Het was een fantastische avond, meer dan 2 en een half uur (twee-en-een-half. Had ik al gezegd dat de beste man bijna 70 is?) zong hij zo’n 40 liedjes, oud en nieuw (voornamelijk oud). Het ene moment zat ik mee te zingen met de bekende nummers, het andere moment probeerde ik te beseffen wat een historie daar op het podium stond. Nee, dit is geen tribute act, hij is het echt. Zijn droefgezicht is wat droever en gegroefder dan de zwart-wit beelden die je kent uit de muziekgeschiedenislessen. Maar het is hem écht. De stem die je hoort zingen tijdens The Long and Winding Road en Hey Jude is de zelfde stem die je al die keren op je iPod hoort. Of op de radio, of TV, of in je hoofd want ze staan in je geheugen gegrift en zullen er nooit meer uit gaan. Torenhoge vlammen en bombast bij Live and Let Die, waarvan je pas 10 jaar geleden besefte dat het origineel niet van Guns n’ Roses was (wederom: schande). Groot uitpakken en klein inpakken. De beste man speelt op zijn akoestische gitaar Blackbird. Loepzuiver van begin tot eind, en ik ben diep onder de indruk.

Paul McCartney, Ahoy' Rotterdam
Setlist, Sir Paul, confetti!

Stomme, domme trut, hoe haalde je het in je hoofd hier geen kaartjes voor te kopen? Door het oog van de naald ben je gekropen.

Ik heb een geweldige show gezien en gehoord en een hekel aan het woord ‘genoten’ maar, wat heb ik genoten. En nu bekruipt me al 2 dagen lang het gevoel van spijt, spijt dat ik niet 30 jaar eerder ben geboren, spijt dat ik me nu pas besef hoe legendarisch dit was en spijt dat mensen niet 140 worden. Maar dankbaar dat liedjes voor eeuwig zijn.

Vinkje voor Blackbird.

Een gedachte over “Waiting for this moment to arise”

  1. Sir Paul is dik een jaar ouder dan m’n vader. Even serieus. Niet te bevatten. Wat een Überheld.

    En waarom heb ik hem in vredesnaam nog nooit live gezien?! Shame on me en niet te zuinig ook.

Reacties zijn gesloten.