Prikkelbaar

We beginnen met Henrieke, in de ochtend na het vertrek van Barrie. Men veegt wat stront weg (Henrieke), men lacht wat (Rick-Jan. Ik schrok ervan!), men steekt zijn arm in een drachtige koe (Bert, natuurlijk).

Beide heren dragen het zelfde gestreepte poloshirt. Hopelijk bedrijfstenue, zo niet: awkwarrrrd! Ze eten wat broodjes en praten over sport. Bert zegt dat hij na zijn werk aan spinning doet en riekend naar zweet en nageboorte thuiskomt. Een momentje, ik moet even een koude douche nemen.
En hoe is het met Rick-Jan? Rick-Jan vindt het leuk om te werk’n op de boerderij en gaat Henrieke steeds leuk’r vind’n. Tot zover de Wekelijkse Uitspraak van Rick-Jan.

Wat volgt is een aaneenschakeling van schokkende beelden. Er komt een koe uit een koe. Ik wil niet kijken maar het is te fascinerend. Bert’s ontblote bovenlijf. Bert in een plastic overall. Bert met z’n hand in een koe (dit ben ik inmiddels gewend). Bert die een koe met een draaitang uit een koe trekt. Rick-Jan die toekijkt. Zolang Rick-Jan niet kotsmisselijk en draaiend boven het kalfje staat, dan blijf ik dit ook kijken, zeg ik hardop tegen mezelf.

Over naar Henk.

Daar wordt wat meer gepraat met elkaar. Lisa vindt zichzelf de rustigste van de drie en hobbelt wat achter de rest aan. Ze vraagt Henk of hij al een keuze heeft gemaakt maar hij is er nog niet helemaal uit. Maar Lisa ziet zichzelf wel op de boerderij zitten en een gezinnetje stichten. Bij voorkeur met Henk.

Fiona vraagt in een privé momentje aan hem of hij na het ongeluk nog wel durft te rijden, en of hij niet bang is voor water. Hij is ’s avonds liever niet meer in de auto maar heeft verder geen trauma’s. Ze wilde weten wat voor achtergrond iemand heeft en als hij eens een dip heeft. En waar dat dan door komt.

Wauw, twee serieuze alinea’s achter elkaar. Er valt geen lol te beleven bij de benjamin van BZV! Daar moet verandering in komen. Yoni?

Yoni hebben we een tijdje niet in beeld gezien, ze stond achter een paaltje maar daar is ze weer, bij Yvon. Ze zegt dat ze straalt als ze melkt. Ik vind dat een mooie uitspraak. “Ik melk, dus ik straal.” En het leukst aan het bedrijf vindt ze Henk. Hij is integer, open, houdt van goede gesprekken. Ook geen pret met Yoni dus.

Henk weet zeker dat de Ware er tussen zit, hij voelt zich rielèks en heeft zich in twee en een half jaar nog niet zo gevoeld. Vind ik mooi voor hem. En nu moet hij kiezen. Hij stuurt het stralend witte gebit van Lisa terug naar Brabant. Ze is volgens hem heel leuk maar hij heeft met Fiona en eh… (Henk houdt een cruciale seconde lang pauze) … Yoni meer contact.
“Maar met jou komt het ook goed.” Zegt hij tegen Lisa. HALLO, HENK. Ze is single maar het is daarom niet fout met haar. Flapdrol. Lisa denkt zelf dat Henk voor Yoni gaat kiezen. Op ’t slaapkamertje huilt ze nog wat tegen Yvon aan. Yvon zegt dat ze voor haar nu in de rij staan. Bij het kopen van een kaartje voor de trein naar huis zeker! Boooeee, Henk, boooeee. Oh wacht, ze is met de auto. Nou, de file dan!

Boer Willem is met veel hooooooi en kalfjes in de weer. En dan blijkt ineens dat de Stem van Fortuyn ooit met een vrouw was getrouwd. Zomaar, donderslag bij heldere hemel, wordt dit nieuwsfeitje ons op de neus gedrukt! Je kan denken dat die vrouw een plaat voor de kop had, maar ik stel me het type Linda (van Aad) voor en dan verbaast het me niet eens meer.

Samen met een assistente worden grote hooibalen verstrooid over de vloeren van de stallen zodat de koeien daar strakjes op kunnen slapen. Het zou grappig zijn geweest als Willem had gezegd “Kijk, en hier gaan jullie vanavond logeren!” Maar ja, ’t is Willem. Dat komt niet in hem op.
Olijke, vrolijke, koddige Jacob laat zich op de vloer vallen en Willem strooit spontaan een vorkje hooi over hem heen. Een klein vonkje ontstaat tussen die twee, maar pas op! Brandgevaar!

De mannen gaan buiten picknicken, de hond mag mee. Willem smeert zijn mannen in met zonnebrand. Vergeet de kale koppies niet, erg gevoelig! Terwijl Jacob en Jurjen met de trekker aan de haal gaan, praat Willem met ReboundKlaas, waarvan Willem meer wil weten want hij krijgt het minste hoogte van hem. En dat is alle hoogte die we deze uitzending van Willem en Co. krijgen.

Martin laat ook de koeien uit in de wei, Swaen voorop. Wilma wil graag een gesprekje met Martin regelen maar het lukt haar nog niet zo. José zit met Martin op de trekker, ze mag sturen. Su-per-leuk. Ze voelt zich helemaal in haar element, lacht en giert en laat terloops aan hem weten dat ze het echt su-per-leuk vindt. Mocht hij nog twijfelen daarover.
Ze vertelt tegen Yvon dat ze dit heerlijk vindt. Lekker veel buiten. De beesten zijn su-per-leuk. De boeren zijn leuk. Het rijden op de trekker is leuk. Su-per.
Ook Wilma vindt het leven op de boerderij enig. Ze wil niet te teleurgesteld raken als ze niet wordt gekozen want, “Ik heb 16 jaar een leuk leven gehad.” Huh? Ik had haar ouder geschat.

Swaen heeft “beetje bij beetje bij beetje mijn schild weg laten ebben” en als ze niet wordt gekozen is dat ook oké, wat best kan, want “de andere twee meiden zijn ook echt SCHATTEN.” Oftewel: Fat chance, bitches!
En dan het keuze-moment. José mag naar huis. Wederom, Huh? José, die het su-per-leuk vindt! Die mag niet meer op de trekker! Dat is su-per-jammer!
De uitlaatgassen van de blauwe auto van José hebben nog maar amper het erf verlaten of Swaen roept alweer dat het nu écht een moment is om eens wat dingen te gaan doen verdorie! En dooorrrrrrr!

De vrouwen gaan verder sjouwen en ze delegeert de taken aan Wilma, geeft haar een ‘hup, vort!’ klap op de rug terwijl ze die liever op de bips wilde doen maar dat bewaart ze voor Martin en de kinderen. Die kinderen komen nog even kijken in de stallen en ik stel me voor hoe bizar dit voor hen moet zijn. Wildvreemde vrouwen thuis, camera’s, uiteindelijk 1 wildvreemde vrouw met wie papa een paar dagen weg gaat, samen met een stel mensen met camera’s. En dat komt nu allemaal op tv en je klasgenootjes kijken mee. Ik vond het al raar toen ik als 8-jarige ooit eens naar beneden kwam en er een stuk of 5 brandweermannen in de woonkamer zaten. Maar dat kwam doordat de schoorsteen in de fik stond.

Ik dwaal af! We gaan naar Aad. Want waar is dat feestje? Hier is dat feestje!

Terwijl Aad en Ina de distels die ze vorige week hadden geplukt ontbossen, doen de Gehoorzamende Vrouwen de afwas. Ina is ervan overtuigd dat ze een aanvulling zal zijn voor Aad, dat ze niet alleen maar een werkster is. En dat Aad zorgzaam is. Aad vindt dat hij met alle drie goed overweg kan, geen van hen heeft “linkse handen”. Liever goede klussers dan goede kussers hè Aadje! Stekels, hak-machines en prikkelbare humeurs, de sfeer zit er goed in.
Linda, gek ding dat ’t is, grapt in de kas dat deze bosjes distels nu wel speciaal zijn en meer waard nu dat zij ze ontbost heeft. Dit is het meest ‘hilarische’ dat we Linda hebben zien zeggen.

Ze vertelt Yvon dat ze niet te veel op de voorgrond wil treden maar ze moet de kans wel grijpen, de tijd dringt. Jeannet vindt dat Aad de man is die ze verwacht had: een harde werker, net als haar vader. Ze heeft nog geen gevoelens voor hem. Ina had een ‘minder’ momentje want ze voelde zich vreselijk genegeerd. Aad gaf Jeannet namelijk het meeste aandacht. En ik blijf me afvragen: WAAROM WIL JE AANDACHT VAN AAD? Dat is als kijken naar een messenblok en zeggen SNIJD ME. Wat me opvalt is dat de vrouwen en mannen bij de andere boeren nog enigszins glunderen, maar de ogen van de Aad-vrouwen zijn donkere, holle, emotieloze gaten.

Aad zegt dat hij twee vrouwen over gaat houden die hij heel dicht bij ‘m houdt. En dat cupido zijn werk aan het doen is. Ik wist m’n avondeten redelijk binnen te houden bij de beelden van de kalf-geboorte, maar nu wordt het echt kritiek. Tijd om een van de vrouwen los te ketenen. En de gelukkige is Ina. Maar Ina is niet zo gelukkig.

Wat volgt zijn de beste 2 minuten van Boer Zoekt Vrouw 2012 tot dusver.

“Ik hoop dat je een verstandige keuze hebt gemaakt maar ik denk dat je een hele grote fout gaat maken.”, zegt Ina nadat het zwaard van Damocles is gevallen. Ze pakt haar spullen en loopt weg.
Verbouwereerd blijft het groepje van 3 achter. Ina is teleurgesteld, dacht dat ze wel bij hem past. Ze wil geen dag meer tegen hem zeggen. Maar Aad wil Ina nog bedanken voor de brief en de ‘moeite’ (het plukken en ontbossen van de distels denk ik) maar hij denkt dat hun karakters te veel zouden gaan botsen. Oftewel: ze zou te weinig naar hem luisteren.

We zien een grote, zwarte hond in een kooi op en neer rennen, springen, blaffen, tegen de kooi opbeuken.

Menigeen zal denken “Hey, een hond in een kooi.” Maar dit is een beeldend metafoor voor Jeannet en Linda, die van binnen ook aan het blaffen en tieren zijn en denken LAAT ME ERUIT LAAT ME ERUIT, maar de Baas heeft de sleutel en alleen de Baas kan hen bevrijden.

Ina staat op het punt te vertrekken maar wil toch nog even iets tegen Aad zeggen. Ze vindt het namelijk raar dat hij juist over haar zegt dat ze te veel botsen terwijl hij naar haar idee juist met de anderen botst. Jeannet, daar kan ik nog mee inkomen. Maar Linda? Daar botst zelfs een poepvliegje op een mooie zomerdag in een weiland vol koeienstront nog niet eens mee.

Het leven bij Aad gaat gewoon verder, met of zonder Ina. Er moet gegeten worden. Men neemt een momentje stilte in acht zodat Linda de Heer kan bedanken voor de boterhammen met saté en jus d’orange. Aad heeft het gevoel dat er nu een stukje rust is en dat hij wat beter slaapt. Hij praat alsof hij net de oorlog heeft meegemaakt. En misschien is dat wel zo.