Meet the fokkers

Boer zoekt vrouw 2013, aflevering 1: de voorstelronde

De boeren zijn terug! We hebben er niet lang op hoeven wachten, de sateetjes van Aad zijn amper verteerd en de, de… ehm… de… Jezus, ik kan me buiten Aad niemand van vorig seizoen meer herinneren. Een korte google-sessie frist mijn geheugen op en de beelden van Bert die een koe bewerkt flitsen voorbij. Toch was het een weinig enerverend seizoen en dat moet de producent van dit programma ook niet ontgaan zijn. De puur Hollandse beelden van kletsnatte akkers, mestdampen en strontvliegen blijven prachtig in High Definition maar na verloop van tijd -het programma is volgend jaar (schrik niet) al 10 jaar op de buis! – wil je ook eens wat anders. Je vleugels uitslaan. De wijde wereld in. Want ook daar in die wijde wereld blijken Nederlandse boeren te zitten en te hunkeren naar liefde, love, l’amour, elsker, upendo!

Yvon pakte daarom haar tas en vloog van hot naar her om kennis te maken met de kandidaten van Boer Zoekt Vrouw 2013. 5 stuks, geen 10 zoals vorige keren, want het zou een beetje sneu zijn om voor de tweede keer naar een Poolse varkensfarm af te reizen met 2 lullige briefjes als buit en de boodschap dat de boer in kwestie niet door is naar de volgende ronde.

Hieronder volgt, zo kort en krachtig mogelijk, een profilering van de internationale boeren waarvoor we massaal in de pen mogen klimmen. 
Jan uit Canada

29 jaar, oorspronkelijk uit Groningen en al 17 jaar daarvan woonachtig in een huis ver, ver, heel ver verwijderd van Toronto, Canada. Je verwacht dat hij met een dik Canadees accent praat maar hij klinkt alsof hij uit ’t Oost’n komt.

Jan is een roboboer want hij heeft een metalen mechanisme aan zijn knie hangen, dat hij heeft verbrijzeld bij een ongeluk met -hoe kan het ook anders- een trekker.

De stal van deze jongen is bezaaid met kuikens. 30.000 lieve, schattige, pluizige kuikens, donzige, piepende, chickies. Yvon voelt Jan aan de tand en legt uit dat dit dus hele zielige plofkippen zijn en dat hij een kuikennazi is. “Dat zal best”, denkt Jan, “maar die krengen kennen we hier niet, en chicken wings en een lekker kippetje op de barbecue ’s avonds is geweldig lekker en zit je hier om mijn bedrijfsvoering te beoordelen of me aan de vrouw te helpen? Kop houden nu, pijltjes pakken en darten.” 

De hele familie Jan, bestaande uit z’n ouders, z’n broers en de aanhang, hebben verspreid over het platteland verschillende boerenbedrijven. Een waar emporium met kasplanten, kippen, mestkuikens, een miniatuurmolen in de tuin en taart met slagroom tijdens de lunch.

Johan uit Denemarken

Johan (49) woont al 20 jaar in z’n uppie in Jutland, Denemarken. Maar, you can take the Johan out of Brabant but you can’t take the Brabant out of Johan! Dat hoor je, dat zie je. En in Yvon’s geval proef je het ook. Want waar bij Johan geen gebrek aan koeien, land en plat geouwehoer is, schort het hem aan elke vorm van culinaire know-how. Niet dat dat nodig is, want het zorgt voor het nodige tv-vermaak.

Zo bestaat zijn voorraad en dagelijkse (!!) kost uit voorgebakken friet uit de diepvries, met niet te pruimen gehaktballen waarvan “de lucht in de mond het lekkerste is”. Eventjes in de magnetron en het avondeten is een feit. Verder staat er op de keukenplank Melba toast, knakworstjes, pindakaas, siroop en ragout. Een mixer en een plastic bekertje met daarin plastic vorkjes en lepeltjes. Ik hoor hem denken, “want dan hoef ik tumminste nie af te wasse!”

Omdat Yvon op een lege maag dit hele pleuriseind naar het minst idyllische land van de 5 is komen rijden en toch wel verwacht iets te eten dat ze minimaal 30 minuten kan binnenhouden, besluit ze samen met Johan naar de plaatselijke super te gaan voor wat broodnodige boodschappen. Ze gaan gehaktballen maken met broccoli (da kent ie nie) en allerlei andere exotische kruiden zoals peterselie. Het ziet er in de pan weinig sexy uit maar alles, alles beter dan de friet. Voor de romantische touch wordt er zelfs een dikke kaars op de tafel gezet. Dit brengt de gevoelens van Johan naar boven en hij brikt un bietje. Hij kan zich, zo zegt hij letterlijk, “werkelijk niet voorstellen dat er iemand, IEMAND in de wereld is die tegen mij ‘ik hou je’ zou zeggen.” Och menneke toch. Wij breken un bietje meej oe meej.

Aletta uit Bonaire

We gaan terug naar Nederland, naar Bonaire! Daar zit Aletta (43) met een huis vol geiten die ze dagelijks melkt in de zengende hitte. Aletta is de enige boerin op het eiland. 15 jaar geleden ging ze als fysiotherapeute naar het eiland maar ze werd verliefd op de geiten en bleef. Was haar specialiteit reumatisch vee?

Aletta’s huis is open, als in, je kan er zo binnenwandelen want het heeft geen deur. Ik denk automatisch ook ‘onveilig’ en ‘dat dit kan in Nederland!’.

Alles van de geit, dus niet alleen de melk, maar ook het vlees en de huid, wordt op haar bedrijf verwerkt en gebruikt want het is zonde een stuk geit zomaar weg te mikken. En zo is het, maar ik kom geen lasagne bij haar eten. Haar boerderij bestaat uit een zelfgemaakt doolhof waar de geiten doorheen hollen net als die cavia’s van Fred Oster. Ze heeft zelfgemaakte bordjes waarop ‘goat cheese’ en ‘goat milk’ staat. Ze heeft hangmatten en trekt een biertje open, ze surft graag op de azuurblauwe zee en ze eet ananas en ik zou zo graag naar Aletta schrijven maar mijn heteroïsme weerhoudt me ervan. Ook het feit dat ik nog steeds niet snap wat ze met opdubbelen bedoelt.

Jos uit Frankrijk

Jos is 24 en de jongste van het stel. Hij woont sinds zijn 15e in de Dordogne, Frankrijk dus. Hij is erg breed maar heeft een klein hoofdje, waardoor hij een beetje buiten proportie oogt.

Samen met zijn broer runt (hihi, ik zei ‘runt’) hij een bedrijf met koeien. In de loop van het gesprek merk ik een licht ‘Allo Allo’isch accent bij hem op. Dat is de eerste boer die na al die jaren in het land ook klinkt alsof hij daar woont, viel me op.

Ineens is daar het bekende BZV-beeld. Er steken twee poten uit de reet van een koe. Mijn instinct zegt BERT WAAR BEN JE? maar gelukkig weet ook Jos raad met deze kwestie en trekt hij vakkundig het kalfje naar het licht.

Samen met Yvon gaat hij een ijsje eten in een gezellig Frans dorpje en praten ze over de toekomst. 4 jaar geleden is zij vader overleden, zijn grote droom was een boerderij in Frankrijk op te bouwen en samen met zijn broer zet Jos de droom van zijn vader voort. Aww, ik weet hier niets cynisch/sarcastisch over te zeggen en dat hoeft ook niet. Hij is een harde werker en lijkt een goeie jongen die het prima naar zijn zin heeft en gewoon wel graag eens een vriendin zou willen hebben om oud mee te worden en een gezinnetje te stichten. Iedereen houdt van Jos. Zijn moeder Jeanette, Cor de Belgische paardenman, zijn broers, de paarden, de geitjes, de fruitvliegjes en misschien, ja misschien zelfs de fransozen. Maar dat blijft een lastig publiek.

Wim uit Tanzania

Als laatste gaan we naar Wim (53) in Tanzania. ‘Wim’ kan zijn echte naam zijn maar het kan ook een afkorting zijn van ‘Witte Man’. Hij woont alweer 29 jaar in Afrika, en werkt nu als farm-manager op de boerderij van zijn zus en zwager. Maar die zitten nu in de stad dus Wim doet net alsof hij boer is op dit bedrijf. Zijn dochter woont in Zuid-Afrika en is op bezoek en doet dus even alsof ze in Tanzania woont.

Na een tijdje gaan ze met de jeep naar een verlaten stuk land en doet Wim alsof er motorproblemen zijn en ze ‘gestrand’ zijn in de ‘rimboe’. Dit is een mooie opzet voor een diepgaand gesprek op klapstoeltjes midden in het gras terwijl de motor afkoelt. Ik zou constant op mijn hoede zijn voor op de loer liggende cheetah’s. Maar het geeft wel een prachtig uitzicht op Kenia en op bergen en van die afrikaanse bomen met amper begroeiing maar platte bovenkanten. En dat vleugje cheetah-angst hoort bij de beleving, denk ik dan maar.

Het enige waar Yvon van schrikt is van iets dat gebeurt tijdens het tandenpoetsen de volgende ochtend. Of ze plotseling iets in de bosjes ziet schuilen of gewoon haar borstel te ver deepthroat, daar komen we niet achter.

Er volgt nog een kort gesprek met Wim’s dochter Petra. Die vindt Tanzania, zo lijkt het, maar een achtergesteld land. “Want als je chips en chocola wil halen dan kan je een week wachten tot de lading met nieuwe boodschappen komt.” En daar moeten we rekening mee houden, vrouwen van Nederland! Die dagelijkse cravings tijdens het kijken van Grey’s Anatomy gaan niet vervuld worden! Sterker nog, TANZANIA KENT GEEN GREY’S ANATOMY. STERKER NOG, HET HEEFT GEEN TV. HET HEEFT GEEN ZIEKENHUIZEN. STERKER NOG, DE PLAATSELIJKE VEEARTS IS OOK HARTCHIRURG. BLIJF IN GODSNAAM WEG!
Petra hoopt dat deze onderliggende boodschap duidelijk is.
Wim ruziet zelf ook een beetje met Yvon wanneer hij probeert zijn ideale vrouw te omschrijven en Yvon daar verkeerd op inspeelt. Ik denk dat het gebrek aan chips en chocola het minste probleem voor de vrouwen zijn hier.

Dus, dat waren ze, de boeren! Zit er iets tussen? Klim in de pen, je hebt 2 weken de tijd!