Happiness is The Truth

Van zonovergoten taferelen tot gitzwarte sfeer. Deze aflevering was er een van uitersten. In den beginne is daar Johan.

Johan
Goed nieuws voor 95% van de Nederlandse bevolking: omda hullie gullie gezeet heej dagget nie kunt verstaon bevat deze aflevering weer permanente ondertiteling zodra Johan z’n bakkes opentrekt! In de stal is hij samen met de Ingrids ongehoorzame kalveren in goede banen aan het leiden. ZwabberIngrid (of “dikke Ingrid”, of, zoals Johan haar politiek correct noemt, “grote Ingrid”) vindt die beesten maar eigenwijze dingen maar het werk is effectiever dan een sportschool. Ze krijgt hartkloppingen van het werk, maar volgens Kleine Ingrid komt dat door Johan en hoeft ze zich niet druk te maken om haar cholesterol. Neem nog een cakeje.

Johan lacht zich de ballen uit de broek wanneer ze proberen zijn traktor te bestijgen. Hij noemt het gekscherend “Sport in Beeld”. Het is meer Paralympics voor niet-gehandicapten. De traktor ligt bijna op z’n kant. Hij zegt dat hij het mooi vindt dat Kleine Ingrid in haar ogen domme vragen stelt. Je verwacht dat hij daarop zegt dat domme vragen niet bestaan, maar zijn reactie luidt: da gift niks!

Enigszins bezorgd of de banden het wel houden, stuurt hij Kleine Ingrid (in dit geval ‘de Verkeerde Ingrid’) zijn traktor af. Hij gaat er weer vandoor en Ingrid wacht aan de rand van een akker en ze weet niet waarom. Wanneer hij weer terugkomt vraagt hij verontwaardigd waarom ze er staat, of ze aan het herkauwen is. Ingrid is niet zozeer beledigd om de opmerking, maar om het feit dat ze aan de rand van de weg is gedumpt zonder reden. Johan’s reden is dat hij bang was dat ze er anders af zou vallen. Ik denk dat ‘subtiel’ en ‘sociaal vaardig’ niet in Johan’s vocabulaire staan. Nu je erover nadenkt, de hele letter ‘S’ ontbreekt. Supermarkt, Steengrillen, Seks.

Oh, en Sorteren! Het eten wordt namelijk bereid en we nemen nog een kijkje in de bestekla van Johan.

Ze gaan koken en het wordt weer een culinair hoogstandje: ik zie wortels die worden geschrapt, er ligt brood op tafel en een pakje boter. Dat wordt smullen. Johan vindt dit een prima moment om te zeggen dat hij ‘onder in de put’ moet gaan zitten. Dat mag best, maar ik denk dat hij er binnen niet al te afzienbare tijd gezelschap zal hebben van Jan.

Een uurtje later is Johan weer terug, want hij kan zijn dames niet langer missen. Schattig. Hij heeft melk gebracht en vraagt een kusje als dank. Die krijgt hij niet. Uit gewoonte stopt hij een minifrikandel in zijn mond en zegt hij dat hij dan wel een ‘stuk kwatta’ gaat halen. De ondertiteling doet z’n werk en vertaalt dit netjes naar ‘chocola’.

Grote Ingrid betrapt zichzelf erop dat ze het moeilijk vindt op de juiste momenten de juiste dingen te zeggen en haar kansen te pakken. Omdat Johan de aandacht verdeelt is het moeilijk een persoonlijke vraag te stellen aan hem. En als ze ‘m stelt, bestaat er nog de kunst van het verstaan dat niet iedereen vaardig is.

Jos
Heeft een dilemma en wil graag een lastige, persoonlijke vraag stellen aan Leonie. Geen betere locatie om dat te doen dan in een naar stront riekende stal, tussen de koeien. Misschien brengt haar dat wel in hogere sferen en gaat de mestlucht doordringen tot haar brein waardoor al haar antwoorden zullen eindigen met de conclusie: poep is goed, leve de boerderij, Vive la France! Jos’ vraag is namelijk of ze het ziet zitten hierheen te komen? Want hij vindt beide meiden leuk en lief, maar Leonie is ook nog eens knap. Goed nieuws: Leonie vindt hem ook hartstikke leuk. Hij geeft toe dat zijn voorkeur naar haar uitgaat. Ze knuffelen en ze krijgt een zoen op haar wang die ze meteen wegwrijft als Jos even niet kijkt.

Ook de trekker van Jos moet proper worden. Met emmers en sop en een tuinslang gaan ze eerst de tractor en daarna elkaar te lijf. Nadat iedereen nat genoeg is geworden van elkaar spuit Jos in z’n eentje de trekker verder schoon en hebben Saskia en Leonie een momentje om te roddelen. Ze zeggen tegen elkaar dat ze knettertjeverliefd zijn op Jos.

Wij weten wel wat Jos wil maar voor de zekerheid vraagt hij aan Saskia wat ze van hem vindt. Ze zegt dat ze wel wat voor hem voelt. Hij besluit het op een andere manier te vragen, in de hoop dat ze zegt dat ze hem eigenlijk een gigantische boerenkinkel vindt. “Ben je verliefd?” Ze giechelt en durft het niet te zeggen. Mag ze het fluisteren? Jos weet genoeg. Ze fluistert het antwoord in z’n oor. Natuurlijk zegt ze ‘ja’. Daarna vraagt ze of ze hem leuk vindt en of hij verliefd is. Jos is eerlijk en zegt dat ze haar leuk vindt, maar hij is niet verliefd. Ach ja, “liefde heeft tijd nodig”, zegt ze. Ze vertelt dat ze het makkelijk voor hem zal maken: als hij voor Leonie wil kiezen dan houdt ze van eerlijke mensen en moet hij er niet omheen draaien. Dat is goed. Ze krijgt een knuffel en terwijl ze huilend het maïsveld in loopt, fumet Jos une cigarette. JOS ROOKT!?!! Oh sorry, ik schrok even, ik vond hem niet echt een nicotine type.

Aletta
Om het vertrek van Koen ritueel te vieren wil Aletta een haan gaan slachten. Jan vindt dat lastig maar Patrick kan niet wachten en is al driftig zijn mes aan het slijpen. De Beulen van Bonaire pikken twee slachtoffers uit de ren. Aletta legt er eentje op de grond, gaat op de nek staan en trekt eraan. Aletta vindt het leuk (zo noemt ze het: leuk.) om haar boerderij te runnen op de manier hoe ze het vroeger deden. Wanneer ze de haan gaan plukken begint ook Jan er de lol van in te zien. Het is de circle of life. Circle of life, ja ja. Je wordt geboren in Nederland, gaat naar Bonaire om geiten te melken, nekt een haan, plukt ‘m kaal, zegt tussen neus en lippen door dat je van de veren nog een mooie dromenvanger wil maken en pruttelt het beest daarna in de pan. Bijna terug bij af inderdaad.
 Hé, over één ding heeft ze gelijk: het is beter dan werken met plofkippen. Ik kijk ineens heel erg uit naar het moment dat Aletta met Jan aan een tafeltje zit tijdens de terugkomdag.

Het leven leek tot dusver alles behalve een feestje op Bonaire bij Aletta: geiten hoeden, onkruid wieden, hanen moorden. Wanneer ze de heren meeneemt op een bootje denken we dat hun laatste uur heeft geslagen. Maar niets is minder waar. Ze vaart met hen over de azuurblauwe zee, meren aan op een parelwit strand en dragen gezamenlijk een koelbox naar een mooie plek waar ze elkaar insmeren en genieten van het uitzicht. Aletta zegt zelfs dat ze zich nu vrouw voelt. Ze graven kuilen, zwemmen, Jan zet een zandtaart op z’n kale kop en thuis zit Koen tv te kijken en overweegt het scheermesje waar hij anders zijn sikje zo perfect mee modelleerde, voor andere doeleinden te gebruiken.

Patrick zit even alleen op het strand en voelt zich het “derde wiel aan een wagen”. Let wel, Patrick komt uit Limburg dus als een fiets een motortje heeft zodat je er lekker mee over de Cauberg kan koersen dan heet dat daar al snel een wagen. Hij zegt tegen Aletta dat hij meer over relaties is gaan denken, en buiten zijn comfortzone aan het treden is. Aletta vindt dat heel leuk bij hem. Hij vindt het eng.

Het is etenstijd en de haantjes zijn gaargeprutteld. Aletta en Jan zijn binnen. Patrick speelt buiten gitaar. Voor degenen die het willen weten, stop met zoeken: het is het liedje ‘Lucky all my life’ van Racoon. Aletta vraagt of hij komkommersalade wil en Patrick geeft een gitaarakkoord als antwoord. Eigenlijk is hij net als Judith, van Boer Jan. Hij zegt het liever met noten. (Ba-dum-tisssss) Patrick worstelt met de taalbarrière. Hij kent de term ‘rozig’ niet, maar wel het Limburgse ‘proem‘? Aletta moet er zo van lachen dat ze huilt. Patrick zegt dat ze er spontaan verdrietig van wordt maar ze verstaat hem weer niet. Arme Patrick. De paar keer dat hij iets zegt, verstaat niemand hem. Tot slot heeft Aletta voor ons een geheimpje: tegen de camera zegt ze dat er iets is maar ze weet het niet. En voor wie is ook niet duidelijk. Het is heel vaag.

Maar het is al meer dan we ooit gedacht hadden.

Wim
Ze gaan lekker badderen in het smeltwater van de Kilimanjaro. Hoe perfect romantisch en geweldig klinkt dat! Wacht maar tot je de beelden ziet. Eerst proosten ze met een cola (Janne) en biertjes (Evelyne en Wim). En dan… dan trekt Wim zijn shirt uit en zegt Evelyne tegen de camera “Ik zie ineens een hele andere Wim!”
M’n ogen! Ik zie ineens een hele hoop extra Wim! “Ik vind dat wel leuk”, vervolgt Evelyne beleefd. Ik vind dat niet leuk! Roep ik vanaf de bank. Janne kijkt toe vanaf de rots want ook zij durft er niet te dicht bij in de buurt te komen. En ze is bang dat haar camera gejat wordt door maki’s. Evelyne en Wim zwemmen wat rond en daarna duwt hij haar met een ferme hand tegen haar poes terug op de rots. Zo dus:

Ze nemen op Janne’s verzoek nog tijd voor een uitgebreide fotoshoot met elkaar op de rotsen. Wim zegt dat het bij hem kriebelt, maar er kan ook een vis in zijn broek zijn gedoken.

Zijn personeel heeft een vrije dag gekregen dus ze gaan zelf koken, met groente uit de eigen tuin. Wim heeft geen idee waar alles ligt en hoe tomaten er uit zien. Hij wordt er met een zaklamp op uit gestuurd en komt terug met een blik tomaten op sap. Evelyne valt het nu op dat Wim nooit iets deed of doet in het huishouden. Hij dekt niet eens de tafel. Ze zegt tegen Janne dat ze zich soms bezwaard voelt tegenover al die werkers van hem. Die moeten hem voeden, kleden, ik denk zelfs wassen. Maar Janne vindt het doodnormaal. Ze werkt zelf ook voor een baas en het personeel krijgt loon en aangezien Tanzania vrijwel exact de zelfde voorzieningen heeft als Nederland, met goede wegen, ARBO, CAO, FNV en een heleboel extra afkortingen, gaat deze vergelijking voor 100% op. Dus.

De tafel is gedekt, het eten is klaar. Op het menu staat een onvervalst Tanzaniaans bordje pasta. Evelyne en Wim houden elkaars hand vast. Ze proosten, ‘op het leven’, Wim corrigeert ze en zegt ‘op een goede afloop’. Evelyne vraagt of ze nog een toetje zullen eten en met een klap op de tafel dat het bestek doet rinkelen en de 40 man personeel in de hut ernaast wakker schudt stemt hij in.

Geen Boer Zoekt Vrouw-aflevering zonder een moment dat Janne de boel naar zich toe trekt. Ze zegt tegen Wim dat hij af en toe geïrriteerd doet, en dat dat begrijpelijk is omdat hij al zo lang alleen woont en dan komt er ineens eentje bij. Maar dat maakt niet uit! Want ze woont zelf ook al 10 jaar alleen en ze wil wel hoor! Zal ze het voor de duidelijkheid nog even met watervaste stift op haar voorhoofd schrijven?

Jan
Het regent in Canada. Jan gaat met Judith in de auto naar de bewoonde wereld. Het wordt niet duidelijk waar ze naar toe rijden, maar de enige bestemming voor Jan is de Waarheid. Hij zegt dat ze een lieve meid is en dat hij een goed gevoel bij haar krijgt. Hoe lang zal hij op deze woorden hebben geoefend, hoe nerveus zal hij zijn geweest haar dit te vertellen? Judith weet het zelf echter niet meer zo goed. Ze vindt Jan een leuke, gave kerel maar meer is er niet. Tijdens dit gesprek zitten we mee te luisteren en kijken we vanaf de achterbank mee. Voor ons schiet het Canadese landschap, vanuit de voorruit gezien, aan ons voorbij. Judith praat verder en Jan let steeds minder op het verkeer. En wij zien het met lede ogen aan. Het gaspedaal wordt verder ingedrukt. Dit is geen rit meer, dit wordt Grand Theft Auto 6 als ze zo doorgaat.

Hij had haar graag beter willen leren kennen maar dat kon niet, want Claire stond in de weg. Jan doet zijn best om Judith te laten begrijpen waarom die toenadering er maar niet kwam en ten einde raad vraagt hij haar op de vrouw af of ze nog wil blijven. Please alsjeblieft? Maar ze weet het echt niet.

Het een-op-een gesprek van Jan met Claire vindt plaats in de garage. Daar is genoeg gereedschap in de buurt om mee te gooien. Claire zegt dat hij het wel moeilijk heeft met al die keuzes in z’n hoofd en ze vraagt hoe zij er voor staat. Ze heeft zich namelijk vandaag wel afgevraagd wanneer Jan een beetje de man gaat zijn en gaat zeggen wat hij wil doen. Initiatief, Jan, neem het! Hij zocht een vrouw met pit maar ze vindt die pit niet terug! Misschien zitten er wel gluten in die pit. Met niet al te veel woorden probeert Jan te vertellen dat ze bloedirritant is want hij wil alleen maar Judith. Claire wil wel weten hoe hij is als hij niet de kat uit de boom kijkt. Nou, dan gaat hij autorijden in de regen.

Jan’s passie voor pluimvee wordt nog eens duidelijk wanneer we Claire in zijn huis de Donald Duck zien lezen. Judith ligt languit op de bank zichzelf op de eerste vlucht terug te wensen. Jan loopt binnen en stelt de vraag wat ze kunnen doen met dit slechte weer. Tot zover het voornemen van Jan om initiatief te gaan nemen. Laat het maar weer aan Claire over! Ze gaan een stukje rondrijden. Jan leidt ze rond, ze gaan even naar buiten, komen tot de conclusie dat het nog steeds takkeweer is en gaan in een compleet verlaten restaurant chocolademelk drinken. Ze staren naar elkaar, slurpen hun mokken leeg en zeggen NIETS. Gaat dit nog goed komen?

Wanneer ze weer terug thuis zijn, schalt het liedje “Happy” van Pharrell Williams door de radio. Judith en Claire lachen, zingen en dansen. In een andere kamer, dat ook een kledingkast, of een perfecte locatie voor zelfmoord kan zijn, zit Jan erbij alsof rechts van hem een doos pillen ligt en links een strop en hij niet weet wat hij moet kiezen. Hij stapt op en loopt een andere kamer binnen. Met een klap gooit hij de deur dicht. De vrolijke geluiden van “Happy” zwellen op. Buiten staat de boerderij van Jan er troosteloos bij, in grijs gehuld. Binnen staat de atmosfeer op ontploffen. Het enige lichtje in huis brandt in de ruimte waarin de dames zich bevinden.

“…clap along if you feel like happiness is the truth.”

Mogen de mannen en vrouwen van de montage een Oscar?
En een dringendere vraag: Waar bewaarde Jan ook alweer z’n geweren?