Categorie archief: TV

Te veel tijd wordt gespendeerd voor het Kleine Scherm. Dit is een aangeboren afwijking en ik red me hier prima mee. Zolang ik er maar veel over kan vertellen.

Hoor wie flopt daar kind’ren?

Aangezien het alweer een paar dagen geleden is dat de eerste liveshow werd uitgezonden en ik nu pas terug ben van vakantie, lijkt het me een beetje mosterd na de maaltijd om hierover te schrijven. Desalniettemin volgen hier in het kort mijn bevindingen terwijl ik de uitzending bekijk.

Voordeel van het achteraf kijken van The Vooooiiiice! Of Hollllaaaand! is dat ik behalve de reclames ook de tenenkrommende momenten in Winston’s rode sponsorbunker kan vooruitspoelen. HOERA!

Lees verder Hoor wie flopt daar kind’ren?

Hello, goodbye

Martijn windt er geen doekjes om. Hij staat al klaar in de Ring. Zijn jullie er ook klaar voor? Welkom bij The voooooooooiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiice! Gilt hij door de microfoon.

Geen tijd voor gezellig vooraf gebabbel want er moeten een hoop koppen rollen vanavond. We zijn halverwege de battles. Vanavond zullen 2 teams helemaal uitgestreden zijn na de sing-offs.

Wederom worden de Raadgevers van de coaches in een te snel tempo opgerateld zodat ik de namen niet kan noteren. Ze hebben met de groten der aarde gewerkt. Ben Saunders, Alain Clark. Da’s het enige dat ik opving.

Lees verder Hello, goodbye

Laat de schreeuw niet in z’n hempie staan

Allereerst excuses voor de wat verlate blog. Ik had een geldige reden, want ik had namelijk kaartjes gewonnen voor de showcase van Snow Patrol in de Melkweg. Thuisblijven was geen optie (ik ben niet gek) maar de DVR is mijn redding dus uiteindelijk hoef ik niets te missen van The Vooooiiiiiiice! Of Hooollllaaaaaaand!

Previews: kijk je deze, dan ken je de helft van de uitzending al dus ik zap hem door.

We zijn in de Gashouderfabriek in Amsterdam. Het publiek staat op, Martijn loopt de boksring in. De tweede lading battles zijn in aantocht.

Lees verder Laat de schreeuw niet in z’n hempie staan

Boks, ouwe!

Nieuwe rondes, nieuwe kansen. De Battles van The Voice of Holland zijn begonnen. Dag draaiende stoelen, hallo boksring.

De opzet is als volgt: iedere coach heeft in de afgelopen weken een clubje mensen verzameld. 16 per clubje, als ik me niet vergis. Dat is natuurlijk veel te veel. We willen graag dat dit seizoen tot 2014 duurt maar ik kijk nu naar de laatste minuten van GTST en zie dat lang lopende programma’s er niet bij voorbaat kwalitatief op vooruit gaan. Dus, snoeien met die handel. Iedere coach stelt steeds 2 mensen uit hun clubje tegen elkaar op. Ze zingen het zelfde lied, als duet, in een boksring. Met behulp van adviezen van de mede-coaches, bevriende collegae, producers, liedschrijvers en klapvee kiest de coach in kwestie wie van het duo het veld moet ruimen. 1 tegen 1, 1 gaat door. 16 : 2 = 8 over.

Lees verder Boks, ouwe!

Kliekjesdag

Vorige week vrijdag zat ik aan een typisch Spaanse latte macchiato in de Starbucks van Port Vell te Barcelona. Bij dezen excuseer ik me dus voor mijn afwezigheid tijdens aflevering 5 van The Voooiiiiice! Of Hollaaaaaannnnd! Ik heb hem wel bekeken en vond hem vermakelijk. Maar de spreekwoordelijke ‘zjeu’ gaat er een beetje vanaf. De kandidaten zijn minder interessant. Word ik auditie-moe? Nu al? Gelukkig is dit de zesde en tevens laatste auditie-uitzending van dit seizoen. Hierna tovert het magistrale #TVOH zich weer om tot reguliere talentenjacht.

Spant! in Bussum verwelkomt de eerste kandidaat van vandaag.

Lees verder Kliekjesdag

The Voice of Wherever you come from

Wordt het Guy, het Meisje met de Harp, die Ene met de Mondharmonica of gaan we in deze vierde aflevering van The Voice de winnaar tegen komen? Als we de teasers moeten geloven zal de tweede Freddie Mercury vandaag herrijzen. We zullen het meemaken. Martijn staat ons in een lege zaal op te wachten terwijl Wendy net klaar is met het stofzuigen van de wachtruimtes voor de auditanten. Backstage bespreken de coaches de samenstellingen van de teams. Marco wil mannenstemmen. Simon zoekt een vrouwenstem. Indien iemand iets zoekt wat daar tussenin zit, kunnen ze bij Roel aankloppen en vragen of ze Paul Turner over mogen kopen.

THIS IS THE VOOIIIICE! OF HOLLAAAAAND!

Lees verder The Voice of Wherever you come from

Wat krijst er door het struikgewas?

Martijn en Wendy leggen nog maar eens een keer het principe van het programma uit. Voor degenen die het niet kennen. “This is your liiiiiiiife. Under a stooohooooone!” 

Achter de coulissen van het theater bespreken de coaches de origine van het victorie-dansje dat nu steevast wordt gedaan door de coach die gekozen is door een auditant. De basis van de dans werd ergens in de jaren ’90 gelegd toen Marco Borsato nog een besnorde soundmixer was en Leontien nog de Ruijter heette en bordjes draaide en ze elkaar net leerden kennen. Hoe Leontien uiteindelijk niet gillend ervan weg is gerend nadat hij op de inmiddels bekende onsubtiele wijze de Borsato-boogie inzette is me een raadsel.

Lees verder Wat krijst er door het struikgewas?

Blond audition

 

Twominator in beeld, hop hop, Martijn en Wendy bla-die-bla’en en de coaches kletsen in de wandelgangen nog wat na over hun behaalde scores van vorige week. Kennen jullie ze nog? Charly en Guy en de rest die ook zeker gaat winnen. Van Velzen duikt op van achter een pedaalemmer en maakt nog wat grapjes.

THIS IS THE VOOOIIIICE. OF HOLLAAAAAAND!

We starten met Chris Hordijk (28), een ‘oude bekende’, aldus de voice-over. In eerste instantie ontgaat me compleet waar ik hem van zou moeten kennen maar hij is dus de broer van Lisa Lois, winnares van X-Factor. Het is de zelfde persoon maar dan met kort haar. Chris is getrouwd met de vrouwelijke Kim-Lian, die hem backstage aanmoedigt. In het voor-interview vertelt Chris dat hij hoopt dat Nick & Simon omdraaien. En dan begint zijn auditie (“Waiting on the world to change”, John Mayer). Bij de looks houden alle vergelijkingen met zijn zus op want hij klinkt wat iel, dunnetjes en hijgerig.  Maar het past wel bij het nummer. Na wat twijfel van de coaches drukt Angela want die ruikt leuk uitziende jongens ook al ziet ze ze niet. Je ziet Chris balen, want: geen Nick & Simon. Zoals een NS-promotend duo het zich betaamt zijn ze gewoon wat verlaat. Ze draaien zich om en Chris kiest voor hen. Wanneer hij weer backstage is, wil Wendy hem knuffelen, want dat is haar tactiek: als ze niets nuttigs kan bedenken om te zeggen (wat 9 van de 10 keer het geval is), gaat ze aanhankelijk doen.

Ace Vincent (43) en zijn bizarre outfit dat is doorgefokt binnen de rest van zijn entourage. Bandanas, veel lange vlechtjes, oorbelletjes en foundation. Milli Familie. Hij vertelt ooit met Marco Borsato te hebben gewerkt en dat deze hem dus misschien kent. Dan moet hij vooral een zonnebril opzetten IN EEN STUDIO. Ik heb daar zo’n hekel aan. Van die personen die zichzelf te interessant vinden om de Gewone Mens recht in de ogen aan te kijken. Of het nu buiten in de felle zon of in de grotten van Han is. Ace zingt “It’s a man’s world” van James Brown. Hij is niet echt slecht maar ik kan hem zeker niet goed vinden want ik kan hem zien. Niemand draait voor hem om, goddank, Ace is not amused. Hij zegt dat hij zichzelf had omgedraaid. James Brown ook, in z’n graf. Backstage praat Wendy alsof ze luiers aan het verschonen is en zegt ze tegen Ace natuurlijk dat ‘we’ van hem hebben genoten.

Anuschka (34). Is het gênant toe te geven dat ik haar meteen herkende van Starmaker? Ik weet het nog goed, ze werd als een van de eersten weggestemd en de mede-kandidaten vertelden haar zonder enig sarcasme dat ook zij straks in een vol Ahoy’ zou staan. Die wens is dus blijkbaar niet uitgekomen. Anno 2011 werkt Anuschka voor een bedrijf waarvan ze zelf amper uit kan leggen wat ze precies doet, het is allemaal heel ingewikkeld en mysterieus dus wat dat betreft is het niet zo’n groot verschil met het leven van een BN’er. Anuschka (Anus voor vrienden) zingt een nummer dat ik niet ken en begint matig. Naar het eind toe gaat het wat beter maar het is het zelfde als buikgriep: dat begint ook zwaar klote en na een paar dagen ben je wel weer beter maar heb je 3 beschuitjes op en amper geslapen dus geweldig voel je je ook niet. De coaches delen mijn mening want ze draaien geen van allen om. Of…. toch wel? In de laatste miliseconde van het nummer ramt Roel om onverklaarbare reden op de knop. Hij zoekt natuurlijk matige opponenten voor z’n sterke kandidaten. Een San Marino voor een Nederlands Elftal.

Steffi Roelofs is 18 en heeft het niet koud. Tenminste, daar ga ik vanuit want ze heeft amper iets aan. Het vuurrode, nietsverhullende jurkje is van haar zusje. Haar tienjarige zusje, denk ik. Steffi vertelt dat ze op de PABO zit en dus voor de klas staat en het daarom heel belangrijk vindt er verzorgd uit te zien. Honey, strippers vinden het ook belangrijk er verzorgd uit te zien. En gebruiken daarbij de zelfde outfit.

Voordat we horen uit wat voor bos hout Steffi is gesneden, maken we kennis met Demi Matenahoru (17). Kijk! Die ziet er ook verzorgd uit, zonder een blaasontsteking op te lopen. Ze zingt “Valerie” (Amy Winehouse-versie) en het is duidelijk waarom ze hiervoor heeft gekozen want ze heeft een soulgeluid in haar stem die in de verte wat aan Amy doet denken. Niet dat de coaches het kunnen zien, maar ze straalt ook plezier uit op het podium en doet gewoon een prima auditie. Misschien nog een beetje copycat-achtig naar het eind toe maar dat voiceofhollanden ze er wel uit. En met ‘ze’ bedoel ik Angela, want ze is de enige die drukt.

Terug naar Steffi en haar flinke dosis zelfvertrouwen en peroxide. Ze vertelt dat ze 3 weken zangles heeft gehad. Dat is te horen want haar renditie van “World of hurt” (Ilse deLange) klinkt minimaal, zonder lef en overtuiging. Geen BAM! Voor Steffi, een HOERA! voor de mensheid en een exit stage right voor Steffi. De achtergrondmuziek laat even een instrumentaal stukje uit “Boys boys boys” van Sabrina horen en het wordt me duidelijk dat de muziekredacteur van dit programma 30+ is en gevoel voor humor heeft.

Het kapsel van Daan Meijer (19) wil vluchten. Of het wil hem de weg wijzen, in ieder geval wil het hem iets wijsmaken. Iedere seconde dat hij in beeld is, lijkt zijn haar nog meer links van zijn schedel te zijn geweken. Daan zingt “I alone” van Live, of, volgens Daan’s interpretatie “Why alone?”. Hij zet slecht in en knijpt met zijn stem alsof het een lieve lust is. Net op het moment dat ik denk dat dit weer een slechte wordt, drukken Nick & Simon. Roel refereert ook naar het Why alone van Daan en voegt daarbij ook nog eens aan toe dat als je een foto van Nick & Simon over elkaar zet, je het gezicht van Daan krijgt. Touché!

Backstage ontvangt Wendy een opgetogen Daan. “Ben nog nooit zo zenuwachtig geweest!”, zegt hij. Waarop Wendy antwoordt “Ja he!?” Pure journalistiek.

Daar komt een sloep aangereden. Een Cadillac met Ellis Springs (35) erin. Ellis Springs als in Alice Springs in Australië? Hadden haar ouders zin in een gebbetje toen ze geboren was of is ze zelf op dit lumineuze plan gekomen? Ellis is een gekkerd. Ze zegt dat haar motto een dag niet geleefd een dag niet ja hoe ging het ook alweer is, ze zet als ze er zin in heeft een nieuwe tattoo en ze koopt een auto waarmee je op een leeg voetbalveld niet eens kan fileparkeren. Gek kind. Ze vindt haar eigen stem niet de allerbeste maar ze hoopt dat ze voor haar eigen geluid kiezen. Ze zingt “Summer of ‘69” (Bryan Adams) en ze zingt als een nog lesbischere Melissa Etheridge. Het heeft wel wat, maar dat komt doordat we het totale plaatje zien en omdat de coaches dat niet kunnen, begrijp ik dat ze niet omdraaien. Na de auditie is Angela verbaasd over het feit dat er geen jongen staat. Niemand is echt blij om het feit dat ze niet hebben gedrukt, waarop Ellis slim inhaakt met de opmerking “Dan ga ik voor de wildcard.” Ze vertelt Roel ook dat hij haar 2 jaar geleden heeft toegevoegd op Hyves (…..Hyves??…) en dat hij haar heeft gekrabbeld en dat hij haar tof vond. Iedereen vindt haar tof en die wildcard ronde zit gebeiteld lijkt me.

Eerder deze uitzending zagen we Anus, nu is er Aarsman. Joyce Aarsman zal in haar 22-jarige leven al menig bijdehante opmerking hebben gekregen vanwege haar achternaam. Terwijl er zo veel meer grappen zijn te maken over het geluid dat ze voortbrengt als ze zingt. Zeehondencrèche Pieterburen is hier bekend mee, alleen in hun geval zit er niets anders op dan het arme beestje uit zijn lijden te verlossen. Joyce zingt (“Michel”, van Anouk) en terwijl haar fanclub over elkaar rolt van enthousiasme, schrijf ik in razernij op dat dit alles is wat ik haat aan Shakira, Nelly Furtado, Joss Stone en de Albert Heijn XL op zaterdagmiddag: niet om doorheen te komen. Het is nep, geforceerd, lachwekkend en oh ik hoop zo dat ze in de finale komt. Iedere talentenjacht heeft een Jennifer Ewbank of een Alice Hoes nodig. Zei ik Alice Hoes? Oh ja, later meer daarover. Angela en Van Velzen hebben een helder moment en drukken niet terwijl Marco en Nick & Simon meteen draaien. Van Velzen vraagt of ze dit wel leuk vindt om te doen, waarop Aarsman (alles is zoveel leuker als je hier alleen de achternaam gebruikt) prompt antwoordt dat ze dit gezongen heeft voor haar pas overleden docente. Gezien het feit dat dit nummer gaat over een jongen waarmee Anouk een relatie heeft gehad en die ze nu mist, lijkt me dit inderdaad een zeer toepasselijk nummer, maar niet heus. Het is wel slim van haar om dit te melden (ze is ondertussen gaan huilen), want na deze openbaring durven de niet-drukkers natuurlijk niets negatiefs meer te zeggen. Aarsman kiest voor Marco. Ik wens Marco en de rest van Nederland veel succes.

Christiane Bohorquez (21) komt uit Curaçao maar zit momenteel op het conservatorium in Rotterdam. Op haar blote voeten betreedt ze het podium. Ze zingt “Don’t know why” (Norah Jones) met speels gemak, loepzuiver en een complete doodse blik in haar ogen. Maar daar zien de heren en dame coaches niets van. Nick & Simon zijn de eerste die drukken. Nick kijkt naar Roel (die nog niet is gedraaid), die vraagt “Hè?”, Nick: “Jongen!” Haha! Uiteindelijk draaien alle stoelen om BAM! BAM! BAM! BAM! Nick vertelt dat hij vanaf het begin wilde omdraaien en daarom, zonder verder overleg met Simon, “besloot anoniem te drukken.”

Roel: “Unaniem.”
(dit klopt eigenlijk nog steeds niet want je doet iets unaniem als je met meerderen bent maar laten we even niet te wijsneuzerig wezen).

Nick: “Anoniem.”
Roel: “Dan moet je niet zeggen dat je gedrukt hebt want dan ben je niet anoniem.”

Ondanks deze melige discussie kiest Christiane Marco, die zijn Poel des Verderfs eindelijk eens kan aanvullen met iets potentieels.

Guido van der Meent is 30 en Francofiel. Hij vindt zichzelf een Frans/Nederlandse troubadour. Fransen staan niet op mijn lijstje van meest favoriete Europese volken dus hij staat bij mij al op -10. Hij zit achter de piano en zingt “Une belle histoire”. Zijn stem is niet heel bijzonder maar het feit dat hij zelf de piano speelt maakt het weer mooi. Ware het niet dat de band die met hem meespeelt het weer zo ongelofelijk doorsnee maakt. Niemand kiest Guido, snel weer vergeten, weggebonjourd.

De 21-jarige Rodney Elzer heeft zijn broer Ken en zus Barbie meegenomen naar zijn auditie. De genen zijn de familie Elzer goed bedeeld want Rodney is een guitige knul met lieflijke krulletjes en ik zie nu al menig Bieber-poster plaats maken voor de eerste Hitkrant-hunk Rodney-poster. Hij zingt het nummer “Faith” van George Michael en net als ieder ander tieneridool zijn de looks een 10, de zang een 5. Na een minuut waagt hij zich aan een paar uithalen die toch best verrassend (positief) uitpakken en mede dankzij dat besluit iedereen behalve Marco om te draaien. Rodney kiest voor Angela. Backstage heeft hij de pech Wendy te treffen. “Mag ik jou feliciteren? Wat te gek he?” Mensen, leg me het nut van Wendy van Dijk uit. Niet alleen in dit programma, maar over het algemeen. Universeel gezien.

Een blonde vrouw loopt de rode loper over, het gebouw in. Is dat…. nee. Ja? Kut.

Alice Hoes. 26 inmiddels. Nick Schilder’s nemesis. Ze mocht in Idols 2 (die van Boris) met de liveshows meedoen, ten koste van Nick (en m’n moeder en ik hadden nog zo vaak gestemd! Oeps. Niet mijn bedoeling dit hardop te typen). Nick ging vervolgens dan maar een duo’tje starten met een vriend van hem. Dus voor de Nick & Simon-fans hebben ze hun favoriete duo te danken aan Alice. En voor de Nick & Simon-haters hebben ze een hele hoop oorterrorisme te danken aan Alice. Nu zorgt Alice (“Fire to the rain”, van Adele) daar zelf ook wel voor want het klinkt bij vlagen ontzettend vervelend. Verrassend genoeg bij vlagen ook redelijk maar daar koop je niks voor en daar drukt uiteindelijk ook niemand voor. Roel slaat de spijker op z’n kop wanneer hij zegt dat het lijkt alsof dit het laatste optreden was voordat ze zich afmeldt voor een show wegens verkoudheid. Het vermoeden dat we nog niet van haar af zijn (wildcard) bekruipt me echter.

Christopher Max, een ouwe amerikaanse knar van 49 die er een stuk jonger uit ziet. Hij says dat hij the second son van Gene McDaniels is. In mijn aantekeningen heb ik ‘wie?’ gezet dus ik zal hem eens googlen. Wikipedia zegt dat hij een Amerikaans singer/songwriter is en in Juli dit jaar overleed. Vraag me af of dat voor of na deze auditieronde was. Christopher is nog niet klaar met namedroppen dus hij gaat nog eventjes door. Max is klaar om de house tot the max te rocken met zijn gitaar. “Come as you are” van Nirvana, dan durf je. En hij blijkt het te kunnen, met veel Lenny Kravitz invloeden. Roel en Nick & Simon drukken en een lovefest volgt want hij lovet iedereen man en iedereen rockt en Marco is awesome. Nick wil hem kennis laten maken met ‘the eel-sound’ maar hij laat zich niet van de wijs brengen en het is Let Love Roel.

Zo zijn we bijna bij het eind van het programma gekomen en zonder voor op de feiten te lopen meld ik toch alvast dat ze, net als vorige week, het beste voor het laatst hebben bewaard. Iris Kroes, 18 met harp. En dan alleen met harp. Iris is geen opvallende persoonlijkheid maar met een opzet zoals deze sta je natuurlijk al met 1-0 voor. Ze speelt en zingt “Someone like you” van Adele en bij de eerste tonen zijn BAM BAM BAM BAM, alle stoelen omgedraaid. Mijn aantekeningen zeggen ‘etherisch’, wat ik later moest googlen om te checken of ik toch wel het zelfde bedoel als ik denk. Mwah, zoiets, maar ik kan geen beter woord bedenken dus laat ik het zo. Het is mooi, apart, herkenbaar, betoverend (nog wat woorden uit m’n kladblaadje). De harp doet het ‘m. Muziekredactie gooit er weer die apotheose-tune van Guy (ik noem het voortaan maar Guy’s Theme) in, iedereen gaat staan en de keuze is aan Iris. Ze kiest Marco en ik denk dat hij toch wel de winnaar van de avond is. De score tot nu toe:

Marco: Nora, Ivanildo, Marieke, Christiana, Joyce, Iris (6. De man is triggerhappy met de button)
Nick & Simon: Sarina, Charly, Daan, Chris (4)
Angela: Milan, Lenny, Laura, Rodney, Demi (5)
Roel: Guy, Anuschka, Christopher (3)

Ondanks het feit dat het buiten heerlijk vrijdagavondterrasweer was, schakelden toch ruim 3,5 miljoen mensen in om te kijken. Dus, ex aequo met Marco, John de Mol de winnaar. Tot volgende week!