The Voice of Wherever you come from

Wordt het Guy, het Meisje met de Harp, die Ene met de Mondharmonica of gaan we in deze vierde aflevering van The Voice de winnaar tegen komen? Als we de teasers moeten geloven zal de tweede Freddie Mercury vandaag herrijzen. We zullen het meemaken. Martijn staat ons in een lege zaal op te wachten terwijl Wendy net klaar is met het stofzuigen van de wachtruimtes voor de auditanten. Backstage bespreken de coaches de samenstellingen van de teams. Marco wil mannenstemmen. Simon zoekt een vrouwenstem. Indien iemand iets zoekt wat daar tussenin zit, kunnen ze bij Roel aankloppen en vragen of ze Paul Turner over mogen kopen.

THIS IS THE VOOIIIICE! OF HOLLAAAAAND!

Lees verder The Voice of Wherever you come from

Wat krijst er door het struikgewas?

Martijn en Wendy leggen nog maar eens een keer het principe van het programma uit. Voor degenen die het niet kennen. “This is your liiiiiiiife. Under a stooohooooone!” 

Achter de coulissen van het theater bespreken de coaches de origine van het victorie-dansje dat nu steevast wordt gedaan door de coach die gekozen is door een auditant. De basis van de dans werd ergens in de jaren ’90 gelegd toen Marco Borsato nog een besnorde soundmixer was en Leontien nog de Ruijter heette en bordjes draaide en ze elkaar net leerden kennen. Hoe Leontien uiteindelijk niet gillend ervan weg is gerend nadat hij op de inmiddels bekende onsubtiele wijze de Borsato-boogie inzette is me een raadsel.

Lees verder Wat krijst er door het struikgewas?

Het is niet koud.

De zomer was ten dode opgeschreven en toen deze zich toch nog even meldde medio augustus, werden de overgebleven Prosecco’s uit de kast getrokken en snelde men naar de supermarkt om de BBQ schotels uit de schappen te vechten. Een laatste groet aan een zomer die nooit volwassen mocht worden dit jaar. Nog eventjes, nog één keer, voordat we weer in de standaard klaagmodus gaan en we de donkere tunnel in duiken. Geef het een mooie uitvaart en gooi er een hoopje zand over.

De zomer werd gebeten door de herfst en ging dood. En na een maand kwam ie ineens terug. Onherkenbaar haast. It’s aliiiiive! Ik noem dit geen Indian summer maar een Zombie Zomer.

Volgende maand is de intocht van Sinterklaas. Dus dan is dit toch écht de allerlaatste, toch? Over een aantal weken rijden we onze auto’s weer vast in de sneeuw en word je constant geëlectrocuteerd bij het aanraken van deurknoppen. Dus neem het er nog even van, met je bips op de grill en je speklap in het buitenwater. Knuffel die zomer helemaal dood! Aju.

Blond audition

 

Twominator in beeld, hop hop, Martijn en Wendy bla-die-bla’en en de coaches kletsen in de wandelgangen nog wat na over hun behaalde scores van vorige week. Kennen jullie ze nog? Charly en Guy en de rest die ook zeker gaat winnen. Van Velzen duikt op van achter een pedaalemmer en maakt nog wat grapjes.

THIS IS THE VOOOIIIICE. OF HOLLAAAAAAND!

We starten met Chris Hordijk (28), een ‘oude bekende’, aldus de voice-over. In eerste instantie ontgaat me compleet waar ik hem van zou moeten kennen maar hij is dus de broer van Lisa Lois, winnares van X-Factor. Het is de zelfde persoon maar dan met kort haar. Chris is getrouwd met de vrouwelijke Kim-Lian, die hem backstage aanmoedigt. In het voor-interview vertelt Chris dat hij hoopt dat Nick & Simon omdraaien. En dan begint zijn auditie (“Waiting on the world to change”, John Mayer). Bij de looks houden alle vergelijkingen met zijn zus op want hij klinkt wat iel, dunnetjes en hijgerig.  Maar het past wel bij het nummer. Na wat twijfel van de coaches drukt Angela want die ruikt leuk uitziende jongens ook al ziet ze ze niet. Je ziet Chris balen, want: geen Nick & Simon. Zoals een NS-promotend duo het zich betaamt zijn ze gewoon wat verlaat. Ze draaien zich om en Chris kiest voor hen. Wanneer hij weer backstage is, wil Wendy hem knuffelen, want dat is haar tactiek: als ze niets nuttigs kan bedenken om te zeggen (wat 9 van de 10 keer het geval is), gaat ze aanhankelijk doen.

Ace Vincent (43) en zijn bizarre outfit dat is doorgefokt binnen de rest van zijn entourage. Bandanas, veel lange vlechtjes, oorbelletjes en foundation. Milli Familie. Hij vertelt ooit met Marco Borsato te hebben gewerkt en dat deze hem dus misschien kent. Dan moet hij vooral een zonnebril opzetten IN EEN STUDIO. Ik heb daar zo’n hekel aan. Van die personen die zichzelf te interessant vinden om de Gewone Mens recht in de ogen aan te kijken. Of het nu buiten in de felle zon of in de grotten van Han is. Ace zingt “It’s a man’s world” van James Brown. Hij is niet echt slecht maar ik kan hem zeker niet goed vinden want ik kan hem zien. Niemand draait voor hem om, goddank, Ace is not amused. Hij zegt dat hij zichzelf had omgedraaid. James Brown ook, in z’n graf. Backstage praat Wendy alsof ze luiers aan het verschonen is en zegt ze tegen Ace natuurlijk dat ‘we’ van hem hebben genoten.

Anuschka (34). Is het gênant toe te geven dat ik haar meteen herkende van Starmaker? Ik weet het nog goed, ze werd als een van de eersten weggestemd en de mede-kandidaten vertelden haar zonder enig sarcasme dat ook zij straks in een vol Ahoy’ zou staan. Die wens is dus blijkbaar niet uitgekomen. Anno 2011 werkt Anuschka voor een bedrijf waarvan ze zelf amper uit kan leggen wat ze precies doet, het is allemaal heel ingewikkeld en mysterieus dus wat dat betreft is het niet zo’n groot verschil met het leven van een BN’er. Anuschka (Anus voor vrienden) zingt een nummer dat ik niet ken en begint matig. Naar het eind toe gaat het wat beter maar het is het zelfde als buikgriep: dat begint ook zwaar klote en na een paar dagen ben je wel weer beter maar heb je 3 beschuitjes op en amper geslapen dus geweldig voel je je ook niet. De coaches delen mijn mening want ze draaien geen van allen om. Of…. toch wel? In de laatste miliseconde van het nummer ramt Roel om onverklaarbare reden op de knop. Hij zoekt natuurlijk matige opponenten voor z’n sterke kandidaten. Een San Marino voor een Nederlands Elftal.

Steffi Roelofs is 18 en heeft het niet koud. Tenminste, daar ga ik vanuit want ze heeft amper iets aan. Het vuurrode, nietsverhullende jurkje is van haar zusje. Haar tienjarige zusje, denk ik. Steffi vertelt dat ze op de PABO zit en dus voor de klas staat en het daarom heel belangrijk vindt er verzorgd uit te zien. Honey, strippers vinden het ook belangrijk er verzorgd uit te zien. En gebruiken daarbij de zelfde outfit.

Voordat we horen uit wat voor bos hout Steffi is gesneden, maken we kennis met Demi Matenahoru (17). Kijk! Die ziet er ook verzorgd uit, zonder een blaasontsteking op te lopen. Ze zingt “Valerie” (Amy Winehouse-versie) en het is duidelijk waarom ze hiervoor heeft gekozen want ze heeft een soulgeluid in haar stem die in de verte wat aan Amy doet denken. Niet dat de coaches het kunnen zien, maar ze straalt ook plezier uit op het podium en doet gewoon een prima auditie. Misschien nog een beetje copycat-achtig naar het eind toe maar dat voiceofhollanden ze er wel uit. En met ‘ze’ bedoel ik Angela, want ze is de enige die drukt.

Terug naar Steffi en haar flinke dosis zelfvertrouwen en peroxide. Ze vertelt dat ze 3 weken zangles heeft gehad. Dat is te horen want haar renditie van “World of hurt” (Ilse deLange) klinkt minimaal, zonder lef en overtuiging. Geen BAM! Voor Steffi, een HOERA! voor de mensheid en een exit stage right voor Steffi. De achtergrondmuziek laat even een instrumentaal stukje uit “Boys boys boys” van Sabrina horen en het wordt me duidelijk dat de muziekredacteur van dit programma 30+ is en gevoel voor humor heeft.

Het kapsel van Daan Meijer (19) wil vluchten. Of het wil hem de weg wijzen, in ieder geval wil het hem iets wijsmaken. Iedere seconde dat hij in beeld is, lijkt zijn haar nog meer links van zijn schedel te zijn geweken. Daan zingt “I alone” van Live, of, volgens Daan’s interpretatie “Why alone?”. Hij zet slecht in en knijpt met zijn stem alsof het een lieve lust is. Net op het moment dat ik denk dat dit weer een slechte wordt, drukken Nick & Simon. Roel refereert ook naar het Why alone van Daan en voegt daarbij ook nog eens aan toe dat als je een foto van Nick & Simon over elkaar zet, je het gezicht van Daan krijgt. Touché!

Backstage ontvangt Wendy een opgetogen Daan. “Ben nog nooit zo zenuwachtig geweest!”, zegt hij. Waarop Wendy antwoordt “Ja he!?” Pure journalistiek.

Daar komt een sloep aangereden. Een Cadillac met Ellis Springs (35) erin. Ellis Springs als in Alice Springs in Australië? Hadden haar ouders zin in een gebbetje toen ze geboren was of is ze zelf op dit lumineuze plan gekomen? Ellis is een gekkerd. Ze zegt dat haar motto een dag niet geleefd een dag niet ja hoe ging het ook alweer is, ze zet als ze er zin in heeft een nieuwe tattoo en ze koopt een auto waarmee je op een leeg voetbalveld niet eens kan fileparkeren. Gek kind. Ze vindt haar eigen stem niet de allerbeste maar ze hoopt dat ze voor haar eigen geluid kiezen. Ze zingt “Summer of ‘69” (Bryan Adams) en ze zingt als een nog lesbischere Melissa Etheridge. Het heeft wel wat, maar dat komt doordat we het totale plaatje zien en omdat de coaches dat niet kunnen, begrijp ik dat ze niet omdraaien. Na de auditie is Angela verbaasd over het feit dat er geen jongen staat. Niemand is echt blij om het feit dat ze niet hebben gedrukt, waarop Ellis slim inhaakt met de opmerking “Dan ga ik voor de wildcard.” Ze vertelt Roel ook dat hij haar 2 jaar geleden heeft toegevoegd op Hyves (…..Hyves??…) en dat hij haar heeft gekrabbeld en dat hij haar tof vond. Iedereen vindt haar tof en die wildcard ronde zit gebeiteld lijkt me.

Eerder deze uitzending zagen we Anus, nu is er Aarsman. Joyce Aarsman zal in haar 22-jarige leven al menig bijdehante opmerking hebben gekregen vanwege haar achternaam. Terwijl er zo veel meer grappen zijn te maken over het geluid dat ze voortbrengt als ze zingt. Zeehondencrèche Pieterburen is hier bekend mee, alleen in hun geval zit er niets anders op dan het arme beestje uit zijn lijden te verlossen. Joyce zingt (“Michel”, van Anouk) en terwijl haar fanclub over elkaar rolt van enthousiasme, schrijf ik in razernij op dat dit alles is wat ik haat aan Shakira, Nelly Furtado, Joss Stone en de Albert Heijn XL op zaterdagmiddag: niet om doorheen te komen. Het is nep, geforceerd, lachwekkend en oh ik hoop zo dat ze in de finale komt. Iedere talentenjacht heeft een Jennifer Ewbank of een Alice Hoes nodig. Zei ik Alice Hoes? Oh ja, later meer daarover. Angela en Van Velzen hebben een helder moment en drukken niet terwijl Marco en Nick & Simon meteen draaien. Van Velzen vraagt of ze dit wel leuk vindt om te doen, waarop Aarsman (alles is zoveel leuker als je hier alleen de achternaam gebruikt) prompt antwoordt dat ze dit gezongen heeft voor haar pas overleden docente. Gezien het feit dat dit nummer gaat over een jongen waarmee Anouk een relatie heeft gehad en die ze nu mist, lijkt me dit inderdaad een zeer toepasselijk nummer, maar niet heus. Het is wel slim van haar om dit te melden (ze is ondertussen gaan huilen), want na deze openbaring durven de niet-drukkers natuurlijk niets negatiefs meer te zeggen. Aarsman kiest voor Marco. Ik wens Marco en de rest van Nederland veel succes.

Christiane Bohorquez (21) komt uit Curaçao maar zit momenteel op het conservatorium in Rotterdam. Op haar blote voeten betreedt ze het podium. Ze zingt “Don’t know why” (Norah Jones) met speels gemak, loepzuiver en een complete doodse blik in haar ogen. Maar daar zien de heren en dame coaches niets van. Nick & Simon zijn de eerste die drukken. Nick kijkt naar Roel (die nog niet is gedraaid), die vraagt “Hè?”, Nick: “Jongen!” Haha! Uiteindelijk draaien alle stoelen om BAM! BAM! BAM! BAM! Nick vertelt dat hij vanaf het begin wilde omdraaien en daarom, zonder verder overleg met Simon, “besloot anoniem te drukken.”

Roel: “Unaniem.”
(dit klopt eigenlijk nog steeds niet want je doet iets unaniem als je met meerderen bent maar laten we even niet te wijsneuzerig wezen).

Nick: “Anoniem.”
Roel: “Dan moet je niet zeggen dat je gedrukt hebt want dan ben je niet anoniem.”

Ondanks deze melige discussie kiest Christiane Marco, die zijn Poel des Verderfs eindelijk eens kan aanvullen met iets potentieels.

Guido van der Meent is 30 en Francofiel. Hij vindt zichzelf een Frans/Nederlandse troubadour. Fransen staan niet op mijn lijstje van meest favoriete Europese volken dus hij staat bij mij al op -10. Hij zit achter de piano en zingt “Une belle histoire”. Zijn stem is niet heel bijzonder maar het feit dat hij zelf de piano speelt maakt het weer mooi. Ware het niet dat de band die met hem meespeelt het weer zo ongelofelijk doorsnee maakt. Niemand kiest Guido, snel weer vergeten, weggebonjourd.

De 21-jarige Rodney Elzer heeft zijn broer Ken en zus Barbie meegenomen naar zijn auditie. De genen zijn de familie Elzer goed bedeeld want Rodney is een guitige knul met lieflijke krulletjes en ik zie nu al menig Bieber-poster plaats maken voor de eerste Hitkrant-hunk Rodney-poster. Hij zingt het nummer “Faith” van George Michael en net als ieder ander tieneridool zijn de looks een 10, de zang een 5. Na een minuut waagt hij zich aan een paar uithalen die toch best verrassend (positief) uitpakken en mede dankzij dat besluit iedereen behalve Marco om te draaien. Rodney kiest voor Angela. Backstage heeft hij de pech Wendy te treffen. “Mag ik jou feliciteren? Wat te gek he?” Mensen, leg me het nut van Wendy van Dijk uit. Niet alleen in dit programma, maar over het algemeen. Universeel gezien.

Een blonde vrouw loopt de rode loper over, het gebouw in. Is dat…. nee. Ja? Kut.

Alice Hoes. 26 inmiddels. Nick Schilder’s nemesis. Ze mocht in Idols 2 (die van Boris) met de liveshows meedoen, ten koste van Nick (en m’n moeder en ik hadden nog zo vaak gestemd! Oeps. Niet mijn bedoeling dit hardop te typen). Nick ging vervolgens dan maar een duo’tje starten met een vriend van hem. Dus voor de Nick & Simon-fans hebben ze hun favoriete duo te danken aan Alice. En voor de Nick & Simon-haters hebben ze een hele hoop oorterrorisme te danken aan Alice. Nu zorgt Alice (“Fire to the rain”, van Adele) daar zelf ook wel voor want het klinkt bij vlagen ontzettend vervelend. Verrassend genoeg bij vlagen ook redelijk maar daar koop je niks voor en daar drukt uiteindelijk ook niemand voor. Roel slaat de spijker op z’n kop wanneer hij zegt dat het lijkt alsof dit het laatste optreden was voordat ze zich afmeldt voor een show wegens verkoudheid. Het vermoeden dat we nog niet van haar af zijn (wildcard) bekruipt me echter.

Christopher Max, een ouwe amerikaanse knar van 49 die er een stuk jonger uit ziet. Hij says dat hij the second son van Gene McDaniels is. In mijn aantekeningen heb ik ‘wie?’ gezet dus ik zal hem eens googlen. Wikipedia zegt dat hij een Amerikaans singer/songwriter is en in Juli dit jaar overleed. Vraag me af of dat voor of na deze auditieronde was. Christopher is nog niet klaar met namedroppen dus hij gaat nog eventjes door. Max is klaar om de house tot the max te rocken met zijn gitaar. “Come as you are” van Nirvana, dan durf je. En hij blijkt het te kunnen, met veel Lenny Kravitz invloeden. Roel en Nick & Simon drukken en een lovefest volgt want hij lovet iedereen man en iedereen rockt en Marco is awesome. Nick wil hem kennis laten maken met ‘the eel-sound’ maar hij laat zich niet van de wijs brengen en het is Let Love Roel.

Zo zijn we bijna bij het eind van het programma gekomen en zonder voor op de feiten te lopen meld ik toch alvast dat ze, net als vorige week, het beste voor het laatst hebben bewaard. Iris Kroes, 18 met harp. En dan alleen met harp. Iris is geen opvallende persoonlijkheid maar met een opzet zoals deze sta je natuurlijk al met 1-0 voor. Ze speelt en zingt “Someone like you” van Adele en bij de eerste tonen zijn BAM BAM BAM BAM, alle stoelen omgedraaid. Mijn aantekeningen zeggen ‘etherisch’, wat ik later moest googlen om te checken of ik toch wel het zelfde bedoel als ik denk. Mwah, zoiets, maar ik kan geen beter woord bedenken dus laat ik het zo. Het is mooi, apart, herkenbaar, betoverend (nog wat woorden uit m’n kladblaadje). De harp doet het ‘m. Muziekredactie gooit er weer die apotheose-tune van Guy (ik noem het voortaan maar Guy’s Theme) in, iedereen gaat staan en de keuze is aan Iris. Ze kiest Marco en ik denk dat hij toch wel de winnaar van de avond is. De score tot nu toe:

Marco: Nora, Ivanildo, Marieke, Christiana, Joyce, Iris (6. De man is triggerhappy met de button)
Nick & Simon: Sarina, Charly, Daan, Chris (4)
Angela: Milan, Lenny, Laura, Rodney, Demi (5)
Roel: Guy, Anuschka, Christopher (3)

Ondanks het feit dat het buiten heerlijk vrijdagavondterrasweer was, schakelden toch ruim 3,5 miljoen mensen in om te kijken. Dus, ex aequo met Marco, John de Mol de winnaar. Tot volgende week!

Meneer met de Poes

Omdat hij het verdient, volgt hier een speciaal stukje over de Meneer met de Poes. Iedere avond, op weg terug naar huis van m’n werk, rijd ik langs een klein parkje. Het is amper een parkje te noemen, ’t is meer een grasveld waar een tweetal betonnen bankjes is neergezet, een extra padje is gelegd en verder omgeven is door een hele hoop struiken. En tussen die struiken loopt dagelijks rond de klok van 6 een meneer met zijn Poes.

De Meneer ziet er wat gezet, beetje grauwig en onverzorgd uit en hij lijkt zo eenzaam. Ik concludeer dat want als er een Mevrouw met de Poes zou zijn, zou ze vast ook een keer het beest uit hebben gelaten. Of zou ze tegen haar man hebben gezegd “Schat, je laat de poes al publiekelijk uit, zorg er op z’n minst voor dat je er zelf niet als een wandelende haarbal bij loopt.”

Dus, daarom denk ik dat een Mevrouw met de Poes niet bestaat. De Meneer komt thuis (van een werk dat het dragen van een papieren mutsje vereist), zet een pannetje hachee op en laat het pruttelen terwijl hij zijn jas aantrekt en Poes roept.

Vandaag liep hij er weer, de Meneer. Hij zat roerloos op een van de betonnen bankjes en keek sip naar zijn voeten. Waar dacht hij aan? De Poes lag naast hem. De Meneer schuifde een klein beetje op en ging per ongeluk op het puntje van de staart van Poes zitten. De Poes deerde het niet.  Weer thuis gekomen is de hachee klaar en krijg Poes er ook een hapje van.

Jij gaat heel groot worden, jongen.

Alsof er al niet genoeg talentenjachten bestonden, was er daar een jaar geleden The Voice of Holland. Zelfde opzet maar met een letterlijke en figuurlijke twist: de draaiende stoelen. Als hijgende hyenas werd op knoppen geramd door overenthousiaste coaches, in de hoop dat ze de kandidaat waar ze hun hengel naar uitgooiden, zou happen. Het enthousiasme wreef af op het volk en er werd massaal gekeken naar een show waarin uiteindelijk de gedoodverfde winnaar ook de winnaar werd en de uitkomst dus net zo verrassend was als het krijgen van hoofdpijn als je te lang naar Celine Dion luistert.

The Voice is weer terug. Gisteravond vond de premiere van seizoen 2 plaats. De zelfde hype, de zelfde opzet, maar met een wisseling van de wacht. Jeroen van de Boom ruilde zijn draaisofa in voor een starre, ongemakkelijke kruk bij SBS6 (ieder z’n meug) en de zingende coltrui Borsato nam zijn plaats in om de kandidaten flink De Waarheid te vertellen.

Ook het dynamische presentatieduo van vorig jaar is weer van de partij. En met dynamisch bedoel ik dynamisch in de zin van ‘de een trekt de ander omlaag, wat een grote kracht aan irritatie met zich meebrengt.’ Martijn Krabbé heeft zich uit zijn aandachtstrekkende labiele exen en orkareddende wel/niet-eega perikelen weten te slepen om een fris nieuw seizoen aan ons voor te schotelen. Met zijn oprechte medeleven, sarcastische ondertoon en vlotte one-liners.

En dan is daar Wendy van Dijk. Vooropgesteld, ik ben geen fan. Haar uitspraken zijn net zo zinvol, intelligent en sympathiek als een speech van Berlusconi. Ik kan hier nu verder op in gaan maar mijn opmerkingen verder in dit stuk spreken boekdelen.

Dus hup, get on with the show!

Allereerst zien we een filmpje van de successen die The Voice op globaal niveau in het afgelopen jaar heeft geboekt. Welteverstaan 1 zichtbare, namelijk de kijkcijferhit die het in de VS is geworden. Maar in beeld verschijnt een wereldbol waarop als paddestoelen uit de grond het Voice-symbool op talloze plekken tevoorschijn schiet. Kassa! Nu is John de Mol vast een slimme kerel maar bij het bedenken van dat Voice-symbool (een hand die een ‘peace-teken’ maakt en tegelijkertijd een microfoon vasthoudt en er in materie uitziet als zo’n bad guy uit de Terminator) zullen niet heel veel vergadersessies aan vooraf zijn gegaan. Ik verheug me nu al op het moment dat de Twominator (zo ga ik ’t ding noemen. Twee vingers en de Terminator) in de UK wordt ingevoerd. En dan rond gaat draaien. Als je niet bekend bent met bepaalde handgebaren in dat gebied, raad ik je aan het eens uit te proberen, dan kom je er snel genoeg achter.

Enfin, bladiebla, de coaches zijn gespannen en hebben er zin in, The Voice, het is een hit en het is terug. Maar niet voordat de coaches gezamenlijk een nummer zingen genaamd “1000 voices”. Of zoiets. Het kunnen er ook 100 zijn. of een miljoen. Het frappante van dit vertoon is dat, voor een programma genaamd ‘The Voice’, er stuitend veel autotune in geramd zit.

Eerste kandidaat! THIS IS THE VOOIICE. OF HOLLAAAAAND.

En we beginnen met Arme Chaira Borderslee (37). Als je een beetje het entertainment nieuws bij hebt gehouden, weet je al hoe het met haar afloopt. Een illusie rijker en 5.000euro armer. Ik heb haar ooit in Aida gezien. En daarna nog in Tarzan. Ze kan echt wel zingen. En dat weet ze van zichzelf maar donders goed, dat steekt ze tijdens haar interview niet onder stoelen of banken. Ze heeft haar moeder en haar hondje meegenomen en wil met het nummer ‘A song for you’ (Donny Hathaway) ons omver blazen. Wat jammer dat ze het met windkracht 2 doet. Het zuigt zelfs in bepaalde delen. Niet best. Ik had vroeger ook een hond, die zou nu mee gaan ‘ooeehooee’en’.

De stoelen en banken waar ze het niet onder steekt, draaien niet om. Niemand drukt uiteindelijk en bij het horen van haar naam krijgt Angela een halve beroerte want ze kent haar en weet nu wie ze heeft laten lopen.

De coaches geven goede, constructieve commentaren maar blijkbaar was dit voor Arme Chaira niet genoeg en nog steeds onterecht en is ze desondanks naar de pers gehold om haar ongenoegen te uiten. Misschien levert het hondje nog een paar euri op.

Next!

Marieke Dollekamp (21), zangeres in een coverband, wordt in het donker gezet. We zien een grote rode bos met krullen dat naar het podium loopt. Ze zingt dat nummer van Anouk dat vertelt dat je tegenwoordig voor een paar centen een adoptieaccessoirekind kan halen. Anouk heeft makkelijk praten, die poept ze er zelf wel uit.

Anyway, ze zingt prima, geen aparte toon, ik ben niet heel erg onder de indruk maar Marco is zo blij dat hij er zit (dit laat hij later meerdere keren blijken) dat hij als een malle op de knop drukt. En de rest volgt snel daarna. BAM BAM BAM BAM! Alle keuze voor Marieke. De onderlinge kift tussen de coaches (gescript of niet. Ik denk het eerste) komt op gang. Uiteindelijk gaat ze voor Marco, Marco doet iets te blij, de moeder van Marieke doet een semi-dansje waarvan ik hoop dat Marieke deze nooit op tv terug ziet.

CHARLY LUSKE (33)! Daar is meneer Tanja Jess (maar dat wordt niet vermeld). Charly is bekend van de legendarische boyband Velvet. Gelukkig laten ze een stukje zien van hun ‘hit’, zodat ik nog even van de bank kan rollen van het lachen. Ook deze gast heb ik een aantal keer gezien in musicals, prima knul. Hij zag vorig jaar Raffaela in het programma en besloot ook de stoute schoenen aan te trekken en, ondanks zijn semi-BN’er status, mee te doen.

En dan verschijnt ineens een levensgrote hand in beeld die mijn tv als touchscreen gebruikt om een filmpje van Raffaela te activeren. Oh ja, The Voice en soosjul miedieja. Ik had het al verdrukt.

Voordat we Charly horen, maken we kennis met de Staphorstse Milan (18). Zijn stem en voorkomen doet me vermoeden dat dit een Jim Bakkum 2.0 gaat worden maar dan begint hij te zingen. Het lied ‘Come undone’ (Robbie Williams), met teksten als ‘such a saint, but such a whore’. Heh. So unimpressed zijn de eerste woorden van het lied en dat is eigenlijk mijn mening over deze auditie. Het is niet slecht, maar het overstijgt het bonte-avond niveau niet.

En dan drukt Angela. Want Angela zou Angela niet zijn als ze niet zou drukken. Na wat quasi-grappige vergelijkingen met sportwagens en rij-instructeurs door de heren Nick en Simon en Roel, wordt Milan afgebonjourd naar de backstage en is het tijd voor Charly om te shinen.

Hij komt heel relaxed maar ook gespannen over. Hij zingt ‘This is a man’s world’ en al voordat hij de tweede zin in heeft gezet, BAM BAM BAM BAM, alle jury’s draaien om. Staan op en klappen en gaan schuimbekken en proberen met man en macht hun reacties te bensaunderiëren. Ik vraag me af hoeveel bereik Charly heeft want het is een beetje one-note. Maar ik heb ‘m eerder gehoord en hij kan wel heel veel. Angela herkent hem, Marco ook. De andere jongens kennen hem niet of doen alsof ze hem niet kennen zodat hij voor ze kiest omdat het anders op voortrekkerij lijkt. Slimme zet! Uiteindelijk kiest hij voor Nick en Simon. Marco baalt en eet zijn schoen op.

Backstage wordt Charly besprongen door zijn schattige zoontje en probeert Wendy nog wat nuttige commentaren te leveren. Faalt daar zoals altijd hard in en zegt dat hij er lekker van moet gaan genieten.

Volgende kandidate is Noam Vazana (28) en ze heeft een trombone. Ze heeft geen tv thuis want ze heeft er niet veel tijd voor. Ze is al heel druk bezig met muzikant en singer/songwriter zijn en over de hele godganse wereld op te treden dus je kent het he, druk druk druk. Te druk voor zangles ook denk ik. Ze begint met toeteren en zet “Sweet about me” in. Haar supporters kijken backstage mee, haar grootste fan staat op het genante af mee te klappen en dansen en dat is het meest enthousiaste dat er deze auditie te zien is. Noam sluit af met nog wat getoeter, waarop Angela aan haar buurman vraagt of ze nog terug komt met zingen. Gelukkig was dat niet het geval, drukt niemand voor haar en leest Roel op dat het enige dat ze nog blaast de aftocht is. Pwèèèp.

Wendy vraagt backstage of ze nog een beetje heeft kunnen genieten. En dat ‘we’ enorm genoten hebben van haar.

Als ik Noam was, zou ik op dat moment de toeter hebben gebruikt voor niet nader te bepalen handelingen.

Ivanildo Kembel (34), met een pin door z’n onderlip, heeft z’n dj, vrouw, zwager, vriend en een hele hoop soul meegenomen die hij graag aan Nederland wil bieden. Dank je, Ivanildo! Hij zingt “Seven Nation Army”, de Ben l’Oncle Soul versie. Het is het standaard R&B geluid, klinkt zeker niet slecht en Marco drukt al na een paar seconden. Nick en Simon volgen, de rest twijfelt nog. Oh Angela, als je ‘m toch eens kon zien he, dan zou je boven op die knop gaan zitten. Maar ze ziet ‘m niet dus drukt ze ook niet, net als Roel. Meer rij-instructeur analogieën. Het Moment van de Avond komt van backstage, waar het dochtertje van Ivanildo naar het scherm kijkt terwijl Roel in beeld is en tegen Martijn Krabbé zegt “Dat ben jij!” Heldin. Ivanildo kiest voor Marco. Ka-chinggg!

Laura Estévez, (29) half fries, half mexicaans en ze doet me denken aan Lisa van X-Factor. Laura vertelt over haar band en pocht een beetje over dat ze ‘obviously’ nummers kan schrijven (Martijn kijkt even weg in de camera met een ‘bitch please’ blik. Geniaal, die man). Laura pocht verder over haar vrienden in Van Dik Hout en etc. etc. jaja we geloven het wel.

Kim uit Veghel! Ze is 19 en ziet er iets ouder uit. En daarmee bedoel ik 23 of 24, niet 19. Heeft een beetje te maken met het pittig korte kapsel waar verder weinig mee wordt gedaan, het nonchalante sjaaltje en het nietszeggend paarse truitje. En de clown Bozo-wangen. Ze is enorm tekeer gegaan met de rouge, of ze geneert zich gigantisch. Hoeft niet, want ze zingt niet onaardig. Maar het is als het stille nichtje tijdens het 50-jarig trouwfeest van oma en opa waarvan je nooit wist dat ze een aardige zangstem heeft en dan besluit ze ineens op het podium te klimmen en een lief liedje ( Krezip’s “Sweet goodbyes”) voor d’r grootouders te zingen. Niemand drukt. Ze vertelt haar leeftijd en Angela schrikt en maakt de gigantische fout te zeggen dat ze dacht dat ze een mevrouw van in de 30 is. Kim is er kapot van en is backstage ontroostbaar. Het is een klote-opmerking van Angela maar de grootste klote-opmerking komt van Wendy (40).

“Vergeet die dertig. Da’s onzin. Je bent een hartstikke mooie meid.”

Wat ik je zeg, Berluscwendy.

Tijd voor Laura en haar Ervaring en Kunde. En toch vind ik haar tof. Ze weet gewoon dat ze goed is in wat ze doet, waarom zou je het ontkennen? ’t Is ook weer niet dat ze een 10 meter lang spandoek bij zich heeft waarop in dikke letters staat “Ik ben mexicaansfriese Laura en ik kan en weet alles beter.”

Ze zingt “Love is a losing game” van wijlen Winehouse. Het klinkt professioneel en ingetogen maar ik kan me voorstellen dat het zonder haar te zien niet veel impact heeft. De coaches twijfelen en bij de laatste noten van Laura heeft nog niemand gedrukt. Reclame! Cliffhangertje.

Na de reclame (een van velen) zijn we terug en zien we wat we al verwachtten: op het laatste moment drukken nog een paar mensen. Iederen eigenlijk behalve Marco Borsato, hij zat vast met z’n giletje vast in het draaisysteem. Laura kiest voor Angela. Niets ten nadele van Angela of Laura, maar ik vind ‘r wel een Angela-type. Olé!

Next!

We worden blind in de auditie van Jos Severens (27, scheikundeleraar) gegooid. Hij vertelt dat hij “Because of you” van Kelly Clarkson gaat zingen en dat hij in een Iron Maiden tribute band zit en als dat al niet genoeg waarschuwing voor je is dan weet ik het ook niet. Het klinkt precies zoals hij aangaf. Een Iron Maiden tributezanger die Because of You zingt. Was de lijst met beschikbare nummers zo beperkt of was z’n verstand dat? In ieder geval geen twijfel over mogelijk: niemand draait om. Angela vraagt hoe hij heet en met een zinderende basstem zegt hij “Hoi, ik ben Jos.” Briljant. De jury is mild wanneer ze zeggen dat hij een bijzondere stem heeft.

Backstage vraagt Wendy of hij baalt, maar het lijkt alsof ze ‘paalt’ zegt, wat me in haar geval niet zou verbazen.

Volgende kandidate is de kleine Polly Pocket Lennie van Zandwijk (17). Blond, schattig, bij vlagen waarschijnlijk bloedirritant. Ze is vroeger vaak ziek geweest en daarom heel klein. Of zoiets. Ze zingt “Pricetag” van Jessie J en na een paar zinnen zijn Roel en Nick & Simon overtuigd. BAM BAM. Polly Pocket heeft een stevige, lage zangstem en weet de noten goed te raken en klinkt muzikaal. Na een paar uithalen in het refrein is ook Angela omgedraaid en Spuit 11 Borsato volgt tegen het eind ook. Ze ruiken allemaal die ‘pricetag’ aan dit meiske. Iedereen vecht om haar en als 17-jarige lijkt me aanstaande maandag niets toffer dan naar school te gaan en helemaal the bomb te wezen. Lennie zegt dat ze iets geks gaat doen en voor Angela kiest. Als 17-jarige lijkt me dat ook gek.

In Amersfoort woont een muzikale familie: de familie Dalal. Nora (30) en Sakina (7 jaar jonger en 50 kilo meer dan Nora) zijn zussen en beiden mogen ze meedoen met de blind auditions. Nora kennen we misschien nog van Raffish. Misschien ook niet. Daarna is ze naar Amerika gegaan om in een (waarschijnlijk minstens net zo geflopte) meidenband te zitten. Cue Wendy:

“Oah echt!? Hepje ook in Amerika geweaund daar?”

NEE, ze heeft geforensd, Wendy. Serieus, koop wat hersenen van dat overbetaalde salaris van je. Zucht.

Nora zegt dat ze backing vocals heeft gedaan voor Rihanna en Jennifer Lopez en ergens hoopte ik dat er zou worden gevraagd haar idee van ‘backing vocals’ te definiëren maar helaas, ik kom niks te weten. Wat er niet wordt verteld, en wat ik minstens zo noemenswaardig vind als al het voorgaande wat ze meldde, is dat ze zong in “Doekoe” van Def Rhymz. Kijk, now we’re talking.

Doekoe!

Sakina heeft niet veel podium ervaring. Wendy vraagt aan Nora of Sakina goed kan zingen. Alsof ze ‘nee’ zou zeggen, Wendy. Echt. Sakina is als eerste aan de beurt met “Hou me vast”, van Volumia, oftewel de Ex van Wendy, en ik verkneukel me even. Ze zingt prachtig. Waarom de jury hier niet meteen voor drukt en voor een middle of the road coverbandstem als die van Marieke wel is me een raadsel maar ach. Uiteindelijk duurt het tot aan de laatste seconde voordat Nick & Simon de reddende engelen zijn en draaien. Sakina is blij en schattig en ik vind haar leuk. Simon zegt dat hij bang was te zien wat hij in z’n hoofd zag, namelijk een schattig blond meisje, maar “Ik zie een heel vvvrolijk, weliswaar schattig, ll lll lief en vrolijk meisje”. Ah, hij probeert heel erg niet het woord ‘mollig/dik/stevig/breed te zeggen. Moeilijk moment.

Nora is next, de reclame valt in en na de reclame gaan we terug naar Nora. Ze zingt “Afscheid”, van de Ex van Wendy en de gezusters Dalal scoren 10 punten hiervoor. Ze zingt eigenlijk net zo lieflijk en mooi als haar kleine lll lllieve zus maar is zich meer bewust van de camera en heeft meer ‘stage presence’. Marco heeft een Stage Presence Radar in z’n giletje gestoken en drukt daarom best vroeg al op de knop. Wanneer het nummer echt los gaat en iedereen wacht op de “Neeee! Neee neee (c) Glennis!”, komt de neeneenee niet en drukt ook niemand meer. Marco is zienderogen blij, in extase en lyrisch. Angela vindt Nora prachtig en Roel vraagt applaus voor haar ouders. Hier zit een geweldig komische knul of een briljante autocue-verzorger.

“Binnen” van Marco himself klinkt als muziek terwijl Nora de backstage in stort en Wendy koetsjie-koe’end zegt “Beide sussies in de rees!”

Laatste auditie van de dag. Guy Barzily (31) heeft weinig geslapen (wallen), z’n tanden vaak gepoetst (wit) en een hele lange vriend gezocht om naar de blind auditions te gaan. Guy komt uit Israël, heeft de afgelopen 13 jaar in Engeland gewoond en heeft besloten om naar Groningen te verhuizen toen hij over The Voice hoorde. Dat was 2 jaar geleden, wat me doet afvragen waarom hij niet in het eerste seizoen zat. Maar tegelijkertijd vraag ik me ook af waarom hij naar Groningen gaat om aan The Voice mee te doen. Veel tijd om daarover na te denken heb ik niet want voor ik het weet zit hij achter z’n piano om “True colors” (Cindy Lauper) te zingen en spelen. En hij betovert de hele boel. Ik geef toe, ik was ook onder de indruk. Wederom bensaunderiaanse taferelen volgen wanneer de coaches na amper een paar zinnen omdraaien, Marco en Nick gaan staan (want dan kunnen ze het beter horen? Zien? Aambeien?). Na het refrein ‘wooeehoooee’t!’ Marco en zweept het publiek op, wat jammer is. Want het nummer is zo klein en Guy is zo klein en we hebben dat gejoel van het klapvee niet nodig om het kippenvel te krijgen. Of, zoals Simon in z’n commentaar zegt, “chickenskin”. Simon leerde engels op de School van Smeets, senk joe.

Na het nummer klinkt een victorieus lied dat ongetwijfeld in de apotheose, laatste, allesovertreffende scène van een rom-com te horen is.

De coaches ‘beggen en pleaden’ om Guy voor hen te winnen. Nick liegt dat het beter was dan welk concert hij ooit eerder heeft bezocht. Simon en z’n chickenskin. Angela’s soul and the whole mikmak werd geraakt. Marco wil de ground waar hij op walkt kissen. Net als in de tekst At this Moment van Billy Vera, waar hij de Soundmixshow mee won! Maar 3 honden vechten om een been, Van Velzen gaat er uiteindelijk mee heen. Hij rent als een dolle naar hem toe en je wacht op het moment waarop hij Guy bespringt a la Ben Saunders. Maar gelukkig gebeurt dat niet, want had hij dat gedaan dan zou hij een bokkesprong over Guy gemaakt hebben en het drumstel in zijn beland. Guy is namelijk amper een kop groter dan Roel. We have a match! Roel start een victorie-dansje in en krijgt schoenen en jassen naar zich toe geworpen van de jaloerse coaches. Guy is heel erg overwhelmed en gelooft het allemaal amper. Ondertussen poogt Roel de schoen van Nick te veilen.

En dat was het dan, de eerste aflevering van The Voice of Holland. Score:

Nick en Simon: 2 (Sakina en Charly)
Marco: 3 (Nora, Ivanildo en Marieke)
Angela: 3 (Milan, Lennie, Laura)
Roel: 1 (Guy)

Wendy: -6

Kijkers: bijna 3,3 miljoen.

John de Mol: ka-chinggg.

 

Hives

Bedoelde u: hyves  

Nee. Hives. Want de free online dictionary zegt dat de betekenis hiervan “A skin condition characterized by transient, itching welts, usually resulting from an allergic reaction” is.
Kort gezegd: irritant.

Nu is het schrijven over Hyves-ergernissen net zo 2009 als Hyves zelf, excuses daarvoor. Toch wil ik het er over hebben.

In 2005 ging ik ‘op Hyves’. Hartstikke leuk, krabbelen, foto’s neerzetten en vooral: zoeken naar foto’s van mensen uit het verleden, bij voorkeur vervelende mensen uit het verleden en hopen dat ze in de afgelopen jaren oud, dik en lelijk zijn geworden.

Sinds een maand of 2 ben ik me langzaam maar zeker aan het deprofileren, onthyven. Ik was al steeds minder actief en logde af en toen nog in om de paar mensen die niet op Facebook/Twitter of in real life (oh ja, die real life, je zou het haast vergeten) te vinden waren, te volgen. Maar het werd steeds erger en het ging steeds viezer aanvoelen.

Het begon met de smileys. Die vrolijke olijke gele snuiters die onze diepste gevoelens uitdrukken. Handig. Sippe smiley, Boze smiley, Smiley die cool is, Smiley die lacht, een dansende banaan.

Allemaal leuk en aardig, totdat ze ook onze activiteiten overnemen. Autorijden, feesten, strijken, wassen, computeren, ziek zijn, op je hoofd tollen, paardjerijden. Ook handig ter opfleuring van je tekst maar je kan te ver gaan. De druppel kwam bij de komst van de Borstvoedingssmiley.

Oh mijn God, de borstvoedingssmiley. Wie is op dat idee gekomen? Mag ik daar een lichte elleboogstoot op uitvoeren?

Smiley kreeg een of andere gekleurde narrentooi op z’n kop, werd vrouw en kreeg een mini-smiley tegen zijn (sorry, haar) borst aan gedrukt. Inclusief zuig-bewegingen. Om onpasselijk van te worden. Het werd nog erger toen deze smiley from hell ook nog eens toegepast ging worden. Zonder direct een beschuldigend vingertje te wijzen, maar ik doe het toch: de werkende moeders en huisvrouwen. Grootgebruikers. Bij reacties op aangekondigde zwangerschappen en geboortes wordt Borstvoedingssmiley ingezet. “Ohhhh kind wat leuk, een kind, hier, een geel wezen met een slecht kapsel en pixels aan haar tiet, laat je me weten wanneer we beschuit met muisjes kunnen komen eten?”

Sowieso komen woorden er steeds minder van pas, alle dagelijkse activiteiten worden middels de avonturen van Smiley uitgebeeld.

Vertaalt zich in:
“Net de 3e was gedaan, zometeen met de auto boodschappen doen en dan strijken en de jongste voeden en naar de speeltuin en daarna nog wat hobbyphotoshops maken die zelfs Anne Geddes* zouden doen huilen en daarna tv kijken en dan slapen ik ben er moe van.”

En dan nog even over de ‘respect’ optie, die je bij een reactie kan aanvinken. Voor wat? ‘Zo, net 2 kilometer gelopen naar het treinstation om m’n schoonmoeder op te halen, nu vijl ik haar teennagels onder het genot van een bakske koffie.’ 32 Hyvers respecteren dit. Nu is Facebook ook heel beperkt met de ‘vind ik leuk’ optie, want ik mis nog heel erg een ‘vind ik niet leuk’ of ‘TMI’ button. Maar het is ook geen respect. ‘Respect’ geef ik aan de derdewereldlander die net 3 dagen naar de dichtstbijzijnde put heeft gelopen voor een half emmertje water. Of de jongleur die zonet 15 minuten lang twintig Ming-vazen hoog heeft weten te houden. Ik noem maar een voorbeeld.

Ik ben Hyves-moe. Ik wil er van af maar toch ben ik te nieuwsgierig naar andermans klein leed om mezelf er helemaal van te distantiëren. Wat jammer dat daar nog geen smiley voor bestaat.

*Nu Anne Geddes zo ter sprake komt besef ik me dat deze zuigelingenkunstenares ooit nog een aparte blogpost verdient. *ril*

Negen-elf

Wat gaat de tijd toch snel he? Voor je het weet is er tien jaar voorbij.
Ieder jaar, overal ter wereld gebeuren erge dingen. Aanslagen, natuurrampen, de cast van oh oh Cherso. Je schrikt, je wordt kwaad, je zoekt troost, je gaat weer verder. Zo ook een decennium geleden, alhoewel deze impact nog bij mij met vlagen nasiddert. Niet alleen omdat de directe en indirecte gevolgen ervan op wereldniveau nog steeds op het nieuws te zien zijn. Maar ook omdat tijdens sommige vakanties de afgelopen jaren die ene datum me rechtstreeks met de neus op de feiten drukte. Een kort overzichtje in beeld en wat fragmentjes uit m’n reisdagboek. Let niet op m’n taalgebruik, ik noem het graag “Cee-slang”.

11 september 2009

“Nou, wat ‘n spektakel dat baseball. Je hebt Casio Henk met z’n pianoriedels bij aankondigingen, de Medic of the Month verkiezing, de Bloeddonor van de week, de Leader of the Pack en weet ik veel. Ook natuurlijk aandacht voor 9/11. En toen begon de wedstrijd!”

 

 

 

11 september 2004

“Zo, tot nu toe ’n heftig dagje… We zijn ’s ochtends met de taxi naar Battery Park gereden en daar hebben we een ticket gekocht voor een ‘passing through’ boottocht langs ’t Vrijheidsbeeld en Ellis Island. De skyline ziet er nu totaal anders uit, dat is logisch natuurlijk, maar om ’t eindelijk in ’t echt te zien maakt het pas echt bizar. Na de boottocht zijn we door Battery Park gelopen en de Sphere opgezocht en vervolgens doorgelopen naar Ground Zero, en je wéét dat het indrukwekkend is, maar dat het zó aangrijpend zou zijn had ik nooit gedacht. Toen we die ochtend ons hotel verlieten, waren ze op Ground Zero net bezig met het opnoemen van de namen, toen we met de taxi naar Battery Park reden zagen we ze de namen opnoemen, en toen we zo’n 3,5 uur later bij Ground Zero aankwamen, waren ze bij de letter T.”

27 juli 2001

“Voorbij de androgene statue en naar Ellis island. Ellis island was cool, veel Hollandse glorie en yanks die uitcheckten waar ze ook alweer vandaar komen. We hebben d’r ’n uur of 2 rondgelopen, vervolgens ‘n half uur bij de verkeerde ferryboot staan wachten. Maar uiteindelijk toch weer op Manhattan uitgekomen. We zijn naar WTC gewandeld, en – oh my God – de Disney-spirit is er teruggekomen (of geïntroduceerd)! De rij was wel langer dan 2 jaar geleden, maar we hebben wel ’n tijd op ’t dak zitten chillen.”

Shocking

Natuurlijk doen er bij een nieuwswaardige gebeurtenis al snel de grootste indianenverhalen de ronde. Daarom heb ik besloten hier een ooggetuige-verslag neer te zetten. Van de eerste hand, dus 100% waar, van seconde tot seconde. Dus beide secondes.

Opdat we nooit vergeten.

8 september 2011.

Ik weet het nog goed, als de dag van gisteren. Het was namelijk de dag van gisteren.

21:00.30 uur.
Ik zit relaxed op de bank Expeditie Robinson te kijken. Een halfvol (ik ben in een positieve bui) glas latte macchiato links naast me op het bijzettafeltje, mijn gloednieuwe glimmende smartphone rechts op de bank. Buiten is het al donker.

21:01.01 uur.
Expeditie Robinson. Sylvia ligt lekker in de zon, Sipke Jan staat met een sok in z’n speedo te douchen in een grot, er lopen krabbetjes over het strand en ik neem nog een slokje latte.

SECONDE 1, 21:02.02 uur
Ineens voel ik het. Vanuit het niets. De flat. Hij staat niet stil. Ik voel een verschuiving, een trilling, alsof een grote vrachtwagen voorbij komt gereden. Maar ik zit 5 hoog in een flat en er rijden dagelijks honderden vrachtwagens voorbij. Dit moest een tank zijn. Maar ik zit niet in een oorlogsgebied. Oké, dan ben ik gewoon duizelig geworden, woahhhh en we gaan naar rechts, zeker 2 milimeter maar het voelt als de langste 2 milimeters van m’n leven. Ik zit even rechtop maar de duizeligheid zet zich na die ene seconde door.

SECONDE 2, 21:02.03 uur
Een tweede seconde. Waar een rechts is, is een links dus we gaan naar links. Ik hoor de monitor PC op het bureau in de ruimte naast me een beetje wiebelend kraken op z’n voetje. Er kraakt nog iets. Aangezien dat zeker mijn hersenen niet waren, concludeer ik op dat moment dat ik niet duizelig ben maar dat de bouwconstructie van het flatgebouw waarin ik woon eens grondig onderzocht moet worden. Na die tweede seconde zit ik nog steeds rechtop en weet ik dat ik actie moet ondernemen.

Ik kan hier namelijk lang blijven zitten en Expeditie Robinson afkijken en wachten tot de hele boel instort of ik kan een vluchtplan bedenken. Ik doe het laatste. Mijn vluchtplan bestond uit het volgende:

  1. wachten tot de boel instort
  2. schoenen aantrekken
  3. naar buiten vluchten voordat de boel instort.

Ik besef dat planning, logistiek, logica en coördinatie niet mijn sterkste kant is en besluit dan op z’n minst mijn ervaring aan de buitenwereld kenbaar te maken en dat te beschouwen als mijn nalatenschap. Dus ik pak mijn shiny Galaxy Ace en zet op twitter het volgende bericht:

21:05.03
“Mn flat schudde net heen en weer. Geen grap. Hmm.”

21:09.57
Na een paar minuten bekijk ik mijn twitter timeline weer en zie ik de aardbeving-tweets als een malle voorbijrazen.

Dus toch!

Jippie, de flat blijft staan, en zo niet dan gaan we met z’n allen!

Dankbaar en gelukkig wegens het besef dat ik hier zojuist door het oog van de naald ben gekropen en iets heb meegemaakt dat geen enkel ander persoon met gehaakte sloffen aan, zittend op 5 hoog met een latte macchiato kijkend naar hongerende BN’ers, dit na kan vertellen besloot ik daarom nog in het holst van de avond een blog hierover te schrijven.

Graag gedaan.

Die Dingen.

Stap 1 is toegeven dat je een probleem hebt. Nu vind ik mijn probleem niet echt een probleem probleem, meer een nare bijkomstigheid die niemand (inclusief mijzelf) echt begrijpt. Maar toch, ik wil het even zwart op wit, digitaal, online toegeven. Komt ie dan.

Ik lijd aan een (mijns inziens) ernstige vorm van Koumpounophobia. Gelukkig bestaat er een engelstalig wetenschappelijk (lees: deftig) woord voor want dat betekent dat ik:

  1. niet de enige ben (want blijkbaar zijn er mensen voor me geweest die de wens hadden om hun bizarre hersenaandoening te benamen).
  2. de fobie niet in Jip en Janneke-taal hoef te benoemen, waardoor ik dat nare moment vermijd waarop ik het woord van het gefobeerde voorwerp moet typen en ik misselijk word.

Ja, het is best ernstig. Ik wil Die Dingen (zoals ik ze vanaf nu noem) niet zien, niet dragen, niet aanraken, de naam ervan niet uitspreken of typen.

En daarom heeft deze blog-entry ook geen plaatje, want het meest logische zou zijn om een foto van Die Dingen te plaatsen. Tenzij je ook graag een plaatje van een door mij volgevomeerde emmer ziet.

Ik weet niet wanneer het begon en waarom, naar mijn weten heb ik altijd al die aversie gehad. Mijn vroegste herinnering was een trui die mijn moeder voor me kocht toen ik een jaar of 7 was. De trui an sich was op z’n zachtst gezegd al afzichtelijk. En dat zegt veel, want het waren de jaren ’80 en we weten allemaal dat toen haast alles getolereerd werd op het gebied van mode. Het ergst van alles waren de 3 Dingen op de trui. Ik ben naar mijn kamer gegaan en heb stilletjes gehuild.

Was het de lelijkheid van de trui die de latente fobie heeft getriggerd en in volle glorie zich de komende 27 jaar (en ik vrees minstens net zo veel jaren daarna) liet manifesteren? Ik heb geen verklaring hiervoor. Ik vind Die Dingen vies, naar, om te zien. Als ik er per ongeluk een aanraak, is het voor mijn gevoel het zelfde als wanneer ik eens lekker ga snorkelen in het Amsterdamse riool.

Om over het dragen ervan maar niet te spreken. Ik mijd die situaties daarom ook. Het maakt het leven wel wat lastiger wanneer ik op zoek ga naar nieuwe kleding. Voor mij is de grootste vereiste van het kledingstuk de sluiting. Zie ik een ontzettend leuke rok, vest of broek maar heeft het van Die Dingen? Jammer dan. Het is echter al een aantal keer voorgekomen dat ik echt graag die rok of broek wilde kopen. In veel gevallen zit zo’n Ding dan ook compleet nutteloos als extra sluitpost aan de binnenkant van het kledingstuk (de BINNENKANT! Dan zit het OP JE HUID! Waarom? In godsnaam. Gad-ver-damme.) en dan koop ik het en laat ik het een paar dagen in een tas liggen. Totdat ik de moed heb verzameld om de rok/broek tevoorschijn te halen en, met ingehouden adem, zo snel mogelijk het stuk addergebroed weg te knippen of snijden. Hup, de prullenbak in. En dan zo snel mogelijk de vuilniszak de deur uit. De rok of broek is klaar om gedragen te worden.

Een troost voor mezelf is dat ik mijn fobie beperkt tot kleine, plastic glimmende Dingen met gaatjes. Dus metalen Dingen -zoals bij spijkerbroeken en sommige jassen- zijn oké, daar kan ik goed mee leven. Behalve als ze te los hangen. Wederom, een verklaring? Die heb ik niet.

En vrienden/familie/bekenden dan? Het zou wat zijn, als ik van mijn bezoek eis dat ze zich hullen in een lappendeken die door riemen op de plaats wordt gehouden. Zo erg is het nog net niet met mij gesteld. Maar als ze hun vest of jas op een dergelijke positie neerleggen dat Die Dingen me als tientallen priemende ogen aankijken, probeer ik terloops stiekum het stuk te verleggen zodat er niets meer van te zien is.

Vorig jaar kocht ik een hele leuke winterjas. De bontkraag (nep! Nep!) maakte ‘m nog leuker, maar helaas. Er zaten vierhonderdmiljoen minuuscule klote-Dingen aan. Ik heb ze een voor een los gemaakt zonder gek te worden. Een triomf. Vervolgens de bontkraag zo gevouwen dat Die Dingen niet zichtbaar zijn en in de gangkast gedaan, bij de handschoenen, paraplu’s en sjaals. Iedere keer dat ik die kast open doe (gezien de aard van de zomer dit jaar gebeurt dit vaker dan ik wil), word ik een klein beetje misselijk.

Er zullen vast legio behandelingen voor dit soort rariteiten zijn. Maar, stel je voor, je bent bang voor spinnen en je wil ervan af. Sta je te springen bij de gedachte dat je daarvoor eerst in een bak tarantula’s moet slapen? Dus ik hou het nog maar even zo. Eigenlijk vind ik het wel grappig, nog steeds. Het is redelijk uniek, raar, vervelend maar ook uitdagend tegelijk. En vooral: onverklaarbaar. Geen touw aan vast te knopen.

Oh shit.

…met af en toe een bui