Categorie archief: Shows

Concerten en theaters. Alles dat ademt, alles dat live is.

Het Eurovisie Songfestival: FINALE!

foto: EPA
Anouk geeft de heupbreedte van haar backing vocalist aan. foto: EPA

Vanavond is het zover: de finale van het Eurovisie Songfestival, de eerste in 9 jaar waar we ein-de-lijk weer een rol mogen spelen! En het is er eentje van betekenis want we staan er best goed voor bij de bookmakers. Nu zijn bookmakers ook niet zaligmakend dus laten we onszelf niet al te gek maken, en gewoon genieten van al het pracht en praals en koeterwaals dat we vanavond voorgeschoteld krijgen. Ben je er klaar voor? Hier vind je een lied-voor-lied omschrijving van wat je te wachten staat.

Lees verder Het Eurovisie Songfestival: FINALE!

Het Eurovisie Songfestival: Handleiding Halve Finale 1

malmo2013Het is inmiddels geen geheim dat ik een gezonde fascinatie heb voor het Eurovisie Songfestival. En het moge ook geen nieuws zijn dat dit jaar niemand minder dan Anouk gaat proberen om onze oneindige stroom van gefaalde pogingen een keiharde halt toe te brengen. Volgens de bookmakers maakt ze een grote kans. Niet alleen voor het behalen van de finale, maar ook voor een hoge notering in die finale! Het zal toch niet…!

Lees verder Het Eurovisie Songfestival: Handleiding Halve Finale 1

Waiting for this moment to arise

Over lijstjes gesproken… Kennen jullie het principe ‘bucket list’? Dat is een opsomming van dingen die je wil doen voordat je dood gaat. Dat kan variëren van bungee jumpen tot het eten van een complete hete peper. Ondanks mijn lijstjesobsessie heb ik een dergelijk overzicht nog niet gemaakt. Nou ja, misschien een soort van. Ik heb namelijk een verlangen om mijn favoriete nummers elk een keer live te zien, uitgevoerd door de originele artiest.

Mijn lijst met favoriete nummers verandert ieder jaar. Vandaar dat ik soms een livebucketlist-nummer af kan vinken zonder dat ik me daar op het moment dat ik die gebeurtenis meemaak, bewust van ben.

Ik weet dat ik de lijst helaas nooit volledig kan voltooien, vanwege mijn (constante) nummer 1. Daar leer ik mee leven. Vorig jaar werd tijdens Pinkpop mijn nummer 2 gecheckt. Afgelopen zaterdag is er onbewust een bij gekomen.

Paul McCartney, 24 maart 2012, live in Ahoy’ Rotterdam.

Lees verder Waiting for this moment to arise

Get Wicked

Er zijn veel dingen waar ik snel enthousiast en helemaal vol van kan raken. De serie Dexter, het warme weer van gisteren, ananas en de nieuwe sjaal die ik gisteren heb gekocht.

Iets meer dan 7 jaar geleden kwam ik in aanraking met iets waar ik nog steeds redelijk knetter van ben, tot op de dag van vandaag en lang daarna: de musical Wicked (gebaseerd op het gelijknamige boek van Gregory Maguire). Momenteel beleeft het de Nederlandse première in Scheveningen en besluit ik om even een schaamteloze promotie te doen voor deze show.

In september 2004 gingen m’n vriendin en ik naar New York en wilden we een musical zien. Uit het ruime aanbod kozen we voor het relatief nieuwe Wicked (pas sinds een klein jaar op de planken). Wat haalde ons over? Ik zou graag ‘de show, de muziek, de kostuums, de recensies’ zeggen maar eigenlijk wilde ik gewoon Joey McIntyre van New Kids on the Block zien (hij speelde de rol van Fiyero en ik was heeeeeel lang geleden heeeeeel verliefd op hem).

Compleet blanco maar met een lichte fixatie op een bepaalde rol stapten we het theater in. En werden we compleet omver geblazen door de muziek, het verhaal, het decor, de humor, de waanzinnige stem van Idina Menzel (voor de Glee-fans onder ons: de moeder van Rachel), en oh ja de strakke witte broek van Joey McIntyre . De apotheose vlak voor het eind van de eerste akte was letterlijk  adembenemend (toen de lichten in de pauze aan gingen keek ik naar m’n vriendin en ze zat met wijd open ogen te kijken alsof ze de duvel had zien dansen).

Heel kort uitgelegd: Wicked is een voorloper op de Wizard of Oz en gaat over de twee heksen Glinda en Elphaba. In Wizard of Oz is Elphaba ‘die ene groene heks die Dorothy achterna zit’ en is Glinda ‘die ene aardige heks die aan het begin van de film Dorothy naar de yellow brick road leidt.’ Ze zijn in Wizard of Oz vijanden maar blijken in Wicked bevriend te zijn geweest.
En daarmee doe ik meteen het verhaal teniet want het gaat over veel meer dan dat. Vooroordelen, vriendschap, politiek.
Laat ik wel vooropstellen: Het blijft een musical voor alle leeftijden. Verwacht geen diepgaand verhaal waarbij de Kleenex niet is aan te slepen en de dijen rood worden gekletst en de verhaallijnen bestaan uit zuiver opgezette draden die perfect in elkaar overvloeien. Maar het heeft wel van alles wat.
De show zit vol grappige en mooie momenten en briljante verwijzingen naar Wizard of Oz. Een prachtig verhaal. En dito decor dat pure eyecandy is. Heb ik het al over de kostuums gehad? Ik wil ze hebben en vervolgens 300 dagen lang carnaval vieren.

Nadat we die eerste keer Wicked zagen, wisten we dat we nog een keer wilden gaan. Saillant detail: een paar minuten voor het eind van de show stond er ineens een schare mensen rechts naast ons bij de deur te wachten, te popelen om zo snel mogelijk naar buiten te kunnen rennen. Toen ik omkeek zag ik dat het Britney Spears was. Laat ook dat je er niet van weerhouden te gaan!

We gingen die zelfde week een tweede keer. En een paar jaar later, toen Wicked in Londen speelde, nog een keer. Of 3.

Sinds bekend werd dat de show (eindelijk!) naar Nederland kwam, probeerde ik zo veel mogelijk mensen over te halen er naartoe te gaan zodat ik m’n enthousiasme kan delen. Tot aan een ‘niet goed, geld terug’ garantie toe. Dat meen ik natuurlijk niet echt maar zolang het mensen over de streep trekt er naartoe te gaan blijf ik bluffen.

Vorige week zondag reden we naar Scheveningen om Wicked te zien met de Nederlandse cast. Wel een beetje met angst en beven want het is alsof je jarenlang fan van Queen bent en dan ga je ineens naar een tribute band in de hoop dat je de herrijzenis van Freddie Mercury zal zien, wetende dat het nooit zo geniaal spectaculair zal worden als het origineel. Maar, wat is ‘het origineel’ als het over theater gaat? Alles is origineel. Dus ook deze productie, die me zeker niet teleurstelde. Met een weergaloze Willemijn Verkaik in de hoofdrol van Elphaba die zo geweldig zingt dat het bijna belachelijk is. Alleen daarom al moet je naar Wicked.

Heb ik al gezegd dat je hem moet gaan zien?

Sprong in de tijd

Ik vind het een ietwat afgezaagd maar toch een erg leuk idee: het maken van een nieuwe, oude foto. Bijvoorbeeld een foto van vroeger waar je samen met je jongere zusje op staat, grote knuffelapen in de hand, je zusje in een wandelwagen en jij erachter. Zelf kom je amper boven de wagen uit.

Bij de reproductie van de foto, meer dan 25 jaar later, zijn de knuffelapen kleiner dan ze leken, de wandelwagen moet noodgedwongen plaats maken voor een ander ongemakkelijk vehikel waar zusje nog maar net in past en qua kleding probeer je de stijl en kleuren ietwat te evenaren, maar het lukt niet echt. Maar samen met zus heb je de grootste lol en je ouders zijn blij verrast met het resultaat. Voor een paar momenten ben je weer 5 jaar oud.

Gisteren ging ik naar een Take That concert.

Gisteren was ik voor een paar momenten weer 17.

Ja, ik was fan. Groot fan. In ’95 zag ik ze voor het laatst met z’n vijven, live, in het Ahoy’. Ik heb ze daarna nog als viermansgroep gezien maar, ondanks het feit dat ik die shows ook geweldig vond, bekroop me bij vlagen toch steeds het gevoel. Ik mis er een. Het is niet oldskool genoeg.

De laatste dag dat ik ze alle 5 bij elkaar zag. Een bar koude dag in maart, 16 jaar geleden, ik kreeg geen hap door mijn keel. Bloednerveus was ik, zo gespannen want alles moest goed gaan. Ik wilde de beste plaatsen voor het podium, want ik zou gaan zwaaien tot mijn armen eraf vielen. Mark Owen zou me zien en op slag verliefd worden en zo ongeveer vijf jaar erna zouden we trouwen, we krijgen kinderen, ik een leuke baan in de omgeving van Manchester, hij miljoenen verdienend als tourend lustobject. Ik had het helemaal uitgestippeld.

Die dag in ’95 had ik nog angsten uitgestaan tijdens de security check want camera’s waren verboden en er stond de doodstraf op. Wegwerpdingetje werd een wegwerkdingetje. Een beetje ruimzittende broek of bh kon zoiets netjes verbloemen. Take That had geen breedheupige, rondborstige fans. Dat leek maar zo. We smokkelden de meest geavanceerde foto- en videomaterialen naar binnen. Undercover Joopvantellingers waren we.

Er zaten 24 opnames op m’n wegwerker en geen enkele bleek te zijn gelukt. Kut.

Ondanks de misselijkheid, de stress, paniek, onderlinge rivaliteit (Mark is van MIJ! Nee IK vind hem de leukste! Kutwiiijjfff!) het concert van mijn leven gezien. In tegenstelling tot wat de meeste mensen dachten bestond een Take That concert niet uit ram-bam liedjes zingen aan de lopende band, beetje dansen, beetje playbacken. Geloof me, ik heb genoeg uren en guldens versleten aan dit soort copy/paste optredens van talloze jongensgroepjes. Take That hoorde daar niet bij. Nee, als Take That een concert geeft dan geven ze een Show. Met humor, gewaagde verkleedpartijen, briljante thema’s. Natuurlijk ging het me destijds alleen om de jongens zelf en het zo hard mogelijk meekrijsen van de liedjes en het verklaren van de liefde aan Mark Owen. Laat ik mezelf nou niet minder oppervlakkig doen voorkomen dan ik destijds was. Maar zelfs door al die hormonale manie heen zag ik dat de show gewoon briljant was. Oudere broer van m’n beste vriendin C. kon het beamen, hij was uit nieuwsgierigheid ook gegaan en vond het fan-tas-tisch.

Geloof me nu maar.

Best verdrietig was ik dus toen Robbie uit de band stapte en amper een jaar later Take That uit elkaar ging. Toegegeven, ik was ondertussen wel een beetje op de band uitgekeken en Mark Owen was eigenlijk best lelijk en dat zou toch nooit iets worden. Maar het waren met name de concerten die ik zo ging missen.

16 jaar later. Take That komt terug als 5-piece. De kans om de Cirkel rond te maken. En ook dit keer was ik, heel even, nerveus. Gewoon, omdat alles weer moest kloppen nu.

En alles klopte uiteindelijk. Tsja, je hoopte het en het was ook te verwachten. Iedereen wordt een dagje ouder en daarmee ook wat relaxter. Met speels gemak werkte ik nu vooraf een bord pasta met zalm naar binnen zonder te kokhalzen van de zenuwen. Ik ben rustig in de rij gaan staan en (in enigszins flinke pas) de ArenA binnen gelopen en heb een prachtig plaatsje bij het podium bemachtigd. Geen ellebogen, geen ge-trut, geen kleerscheuren. Geen gezeur bij de security, je mocht vrolijk naar binnen lopen met je digitale superzoom camera met een capaciteit van driehonderdmiljoenmiljard opnames.

Hop, binnen, zitten, wachten. Wachten op de show die Perfect moest wezen, want: de Cirkel. Die moest rond.

Het concert was een vervijfvoudigde overtreffing van ’95. Qua muziek, productie, show en gemoedelijke sfeer. Mensen kijken vreemd, in sommige gevallen zelfs laatdunkend als je zegt dat je naar een concert van een boyband vol veertigers gaat. Onterecht. De muziek mag niet helemaal jouw smaak zijn maar aan entertainment en productie valt niks af te dwingen. Die is er meer dan genoeg. En ondertussen besef je stiekum dat de muziek eigenlijk helemaal niet zo slecht is.

Geloof je me niet, check You Tube maar.

Vrolijk zong ik mee met de nummers, alhoewel de meest recente me nog niet echt heel bekend waren. Ik blijf dan toch wel een beetje een oldskooler. Maar ik miste halverwege het concert nog één dingetje: dat Gevoel dat ik wilde krijgen. De Cirkel. Dan zou die rond zijn. Ik wilde me weer even 17 voelen.

Dat kwam op een onverwacht moment, zo tussen de bedrijven door. Op een moment dat me deed denken aan de foto waarover ik eerder vertelde. De vijf stonden gebroederlijk naast elkaar, haast recht voor m’n neus. En besloten dat het tijd was voor een photo opportunity.

“Let’s try to jump like we did for the cover of our very first album!”

De mannen zijn wat ouder en stroever. De sprongen zijn wat minder atletisch en de setting was anders. Maar je zag aan ze dat ze er lol in hadden en dat ze zich even weer twintigers waanden.

“Three…

two…

one…

JUMP!”

En zo, werd er letterlijk en figuurlijk een sprong naar ’95 gemaakt. En was ik weer 17. En was de cirkel rond.

Never forget.