![\"De](\"http:\/\/www.zonnigendroog.nl\/wp-content\/uploads\/bzv_patrickvuur.jpg\")
<\/a>Aletta heeft een ‘leuk’ nieuwtje. Ze heeft een haan die ’s ochtends het hele eiland bij elkaar kraait. Da’s jammer voor iedereen in haar omgeving maar ze heeft wel regelmatig een lekker doosje eieren, gratis. Dus, heren, morgenochtend, 5 uur, jullie krijgen bonkende hoofdpijn maar we hebben omeletten. Als voorbode hierop speelt Patrick op de gitaar. Koen kijkt er heel moeilijk bij.<\/p>\n
De volgende dag, buiten aan het ontbijt, vertellen de mannen over de haan die ze wakker heeft gekraaid. Maar! Ze praten ook over yoghurt. Aletta wordt zenuwachtig van de duur van het ontbijt (EN DE GESPREKSONDERWERPEN, ZEG DAT DAN OOK ALETTA, VERDOMME -red.)<\/em> en ze wil aan het werk.<\/p>\n Aletta legt uit hoe de geiten worden gemolken. Eerst moet je de uier voelen, dan contact maken met het beest, uitkijken dat ie niet met z’n hoeven in je smoel stompt en dan dichtknijpen en kracht zetten en het maatbekertje vullen. Patrick toont zich een volleerd geitenmelker. Jan knijpt de hele geit murw maar krijgt alleen maar trappen. Koen heeft een moeilijke geit. Ennnnnn dit was Bonaire. We gaan naar Afrika.<\/p>\n Wim<\/strong> laat de dames het land zien waar zijn familie werkt. Een enorm stuk grond. Ze gaan er picknicken en proosten met Zuid-Afrikaanse wijn. Janna vraagt zich hardop af of Wim zo over 30 jaar nog met iemand zal staan. Omdat ze vergroeid is met haar camera en beelden voor eeuwig zijn, wel langer dan 30 jaar, vraagt ze aan Karin of ze een foto van haarzelf met Wim wil maken. Dan gaan ze zitten, stil wezen en genieten van de ondergaande zon, althans, Karin en Evelyne, want Janna kan haar sneb niet houden.<\/p>\n Terug in het huis proost het viertal nog een keer. Janna vraagt Wim om romantische muziek. Kortharige Ingrid van boer Johan heeft volgens mij nog wel ergens een Duitstalig CD’tje liggen.<\/p>\n De volgende dag bekijken de drie vrouwen vol bewondering de lange, stoffige, bultige koeienstoet die voorbij loopt. Wim heeft een mededeling voor Karin. Ze mag namelijk, onder leiding van een Masai, met de koeien mee naar het veld. Eigenlijk maakt Wim een grapje maar Karin denkt dat dit bloedserieus is, voelt zich vereert en voordat Wim “Never gonna give you up” kan instarten is Karin een puntje in de verte. Met de koeien en de Masai-meneer achter haar aan huppelt ze de bush bush in en denkt, zo zal ik sterven, vertrapt door het vee en compleet uitgewoond door een inboorling, het is wel spannend, maar toch ook fijn. Voordat het te gek wordt stapt Wim in de traktor en gaat haar halen. Janna maakt foto’s. Daarna mag de rest ook op de traktor. Evelyne laat die kans niet liggen maar Janna blijft achter, ze wil lopen. Ik snap het, anders krijg je van die bewogen foto’s.<\/p>\n De volgende dag drinken ze rabarber-juice aan de ontbijttafel. Wim vertelt aan zijn kok, die een blik van constante doodsangst uitstraalt, wat de dames willen eten. Met dezelfde apatische bewegingen als waarmee ze de bestelling opnam, brengt ze het eten. Als de camera een close-up op haar handen had gehad, zouden we ze zien trillen. Jan<\/strong> zit, samen met zijn vrouwen, achterover te hangen in het meest lelijke bankstel van Canada. Zo’n dik, vormeloos leren monster waar je met een takelwagen uit gehaald moet worden wanneer je wil opstaan. Ze eten nootjes, want Judith zit in de notenhandel en had wat knabbels meegenomen als traktatie. Hierover vertelt Jan tegen de camera: “Ja, ja lekkere nootjes ja lekkere nootjes, nootjes. Nootjes. Mwoahhhh. Ja. Nootjes.” De rest van de zitting gaat het over nootjes en hoe heerlijk ze zijn. Met wijn. Of met andere nootjes. Dan gaat plotsklaps de conversatie over naar het menu voor het avondeten. Oei, moeilijk onderwerp. Jan mompelt iets over aardappelen en een kipje. En verzinkt daarna snel weer in zijn gedachten, die niet verder zullen gaan dan “Nootjes. Ja.”<\/p>\n Het hoge woord is eruit. Er komen aardappelen op het menu. Claire heeft vroeger als kok gewerkt dus ze heeft een passie voor lekker eten en mensen blij maken met eten. Dan zit ze goed bij een boer die plofkippen teelt.<\/p>\n Herrie in de keuken: na 3 minuten is er al onenigheid over het bakken. Judith neemt de kookkunsten van Claire niet zo serieus omdat ze na 5 minuten vroeg of de aardappels klaar waren.\u00a0Terwijl de twee in een culinaire oorlog zijn verwikkeld, struint Florence samen met Jan door de kuikenstal om even tot rust te komen. Een conversatie houden in een hal met een akoestiek van 16 badkamers, vol krijsend pluimvee, dat is knap. Florence vertelt dat de anderen wat drukker en actiever zijn dan haar want ze is moe van de reis. Dat is \u00e9\u00e9n, maar wat ze vooral kwijt wil is dat ze gelovig is en ze wil weten wat Jan daarvan vindt. Zijn antwoord, en ik citeer, want je kan zijn antwoorden niet omschrijven:<\/p>\n “Voor mij komt het allemaal op het zelfde neer in mijn opinie van de bijbel, het is hoe je het zelf wil opnemen en wat je ervan wil maken.”<\/p><\/blockquote>\n Maar verder, mwoah, hij heeft er in een relatie niks op tegen, het is geven of nemen maar ja, soms ja, het is niet dat ie het wil maar ja, mwoah.<\/p>\n Jan’s monologen eindigen altijd met de zelfde conclusie: “mwoah maar ja.” Een nieuwe dag aangebroken en iedereen zit aan een ontbijt dat er niet is. Zie je, Jan neemt namelijk genoegen met een bak koffie en een halfleeg pak Brinta (ik zie de situatie somber in, ik spreek hier over halfleeg).<\/p>\n In Denemarken leidt Johan<\/strong> zijn dames de stal in, naar de koeien. Ze dragen opvallende kleuren truien zodat hij ze makkelijk terug kan vinden. En daar is de Teletekst 888-alert weer in beeld! Timing! De Ingrids en Barbara maken kennis met de koeien. Kortharige Ingrid laat weten dat het heel belangrijk is om een koe te knuffelen in de stal, want dat wordt de laatste tijd veel gepromoot. Ik zie tegenwoordig inderdaad veel billboards hangen.<\/p>\n Kortharige Ingrid gaat aardappels schillen terwijl Johan nog een keer naar zijn koeien gaat. Schuldsanering Ingrid en Barbara ruimen de was op. De dames snappen het fornuis niet want er staan geen cijfertjes op. Lukraak aan de knoppen draaien durven ze niet want Johan heeft zijn hele leven gezworen bij de frietpan dus de gaspitten zullen verzadigd zijn met stof en vet. Van achter het raam kijkt Johan ze met een glunderend gezicht toe, alsof hij in het Land van Laaf op bezoek is en bij een van de kleine huisjes naar binnen kijkt.<\/p>\n Uiteindelijk komt hij ze helpen, maar daarna gaat hij meteen terug naar zijn stal, met de belofte dat hij op tijd terug is voor het eten. Maar dat is hij niet. Het duurt te lang, Barbara komt hem halen want het eten is klaar. Eindelijk is het gezelschap weer compleet. De volgende dag gaan ze voer scheppen in de stal. De beide Ingrids vinden dit vernieuwend. Het is in ieder geval een totaal andere wereld dan die van Schuldsanering Ingrid: ze is buschauffeur in Roermond. Na het scheppen gaan ze koeien melken. Barbara heeft wel vaker uit dit vaatje getapt, maar, en dat ziet Johan ook, de Ingrids hebben er geen kaas van gegeten. De volgende ochtend staan de vrouwen weer op Johan te wachten bij het eten. Dat geeft ze kans om verder over hem te filosoferen en fantaseren. Als je niet beter zou weten zou je denken dat ze het over een George Clooney\/Sean Connery \u00fcbergod hebben. Gelijk hebben ze.<\/p>\n Chez Jos<\/strong><\/em> eet men rijst, kip, champignons en uien. Dit kan je wel de Bib Gourmand van BZV noemen. Na de maaltijd bekijkt hij met de meiden het fotoboek dat hij heeft gemaakt van zijn vader Joop, een jaar na zijn overlijden. Mooi dat hij dit doet, en begrijpelijk. Enige punt van kritiek dat ik hierover wil zeggen is dat de tekst op de kaft in Comic Sans was.<\/p>\n Daarna gaat hij met ze naar hun slaapkamer. Leonie voelt een warme vlaag door zich heen als ze Jos in de ogen kijkt. Ze likt haar lippen terwijl ze dit vertelt. Je zou dit als meest erotische moment van de aflevering kunnen bestempelen ware het niet dat menig libido al permanent is afgestompt bij de gehaktbalsc\u00e8ne in Bonaire.<\/p>\n Zelfs beelden van Jos die de volgende dag koeienuiers schoonmaakt helpen daar niet bij. Willemijn krijgt een zwiep met de staart. Daarna heeft ze ook nog een speen die niet om de uier wil. Het is niet haar dag, niet haar ding, dat koeien melken. Leonie vindt het heel makkelijk want het lijkt heel veel op het afkolven van een moeder. Pardon? Op een grote schommelstoel praten de meiden over hun kansen, nu het keuzemoment aanstonds is. De conclusie is dat iedereen een eigen persoonlijkheid heeft en dat iedereen van zichzelf denkt dat ze weggebonjourd worden. Poehee! Dat wordt nog spannend volgende week!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Het leven op het platteland is zwaar. Maar niets is zo zwaar als een uur lang kijken naar mensen die<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[108,35],"tags":[102,103],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.zonnigendroog.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/702"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.zonnigendroog.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.zonnigendroog.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.zonnigendroog.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.zonnigendroog.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=702"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/www.zonnigendroog.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/702\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":707,"href":"https:\/\/www.zonnigendroog.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/702\/revisions\/707"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.zonnigendroog.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=702"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.zonnigendroog.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=702"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.zonnigendroog.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=702"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\nTot zover Afrika.<\/p>\n
\nEn daar, Florence, meid, daar moet je het maar mee doen. Bedtijd.<\/p>\n<\/a>
\nNa deze enerverende dag eten ze aan de tafel nog een koekje.<\/p>\n
\nWe leren dat Leonie leerling-verpleegkundige is en dat maakt het, misschien, een beetje duidelijker en logischer. Jos vindt Leonie een type waarvan hij niet had verwacht dat ze zo zou zijn. Ze schrikt nergens van. Tsja, als je dagelijks moedermelk aftankt dan sta je nergens raar van te kijken.<\/p>\n