Broke Bert mountain

Dit is de uitzending waar ik stiekem al die weken op heb gewacht. De boeren en hun scharrels op vakantie! En wat voor vakantie! In het kader van bezuinigingen dit keer geen exotische locaties, tenminste niet als je boven de 25 bent. Of misschien had de productie, heel terecht, vooraf rekening gehouden met eventuele financiële blunders tijdens de trip en derhalve gekozen voor budgettair aantrekkelijkere bestemmingen. We bedanken hiervoor Bert.

Aad en Jeannet, Hamburg
Deze twee genieten zichtbaar van het mooie weer en de havens van Hamburg. Trots als een pauw haakt Aad zijn arm om Jeannet’s middel. Saillant detail: Jeannet gooit op haar beurt haar klauw niet om de schouder van Aad, maar haalt deze er zelfs vandaan door te doen alsof ze haar tassie even beter aan haar arm wil hangen. Maar Aad is blind en kan tegelijkertijd zijn ogen niet van dit heerlijk stukkie vreten afhouden. Mocht je denken dat Jeannet heel hip is geworden met haar sliert-oorbel, dan kan ik je het volgende zeggen. Omdat Jeannet ook niet van gisteren is, heeft ze zich een speciaal ‘oortje’ aan laten meten waarmee ze continu in contact is met haar beveiligers.

Jeannet vindt Hamburg ‘een end weg’ en Aad vindt dit ‘een stods leven, dat mensen op terrassies zitten. Maar in Amsterdam en Den Haag zijn mensen ook druk op terrassies!’ Aad zal zich een hoedje schrikken wanneer hij er ooit achter komt dat er zelfs dorpen bestaan met van die stoelen en tafels buiten eetgelegenheden. Gelukkig is de koffie die ze krijgen lekker.

In een restaurant vraagt Jeannet zich af wat een ‘bakvis’ is, wat op het menu staat. Aad wijst naar het plaatje daarnaast, een foto van Yoni.
Vervolgens bespreken ze de culinaire gewoontes van Aad. Hierin wordt geen enkele keer het woord ‘saté’ gebruikt. Aad zegt dat hij totaal geen moeite zou hebben als een vrouw voor hem wil koken, dat geeft hij helemaal uit handen. Grappig, ik zeg ook altijd dat ik er totaal geen moeite mee zou hebben als een man voor mij de carburateur van mijn auto wil fixen. Die kans wil ik hem graag geven.

De volgende dag, aan het ontbijt, doet Jeannet nog wat stuurs terwijl Aad alle charme-registers open trekt (“in de poppekis van je eauge kijke!” “Jij bent degene waarom ik het na me zin heb!”). Tegen de camera zegt Jeannet dat ze hem zijn best laat doen, ze wil wel veroverd worden.
Ze zijn in Duitsland, dus de basis is er.

Bij de vraag hoe ze verder gaan antwoordt Aad dat ze rustiegjes an moeten doen en uiteindelijk zal hij haar, wanneer de tijd daar is, met open armen ontvangen.

En met deze sympathieke geste nemen we het vliegtuig naar het Zuiden, naar Henk en Fiona in Malta.

Ze krijgen in eerste instantie twee aparte kamers toebedeeld maar deze rakkers willen er tegenaan en geven de keycard van de ‘minste’ kamer terug aan de receptie.

Hun vakantie is er een zoals ie bedoeld is. Broek uit, zwemkleding aan (alhoewel het bij Henk lijkt alsof hij zijn witte t-shirt nog aan heeft gehouden) en de zee in. Ze hebben het leuk samen, in dit land, met elkaar. Yoni wie? Oh, sorry dat ik die naam weer moet opbrengen. Uit het oog, niet uit het hart.

Het is overduidelijk: Henk en Fiona zijn verliefd, gelukkig, jong en zwemmen met fucking dolfijnen. Ja sorry, nu voel ik me zelf ook een beetje Yoni. Tot overmaat van romanramp krijgen ze zelfs een diner’tje met uitzicht op de zee aangeboden en kijken ze samen naar de ondergaande zon. Blegh, ik gun het ze. Grr. Zullen we deze gelukzalige misère nog even doortrekken?

Over naar Krakau, Polen, waar Martin en Wilma de bloemetjes buiten zetten!

In eerste instantie dacht ik “oh, Polen, hmph.” Maar dat komt doordat ik bij het horen van die naam altijd denk aan grauwigheid, busjes, muizige vrouwtjes en de stucadoor. Krakau blijkt echter een hele mooie stad te zijn, een waar Martin en Wilma ten overvloede van genieten. We zien ze heel, heel veel genieten. Op terrassen, in restaurants, in kerken, pratend over beeldtenissen van kruisigingen. “Oh kijk, dit is een kruisiging! En deze lijkt op Jezus! En kijk, dit is net Swaen! Oh wacht, dat IS Swaen!”

Door de straten van de stad schalt het Ave Maria en Martin wordt even emotioneel omdat dat tijdens de begrafenis van zijn vrouw werd gezongen. Nu is het nooit handig om bij zo’n prille relatie steeds je ex op te trommelen, maar in dit geval geef ik Martin het voordeel van de twijfel.

Wat het stel verder vooral doet is elkaar aaien, zitten, terrassen, verliefd naar elkaar kijken, genieten, latte macchiato drinken, aaien, terrassen en genieten met af en toe een rustmomentje waarin ze van elkaar genieten. In principe het zelfde als wat ze tijdens de boerderij-logeerpartij deden, maar dan met elkaar en niet met koeien.

Omdat het allemaal te flauw wordt met die twee bezoeken ze een grote zoutmijn. Wilma likt een beetje van de muur en haar reactie: “Hmm, dat is echt wel zout.” En dat is dus Wilma. No surprises.

Om de spanning er een beetje in te houden, gaan ze weer wat eten. Wilma heeft haar Superwilma cape om haar schouders geknoopt. Dat, of ze weet niet hoe ze haar servet om moest doen. Dát, of ze is nog van het soort dat denkt dat het draperen van overtollige kledij om schouderbladen modieus is.
Ze toosten de glazen en zeggen

“Op nooit meer alleen.”

Snif, Yoni’s motto. Ze is écht overal.

We zien ze verder druiven, aardappels en aardbeien kopen, in het gras knuffelen. Over gras gesproken…

Willem en Klaas! Ze zijn naar Zwitserland gestuurd, Graubunden om precies te zijn. Ik moest de plaatsnaam even Googlen vanwege de schrijfwijze, maar eigenlijk doet het er niet eens toe. Het is groen, met veel bergen, een prachtig landschap. De heren worden in een tipi geschoven om de nachten daarin door te brengen. Er is vast een meer correcte benaming voor dit hutje dan ‘tipi’, maar het klinkt zo guitig en daar blijft het dan ook bij. Ook moet ik vaststellen dat de activiteiten die Willem en Klaas ondernemen (het slapen in een tipi incluis), gepaard met de locatie, zo ontzettend overeenkomen met Brokeback Mountain, dat ik startklaar zat om alles uit de kast (hihi) te trekken om daar mee te scoren in dit stukje.

Ware het niet dat de heren deze open deur halverwege de uitzending keihard intrappen door dit zelf op te merken. Tijdens het paardrijden, welteverstaan. Dus, bij dezen, bedankt Klaas. Bedankt, voor het wegmaaien van het gras voor mijn voeten en het eten van het kaas van mijn brood.

Tijdens het eten bespreken de mannen elkaar, als setje. Klaas zoekt een thuis, iemand waar hij zich goed bij voelt, en dat moet hij nu onderzoeken. Maar Willem weet het al zeker. Hij wil er maar eentje en dat is Klaas and nobody else. Klaas all the way, knikkebolt hij! En toen was het stil aan tafel.

De volgende dag komen ze echter weer vrolijk de tipi uitgerold en knuffelen ze elkaar weer op de berg. Dus ze hebben van het gebrek aan woord een deugd gemaakt. Het lijkt desondanks vooral de omgeving te zijn waar de heren met volle teugen van genieten.

Klaas zegt tegen de camera dat er momenten zijn die heel intens zijn maar ook momenten waarop hij denkt “hmm, dat heb ik met andere mensen wel leuker”.

Waar ik al ‘bang’ voor was, lijkt uit te komen. Klaas zegt tegen Willem dat hij ruimte nodig heeft sinds hij geen partner heeft. Maar, uhm, Klaas, wat is Willem dan van je? Dat zie je zijn reisgenoot ook denken. Deze ziet zich al helemaal als een full time partner van Klaas. Voor beiden is het gevoel er wel, echter het startpunt is anders. Klaas wil aftasten, Willem wil betasten. Zo simpel is het eigenlijk.
Nu we het toch over simpel hebben.

Zoals we sinds vorige week weten, zitten Henrieke en Bert in Parijs.

De laatste paar maanden hebben we Bert toch wel een beetje leren kennen. Het is een niet bewezen feit dat deze jongen niet echt werelds is en speciaal voor dit programma zijn in 1987 verlopen paspoort moest laten verlengen. Dus het was wel sympathiek geweest om hem van tevoren de Twee Regels van Parijs te vertellen:

1. Ben je bij een grote toeristische trekpleister? Sta niet stil, houd rechts aan en probeer de tegenligger met lichtsignalen te waarschuwen.
2. Probeer niet met de lokale bevolking te communiceren. Ook niet in het Frans.

Maar godzijdank (voor ons) heeft Bert carte blanche gekregen en is hij zo in het diepe gegooid, met alle hilarische gevolgen van dien.

Henrieke geniet zichtbaar van de stad terwijl Bert wat met zijn telefoon speelt en probeert iedere poging tot toenadering van Henrieke fysiek af te wijzen. Hij wordt niet alleen stiller, ook zijn humeur daalt met rasse schreden. Op de trappen van de Sacre Coeur wordt het stel belegerd door een setje Zambianen die hun 5-woorden-vocabulaire Nederlands opentrekken om hem een armbandje aan te smeren voor zijn ‘mooimefrou’. Binnen de kortste keren is Bert 10 Euro armer en een groezelig touwtje rijker. Al snel beseft hij zich zijn grandioze monetaire flater.

Maar the best (of, the worst) is yet to come.

Niet alleen zit Parijs vol met zwendelaars, ook zit het vol met straten en zelfs daar weet Bert zich geen raad mee. De plattegrond wordt steeds geraadpleegd en na lang zoeken komen ze uit bij het Place du Têtre, waar ze hun prachtige tranies op het doek laten vereeuwigen door een van de ‘artiesten’ op het plein. Het resultaat? Een schitterend portret van, van… Fiona en Henk?

Zichtbaar niet ontroerd door het resultaat vraagt Bert naar de prijs. “Soixante et soixante” is het antwoord van de ‘artiest’, die niet op zijn achterhoofd gevallen is en ziet dat hier een tv-productie mee gemoeid is dus die mensen kunnen best wel wat extra Euro’s missen. Bert denkt even dat hij het niet goed verstaan heeft, maar realiseert zich: “soixante-neuf is 69, dusseh, dusseh… Zestig?” Ja, zestig. Voor un. Maar er staan deux personen op de foto. Dus trekt Bert 120 keiharde Euro uit zijn portemonnee. Als Bert een ondernemer is, zet hij dit portret NU op Marktplaats en kan hij ongetwijfeld een dikke winst uit dit echec trekken. Maar Bert en Ondernemend is als een tang op een varken dus ik vrees dat dit een verloren zaak is. Voor iemand die zo strontchagerijnig is weet hij zich wel mooi in te houden, dat moet gezegd worden. Je vraagt je af wanneer de bom van Bert barst?

Om een beetje bij te komen van het debâcle bestellen ze de volgende ochtend op het terras een fonetische peej un sjookolaat (chocoladebroodje). Op het terras, dus er komt ongetwijfeld 200% bij. Het humeur zal daarbij met nog eens 50% dalen. Ook dit wordt Bert’s dag niet. Want om hem helemaal over het randje te duwen wordt het stel naar Disneyland gestuurd. Of, zoals Yvon voice-overt, ‘een nabijgelegen attractiepark’. Nu wordt ook alles op alles gezet om iedere referentie naar Mickey Mouse in de eindmontage weg te laten maar kom op, wie houden we voor de gek? Gelukkig hebben we de foto’s nog. Ik zit kakelend van het lachen op de bank.

Maar als zelfs It’s a Small World je niet doodmelig maakt en er ook dán geen licht glimlachje vanaf kan… Als zelfs díe vreugde die Henrieke meemaakt terwijl ze heen en weer wordt gekegeld in Big Thunder Mountain niet door haar gedeeld kan worden doordat haar enige buffer een norse beer in iedere dag dat zelfde fucking gestreepte shirt is, dan word je een beetje radeloos. Ze zegt dan ook tegen ons dat ze zelf ook niet romantisch is, maar ze had toch op zijn minst wel een beetje aanhaligheid verwacht. Maar er is niks. Helemaal niks.

Aan het eind van de dag zegt (mompelt) Bert dat de chemie minder is geworden de laatste tijd. Goh. Ik denk dat hij hier een onverstaanbare versie uitspreekt van wat wij allang weten. Maar Henrieke verstaat het, of snapt het in ieder geval en gaat ermee akkoord. Wat wil je dan? Niks aan te doen. Het zij zo. Eet smakelijk, laat het eten niet koud worden. Vanuit hun balkon in het Disneyland Hotel kijken ze naar een schitterende vuurwerkshow en dat is dan ook het meeste spektakel dat ze in de afgelopen dagen hebben gezien.

Na een paar dagen gaan ze terug naar huis. Door naar volgende week, waar we terugblikken op 4 maanden die sinds deze aflevering voorbij zijn gegaan, zonder dat wij het weten. Wie zijn er nog bij elkaar? Leven ze allemaal nog? Hoe is het de boeren vergaan die minder brieven kregen? Er loopt een gezette kreupele, doch niet herkenbare vrouw in beeld. Is het zo slecht vergaan met Yoni? Och jee toch. We zien het volgende week.