De gluten uit…

Een moeilijk moment in Denemarken. Johan moet een keuze maken. SchuldIngrid schommelt op en neer met haar gevoelens. Ze droomt ervan gelukkig oud te worden met Johan. Maar de realiteit is dat ze zich afvraagt of dit haar toekomst moet worden. Als je ervan droomt, dan is het antwoord toch ‘ja’? Ze twijfelde of ze wilde blijven maar als ze weggaat krijgt ze er spijt van. 

 

AndereIngrid en Barbara hebben ondertussen een driedagenbaardje gekweekt. AndereIngrid zegt dat ze zou balen als een stekker als ze weg moet. Barbara vindt Johan lief, humorvol en een echt gevoelsmens. Ze zou verliefd op hem kunnen worden, zegt ze met een diepe zucht. Die zucht is vanwege de zware dag die ze achter de rug heeft. Zij, maar ook Johan en “Lange Ingrid” hebben het niet makkelijk gehad. Nu weet ik van de Ingrids wel wie de blutste, of de dikste, of de grijste is, maar niet wie de langste is. Dus wie Korte Ingrid is en hoe ze de rest het leven zuur heeft gemaakt is me een raadsel.

Yvon en Johan staan de zware dag te evalueren. De anders zo goed gemutste, guitige Johan is er niet meer. Hier staat een man met de ziel onder de arm en het lood in de schoenen. Vandaag was een ramp. Hij heeft geen leuke gesprekken gehad, niets lukte, hij kent de vrouwen nog niet. Een doorsnee, gezellige dag bij Aletta tijdens de logeerweek dus. De situatie is zo ernstig dat zelfs de ondertiteling het op dit moment laat het afweten. En Yvon is boos. Boos omdat er 3 vrouwen voor hem zijn gekomen die hem allemaal leuk vinden en hem willen leren kennen. Dus Johan moet potverdorie niet zo te bokken! “Bokken!” papegaait Johan in een hoog stemmetje na. Even is die ondeugende blik weer terug. Maar dan leest Yvon hem weer de les. Het gaat allemaal niet vanzelf. Hij zit al 20 jaar moederziel alleen in de spinnewebben dus het is logisch dat het allemaal wat stroef gaat. Hij moet andere doelen stellen. Johan vraagt Yvon of het oké is als hij zichzelf dan gewoon de vraag stelt met wie hij morgen het liefst de hele dag wil lopen. En dat is prima. Zolang ze maar goed schoeisel draagt.

Er moet een keuze gemaakt worden. De dames zitten vol verwachting aan tafel. Op verzoek van de overwerkte tolk zegt Johan dat hij er geen lang verhaal van wil maken. De dames die mogen blijven zijn Ingrid en Ingrid. Barbara had er al ernstig rekening mee gehouden. Terwijl ze haar spullen pakt hoor je de overgebleven Ingrids hardop lachen. Men kan alleen maar gissen wat er zo lollig is maar al snel krijgen we een hint. AndereIngrid is namelijk lekker gek gaan doen!

Niet alleen een zwabber, maar de hele tent staat na Barbara’s vertrek op de kop! Johan gaat nu zelfs eerder ontbijten en hij vertelt dat hij met SchuldIngrid gaat trouwen omdat ze een magnetron heeft. Wauw, al die uitbarstingen van emotie en gevoelens, dit maak je alleen nog mee tijdens een workshop mindfullness voor menopauzers! Zelfs de ondertiteling is terug. De stal moet schoongeharkt worden en Zwabber klautert tot twee keer toe over het hek en dreigt met Johan te gaan sumoworstelen in het stro.

Bij Jos in Frankrijk gaat het er allemaal iets minder wild aan toe. Wat zeg ik, het is ronduit saai. Zijn zwangere koeien krijgen echo’s. Zijn broer helpt hem daarbij. Na lang zoeken hebben ze de juisten koeien gevonden. Daarna gaan ze brood eten. Wordt het nog spannend? Ja hoor, toch nog een beetje. Jos heeft namelijk een dilemma: hij vindt zowel Leonie als Saskia leuk, ze zijn qua karakter het zelfde maar qua uiterlijk anders. Wat te doen au nom de dieu? Saskia woont al in Frankrijk en praat vloeiend Frans en dat vindt hij erg praktisch. Dit is een nette manier om te zeggen dat Saskia alles heeft behalve de looks… van Leonie.

Er gebeurt verder zo weinig dat ik ging verlangen naar het wekelijkse koeienkontmoment. Maar daar komt ie dan. De dierenarts checkt hoe lang de koeien drachtig zijn. Saskia praat Frans met haar (de arts). Leonie verstaat er geen moer van maar wanneer ze erom vraagt, vertalen Saskia en Jos voor haar. Omdat Saskia her en der haar momentjes pakt, en zelfs nonchalant tegen een koe aan leunt, wil Leonie niet achterblijven. Ze zoekt een liggende koe op en gaat er eerst op zitten. Maar dat is niet sexy genoeg dus ze drapeert zich sensueel over het beest heen.

Het lijkt weinig te helpen. Wanneer Jos de meiden leert trekkerrijden, mag Leonie 1 rondje en krijgt Saskia er 2. Tijdens dat tweede rondje wordt zelfs gesproken over samenwonen. De slet! En Saskia vertelt aan de camera dat ze ook kriebels voelt. Dit wordt een verloren wedstrijd voor Leonie.

Bij Jan in Canada is een nieuwe dag aangebroken. Claire eet een sober ontbijt: muesli zonder melk, brood zonder beleg. Oranje boven.

Ze wil vandaag boodschappen gaan doen want ze mist meer groente. Terwijl Judith haar tanden aan het poetsen is, vindt aan de ontbijttafel glutenvrije porno plaats. Claire likt aan haar lepel en trekt aan Jan’s banaan.

“Wat ben je toch een beestje hè?” zegt Jan. Claire wil gaan knuffelen met een koe. Jan heeft liever een chickie.

Ze gaan naar Jan’s ouders, Judith rijdt en het zou me niet verbazen als Claire dat geregisseerd heeft, want dan kan ze lekker achterin zitten met Jan. Ze heeft een schaap gestript en er een vestje van gemaakt om helemaal te blenden in het boerenleven. De meiden stellen zich voor aan de familie. Jan heeft een veel leukere broer, zijn vriendin is ook Nederlands die al 8,5 jaar in Canada woont. Helemaal herkenbaar voor Claire, want ze heeft binnenkort ook een vriend in Canada. En na 3 maanden in Londen te hebben gewoond is ze nu half-Brits. Ze vindt het heerlijk om gewoon weer even lekker ‘posh English’ te praten (zoals ze het zelf omschrijft, maar zoals het totaal niet klinkt) want ze heeft heel vaak moeite met Nederlandse woorden zoals magnetron, dan zegt ze microwave en heeft ze een blank. Meid toch, like oh my God for realz. Eigenlijk heet Claire ook Kleer maar dat weet ze zelf niet meer.

Daarna gaan ze naar de supermarkt voor Claire’s groentjes. Claire zegt dat het haar niet uitmaakt wat ze halen als het maar broccoli en glutenvrij is. Iedereen mag z’n gang gaan maar ze wil wel het karretje besturen. En haar veto uitroepen op alle voorstellen. In de gangpaden staan ze voor de zoveelste keer te dubben. Jan lijkt er eindelijk genoeg van te hebben en gaat op zoek naar een zakje noten. Wetende dat Judith in de notenhandel zit, is dit natuurlijk een geheim teken dat zijn keuze bij deze vaststaat. Claire goes looking for gluten-free flour. Wat uiteindelijk op tafel staat is een allegaartje van groente (inclusief een – voor Jan – bizar fenomeen genaamd ‘courgette’) en spekjes. Jan zegt tegen ons dat Judith’s oogjes glinsteren want dit is een uitdaging voor haar. Inderdaad: schoonfamilie bezoeken en zien dat alle spontane genen naar de broers zijn overgeslagen en boodschappen doen met een door voedsel geobsedeerde wortel is een zware kluif. Het gesprek aan tafel komt weinig van de grond. Judith zegt tegen de camera dat Jan haar nu extra aandacht geeft. Leuk! Maar… juist nú weet ze zelf niet meer zo zeker of ze dat nog wil.

Op Bonaire worden, hoe kan het ook anders, Aletta’s geiten gehoed. Jan vraagt een gesprekje bij Aletta aan. Hij klokt even uit en gaat met haar praten. Jan denkt dat er wel een vriendschap tussen ze kan ontstaan. Verliefd worden vindt hij eng en Aletta schudt instemmend zijn hand. Die krijgt loonsverhoging.

Tijd voor het keuze-moment. Koen zegt tegen Yvon dat hij Aletta een stoer wijf vindt, ze heeft veel opgebouwd vanuit niks en hij kent weinig vrouwen die dat kunnen. Vergeleken met heeeeel veel mannen die dat natuurlijk makkelijk kunnen. Pfft.

Patrick is nog steeds jarig en Yvon zegt dat het wel heel speciaal is, met bijzondere gasten. “Hoezo bijzondere gasten?” vraagt Patrick en Yvon bedoelt de andere mensen. Je weet wel, Aletta en de 2 mannen. Verrek, denkt Patrick. Nu je ’t zegt. Hij heeft deze dagen wel een innige band met de geiten opgebouwd. Als hij niet wordt gekozen zou hij er wel vrede mee hebben. Net zoals wij vrede zouden hebben als de redactie zou besluiten het hele ‘Project Aletta Aan de Man’ zou schrappen.

Yvon vraagt aan Jan waarom het zo eng is om het woord ‘verliefd’ uit te spreken. Want zodra ze in een interviewtje hier tegen iemand het woord ‘verliefd’ roept dan raakt iedereen in paniek. Dat vindt Yvon RAAR. Wellicht heeft het te maken met het feit dat er niemand verliefd is? Zomaar een gokje, Yvon!
Tijdens het gesprek met Aletta heeft ze ruzie met insecten die voor, op en in haar neus vliegen. Hierdoor lijkt het alsof ze alle antwoorden van Aletta wegwuift.

Aletta vertelt de heren dat ze het tot nu toe erg leuk heeft gevonden en het heel bijzonder vindt dat ze het met z’n vieren zo gezellig hebben gehad. Alles is zo mooi opgeruimd en ze mogen haar gegevens als referentie vermelden op de cv’s. Maar Koen moet weg. Koen is vooral blij dat hij het avontuur mocht meemaken maar voelt zich wel verdrietig. Aletta vertelt ondertussen aan de anderen dat het haar manier was om altijd aan het werk te zijn maar dat het nu tijd wordt om wat gezelligs te gaan doen. Ze bepaalt daarom dat ze morgen gaan zwemmen. Ze zal misschien de alg-aanslag in het bad willen wegpoetsen.

In Tanzania laat Wim aan Evelyne de groentetuin zien. Steeds wanneer ik iemand naast Wim zie staan, beeld ik me in dat de ander in de kuil staat, want Wim kan onmogelijk zo gigantisch groot zijn. Hij vertelt van alles over alle gewassen, plantjes en beestjes maar Evelyne vindt het niet zo interessant. Ze staart verveeld wat naar zijn kruis terwijl een Masaï kalkoenen voert. Bij de tennisbaan mag Evelyne op een muurtje staan en drie kussen op z’n wangen geven. Ik realiseer me dat dit de eerste ‘kus’ is tijdens een logeerpartij dit seizoen.

De keuze: Janne wil graag naar deze plek voor “de ruimte, de rust, de dingen te doen die ik wil doen en om te kijken of het lukt met Wim, of…“. Ze maakt haar zin niet af. Pardon, zei ze nu OF? Arme Wim. Als hij voor Janne kiest, blijft ze nog even bij ‘m om te kijken of het nog wat wordt en als er dan binnen 3 maanden geen jacuzzi op iedere windstreek rond het huis is gebouwd, verlaat ze hem voor de eerste de beste inboorling.

Karin heeft vaak gedacht of ze hier kan leven en wonen en hoe het moet met haar Madurodamse Lourdes dat ze thuis achterlaat. En haar ouders, oh God haar ouders. Sniksnotter. Evelyne vertelt Yvon dat ze Wim graag wil kussen, als ze een geschikte ladder kan vinden of op de schouders van een van z’n bedienden mag staan. Wim is zeker iets gaan voelen voor z’n drie dames. Doorslaggevend voor hem is de toekomst, of ze voor langere tijd bij hem kan blijven. Maakt niet uit hoe ze zijn, maar hoe lang ze er zijn. In tegenstelling tot de dames heeft Wim geen probleem met lengtes.

Janne staat stijf van de zenuwen. Maar ze hoeft niets te vrezen en kan gerust een extra geheugenkaartje voor haar camera gaan kopen. Het is namelijk Karin die niet mag blijven. Karin huilt en lacht tijdens het pakken van haar koffers en zegt tegen Yvon dat ze niet kan blijven voor die Kilimanjaro. Of ze daar de berg of Wim mee bedoelt laat ze in het midden.