Gelukkig hebben we de foto’s nog

Dit is alweer de laatste aflevering van dit superspeciale internationale seizoen! Wat hebben we weer veel niet meegemaakt de afgelopen weken. Het ging razendsnel, en het is voorbij voor je het weet. Geen gezellige samenkomst in een schuurtje ergens in Nederland dit keer. Geen terugblikken op terugblikken en evaluaties van terugblikken. Nee, doorrrrr met de keuzemomenten, citytrips, afwikkelingen en dan snel inpakken. En naar huis. 

Aletta
Ik moet er de vorige afleveringen op nazien, wat ik niet ga doen, maar ik ben er vrij zeker van dat ieder beginshot van Aletta geiten toont, gevolgd door mannen die aan het werk zijn. Zo ook dit keer. Aletta werkt niet mee, die hangt in een reusachtig blauw sinaasappelnet te wanhopen. Jan doet nog erg zijn best in de smaak te vallen. Patrick noemt het naderende keuzemoment een ‘vonnis dat valt’.

Jan vertelt Yvon dat hij het woord ‘verliefd’ nog niet wil toelaten. Hij zegt dat ze aan het zoeken zijn naar een ‘modus’ om dit veilig genoeg te moeten doen. Modus. Veilig. MODUS! VEILIG? En dan wordt Yvon boos. Heel boos.

Nu is het potverdorie genoeg, ik heb wekelijks vijfendertigmiljoen kijkers die liefde willen zien! LIEFDE! En ik krijg het niet! Eerst die Canadese kippendealer, nu dit! Twijfelende saaie lullen die moeten werken in de hitte en pittige vrouwen die gratis op vakantie willen, dat komt er op m’n dak!! Waarom kan niemand gewoon effetjes normaal doen!!! en smoorverliefd worden! binnen 3 dagen!!! zodat ik m’n zin krijg! en dit programma nog minstens 10 jaar door kan trekken, dwars door m’n menopauze heen!!! Als die al niet begonnen is, nu, op dit moment!! VERDOMME, JAN, AUTIST, MET JE MODUS!!!!!!

Yvon denkt dat Jan het ziet als een oorlog. Patrick daarentegen ziet het als een kat en muis-spelletje die ze in kleine stapjes uitvoeren. Daar wordt Yvon gelukkig niet boos om, want hierin ziet ze nog potentie.

Daarna interviewt ze Aletta. Die realiseert zich dat ze van ver komt en dat het de bedoeling is dat ze gaat kiezen. De mannen zijn fijn, ze hebben plezier en ze zit fijn in de sneltrein… maar ze wil er nu uit stappen. Of over gaan op een stoptrein, of een intercity, maar ze wil de sneltrein uit. En niet kiezen. Dus het wordt een Fyra, want die rijdt helemaal niet. Yvon probeert nog één keer te doen alsof ze de 2 leukste mannen van Nederland naar Bonaire heeft gehaald en dat ze die kans nooit meer krijgt. Maar Aletta is ook niet van gisteren. Dat gaat niks meer worden.

Het nieuws vertelt ze zo aan de heren: “Ik ga alleen op citytrip en dat maakt niet uit!” Subtiel. Jan is onaangenaam verrast, lacht hardop, mompelt wat en denkt “stomme trut.” Patrick is opgelucht. Eigenlijk zouden ze Jan en Patrick op citytrip moeten sturen. Volgens mij hebben ze dan in 1 dag meer lol dan die hele week. Patrick’s afscheid van Aletta is lief en warm en die van Jan is er een alsof hij hoopt dat bij het weggaan haar halve veestapel wordt aangereden door de jeep. Wanneer de rust is wedergekeerd, kust Aletta haar hond vol op de snuit.

Wim
Op de laatste dag van de bezoekweek trekt iedereen in Tanzania zijn eigen plan. Janne is aan het hardlopen (in de bloedhitte, heel slim), Evelyne speelt met de geiten en Wim is in zijn groentetuin.

Janne voelt zich hier lekker, het is hier lekker wijds, het landschap is mooi en eh… oh ja, Wim. Voor haar is dit haar toekomst die bepaald gaat worden door een ander, zegt ze tegen Yvon. Met een vastbesloten “ja!” geeft ze antwoord op de vraag of dit is wat ze wil. Ze heeft kriebels. Dit kan alleen maar misgaan!

Evelyne verklapt aan Yvon dat ze had beloofd Wim te gaan kussen en ohmigod dat heeft ze gedaan, de stiekemerd! Hij vond het nog leuk ook.

Yvon breekt Wim als ze zegt dat hij twee vrouwen heeft die hem allebei willen. Met tranen in zijn ogen zegt hij dat hij er eentje veel pijn zou doen. Je mag dan misschien een reus van een vent zijn, dit is geen tijd om er over op te gaan scheppen, Wim.

Maar het is wel tijd voor een spelletje. Hij moet kiezen van Yvon. Eerste vraag: wie vindt hij het liefst? Evelyne. En het knapst? Janne. En het meest sexy? Janne. Oh god, 1-2 voor Janne, snel, verzin iets Yvon! Wie voelt zich volgens hem het meest thuis? Het antwoord is Evelyne. Maar dat zegt ie alleen zodat het gelijkspel wordt en wij in spanning blijven zitten.

Maar beste Wim, wie kies je dan? Het antwoord is: Evelyne! Dit verbaast vriend (ons, Evelyne zelf, Wim) en vijand (Janne). Evelyne wil Wim knuffelen maar daar is een verhoging voor nodig dus gaat ze op een stoel staan. Janne zit erbij en kijkt ernaar. Ze snapt de keuze niet. Maar Evelyne is ook een leuke meid, zegt ze later bij het pakken van haar koffers tegen Yvon. Ze hoopt écht dat ze gelukkig worden. En dat er voor haar ook ooit iemand is. “Ik denkt zomaar van wel.”

Omdat er in Tanzania weinig cities zijn om te trippen, bezoeken Wim en Evelyne een nationaal park, alwaar Wim zijn dikke witte lijf in het zwembad deponeert.

Daarna gaan ze op safari. Wim wijst de olifanten aan, die heel dichtbij staan, maar hij meldt wel even dat het olifanten zijn, want Wim woont al jaren in Afrika en kent alles van de natuur. Hij ziet een boom en zegt dat het een boom is. De olifant eet en hij zegt dat de olifant aan het eten is. Wanneer er een kleine olifant bij loopt, wijst hij naar het kleine olifantje en zegt “kijk, een klein olifantje!” Wel fijn, zo’n gids.

Een mede-witte-man leidt het stel rond op een stuk grond met dorre kale bomen en ze worden geplaatst op stoeltjes die de pygmeeën hadden laten staan.

Evelyne vindt dit allemaal geweldig maar ze zou toch liever wat minder klef handjes vast willen houden. Ze is (nog) niet hoteldebotel en wil gewoon wijn zuipen en antilopes spotten en weer naar huis en daar een goed afgetrainde Hollandse jongeman uitzoeken. Dat is ’t idee. Daarna volgt een even zo ongemakkelijk etentje in ’t donker, buiten, aan een wiebelige tafel.

Evelyne en Wim voetjevrijen onder de tafel. Wanneer ze proosten, zegt Wim “Op eh..” en Evelyne maakt snel af: “Tanzania!” Tanzania? Zegt Wim. Ja, Tanzania! Want aan het woordje ‘ons’ wil ze nog echt niet denken.

Jos & Saskia
Het jongste stel van dit seizoen krijgt een paar dagen aan de Atlantische kust kado. Hun trip omvat een aaneenschakeling van kleffe clichébeelden. Je kan er een bingokaart van maken en dan is die na afloop van de uitzending vol. Allereerst is er een wandeling op het strand bij de ondergaande zon. Het is zo erg dat er zelfs geluiden van meeuwen onder dit tafereel zijn gemonteerd.

De volgende dag beklimmen ze de hoogste duin van Europa, hand in hand. Ze hebben een picknickmand in de hand terwijl me zo’n duin veel leuker en functioneler lijkt om met een sleetje vanaf te sjezen. Maar da’s niet romantisch dus we kijken nog even verder hoe ze elkaar likken en kussen en samen de branding in rennen.

What’s next, op een bootje zitten en mosselen eten? Nou, dat dus. Saskia vindt het vies en Jos zegt de cliché woorden: “Gewoon doorslikken, joh”.

De dag wordt afgesloten in een restaurantje. Bij kaarslicht. Aan een wankel tafeltje. Met wijn. Saskia vraagt aan Jos of hij het oké vindt als ze meedraait met zijn bedrijf. Natuurlijk is dat prima, daarom schreef hij zich in voor dit programma. Maar ze kan niet meteen komen, dus wacht Jos wel op haar? Hij kan lang wachten, zegt hij. Hij gaat voor het vuur voor haar. Ze komt een kusje bij hem halen en later zien we dat ze bij hem op schoot zit en zwijmelen ze nog even verder voor de camera. Wat is ’teiltje’ in het Frans? Oh het is heel mooi hoor, daar niet van. Mais je veux une petit baignore.

Johan & Ingrid
Het koddige duo is in een bestelbusje op weg naar Kopenhagen. De lange reis naar de Deense hoofdstad vraagt om een tankbeurt en een stokbroodje onderweg. Dit is het hoogtepunt van de citytrip voor Johan. Ze komen aan in het hotel. Ik ben twee keer naar Kopenhagen geweest en één van die keren sliep ik in dat hotel! Ik voel een band. Johan maakt voor ’t eerst kennis met het principe ‘keycard’, matrassen die niet gevuld zijn met stro en een jacuzzi (dat volgens hem een bak is om kalveren uit te laten drinken. Laat dit maar niet aan Janne horen). Hij voelt zich de koning te rijk en werpt Ingrid op haar bed (zonder te tillen, want dat gaat niet, ze moet meelopen). Hij vleit zich neer op zijn eigen bed en Ingrid maakt een foto dat ik aan de muur wil hebben.

Daarna gaan ze het nachtelijk leven van Kopenhagen verkennen. Ze eten in het meest deprimerende restaurant van Denemarken, met één tafel en moeilijke gerechten die Ingrid van ’t menu moet kiezen want Johan snapt ze niet. “Zij kan haar bord sneller leeg krijgen als mij!”, zegt hij, en niemand is verbaasd. Hij vindt dit fijn want dan kan ze alvast beginnen met afwassen. Wederom is niemand verbaasd. Ze voeren elkaar het toetje. Ingrid vertelt ons dat ze dit een fijn gevoel vindt. “Want samen is niet alleen, samen is een arm om je een en die arm hebben we allebei heel hard nodig.” Ik heb het gevoel dat ik zojuist een tekst van Corry Konings heb getypt.

De volgende dag is al snel duidelijk dat een stad als Kopenhagen niet Johan’s ding is. Hij wordt gek van het verkeer en de havens, het regent, er zijn mensen in ’t hotel die de deur voor ze openhouden en tot overmaat van ramp worden ze op een rondvaartboot gezet waar ze geen flikker zien.

Zelfs van de Kleine Zeemeermin krijgt hij geen harde plasser en ons Johan zit gewoon liever thuis. In Nyhavn gaan ze in een cafeetje zitten en bespreken ze hoe het nu verder gaat. Want dan gaat Johan naar huis en Ingrid ook en moet hij iets uitgevonden zien te krijgen hoe ze elkaar nu kunnen blijven zien. Daar moet hij van huilen. Hij heeft heimwee, naar zijn vertrouwde boerderij en naar het leven dat hij zonder Ingrid moet leven als ze weer terug gaat naar Nederland. Eén ding weet hij zeker: hij wil hier weg uit deze veeeeel te drukke stad, nu. Let wel, we hebben het hier over het pittoreske Kopenhagen. Ik denk dat New York City zijn dood zou betekenen.

Met piepende bandjes rijden ze terug naar de boerderij. Eenmaal thuis gaat Ingrid koffie zetten, doet Johan zijn schoentjes uit, pantoffels aan en ligt hij achterover nog even na te mopperen over Kopenhagen. Wanneer de twee voor de camera zitten, zegt hij “Weet je wat ik ga doen? Ik ga je een kusje geven.” en krijgt ze een zoen. Wat een beest!

En zo is het ineens 3 maanden later, 24 januari 2014. Als de dag van gisteren!

Yvon is weer helemaal geacclimatiseerd en vraagt zich, als een van de weinigen, af:
Hoe is het nu? Ze belt via Skype bij diverse boeren in om de updates te verkrijgen. Ik vind het spannender om te zien of iedereen een werkende internetverbinding heeft en weet hoe zo’n webcam werkt.

Yvon bekent dat ze dacht dat Johan redelijk kansloos was toen ze hem voor ’t eerst zag. Dat vind ik gemeen.

Maar daar zit hij, glunderend met Ingrid, gelukkig te wezen tussen het beukenhouten meubilair. We zien een mooie fotocollage voorbij komen met foto’s van Ingrid en haar koffiezetapparaat, de wastafel met 2 tandenborstels in een bekertje en een foto van het stel bij een reusachtige kerstboom. Johan heeft ballen gekregen!

Jos Skypet met Yvon en hij zit alleen. Saskia is nog in de Ardeche, een kleine 700 km verderop maar niet gevreesd! Het is nog wel aan. Hij belt haar iedere ochtend wakker en in de aankomende maanden gaat hij op zichzelf wonen en Saskia gaat in de buurt werken. Maar ze gaan nog niet samenwonen (zelfs niet op aandringen van Yvon). Heel verstandig, Jos.

En dan zien we ineens beelden van Jan! JAN UIT CANADA! Hij heeft een schop onder z’n kont gekregen en is weer brieven gaan lezen en vrouwen gaan bellen en komt volgende week naar Nederland om chickies te hosselen op het Boer zoekt Vrouw feest! Komt dat zien, maakt het mee!

Het is jammer dat dit seizoen eindigt met een kleine domper. Evelyne zit namelijk nog steeds vast in Tanzania bij Wim. Ze gaan binnenkort naar ‘Het Andere Huis’ (dat ene dat Janne in gedachten al had ingericht, met in iedere kamer een jaccuzi). Ze zijn nog heel gelukkig samen, zegt Wim. Evelyne voelt zich ook goed, zegt ze. Wim geeft haar een zoen en ze deinst weg.

En dat was weer Boer zoekt Vrouw internationaal. Ik hoop dat jullie m’n BZV-blog met plezier hebben gelezen! Ik vond het leuk om te maken en om oeverloos te ouwehoeren over niets. ’t Is m’n hobby.

Houd m’n site in de gaten, ik blijf schrijven!